Terugblikken omdat het vorige week precies een jaar geleden was dat we het schokkende nieuws van de huisarts kregen dat er geen zaad aangetroffen was bij mijn man. Een telefoontje en dat was het dan… Ik zie ons nog staan in de huiskamer; ontredderd en zoooooo verdrietig. Ik wist op dat moment eigenlijk meteen al dat we ofwel kinderloos zouden blijven ofwel een ingrijpend medisch traject in zouden gaan met weinig kans van slagen. Het is de dag waarop mijn leven op zijn kop werd gezet. Dramatisch klinkt dat misschien, maar zo is het wel. Nu, een jaar later, zijn we een aantal stapjes verder, maar een behandeling is nog niet gestart.

Vooruitkijken is begonnen sinds een telefonische afspraak met mijn gynaecoloog. Ik sprak haar vorige week. Helaas kan ze me nog niets zeggen over de start van de behandeling, maar ik moet er toch wel rekening mee houden dat het maart, april of zelfs mei wordt. Zucht, dat is toch echt langer dan eerst gezegd werd, want ik had met februari of maart rekening gehouden. Eerlijk gezegd voelt de komende periode voor mij alsof ik wacht op een grote orkaan of tornado. Mijn natuurlijke neiging is: zoek de kelder op en verstop je. Oftewel: stop met deze medische molen! Ik zie er vreselijk tegenop; bang voor verlies van mijn lijf en emoties, bang voor het onbekende, bang dat mijn werk er onder gaat lijden, bang dat… En alle geruststelling van anderen ten spijt; het is nu eenmaal geen lolletje om zo’n behandeling te ondergaan en niemand weet precies hoe het zal uitpakken. Ik vraag me af of dit bijvoorbeeld ook herkenbaar is voor alle mensen die in afwachting zijn van een medische behandeling zoals een chemokuur?

Je zou denken dat een beetje steun van lotgenoten (zie mijn vorige blog) helpt, maar op dit moment wil ik eigenlijk niets meer lezen over IVF of ICSI. Ik heb me vorige week aangemeld bij de landelijke vereniging voor vruchtbaarheidsproblematiek, Freya, en als welkomstgeschenk kreeg ik een boekje met ervaringen van mensen die IVF of een andere behandeling hadden gehad. Ik vind zulke verhalen meestal interessant, maar al lezend kreeg ik een naar gevoel: wat een ellende allemaal, pfff, moet ik mezelf (nota bene gezond en wel) daaraan gaan blootstellen??? NEEEEEEEEE…!!!

En toch is er een kleine kans, een kans dat ik volgend jaar moeder zal zijn. Ik kan het me bijna niet voorstellen en ik bescherm mezelf tegen de teleurstelling door vooral niet te veel hoop te hebben en heel hard te roepen dat het waarschijnlijk toch niet gaat lukken. Maar het is deze kleine kans die toch blijkbaar groot genoeg is om een ICSI-traject in te stappen. Vele meiden met mij ervaren dit ook zo. Zijn ze gek of gestoord? Je zou het denken en ik hoor af en toe mensen zeggen (die overigens zelf niet kampen met vruchtbaarheidsproblemen) dat ze er zelf nooit aan zouden beginnen.

Nee, deze meiden zijn niet gestoord. Het zijn vrouwen met een moederhart, maar nog lege handen.

Heer, ontferm u over ons