Tricks

- "Je kunt ook adopteren." Vroeger dacht ik ook: "Geen kinderen? Dan gewoon adopteren." Inmiddels zie ik het totaal anders. Emotioneel gezien is adoptie iets heel anders. Denk maar niet dat iemand die adoptiekinderen heeft nooit meer verdriet heeft over het gemis van 'biologische' kinderen. Het is niet zo logisch om dus te gaan adopteren. Ik ken wel adoptieouders die enorm gelukkig en dankbaar zijn met hun adoptiekinderen, maar daar is wel een heel traject aan vooraf gegaan.

- "Kinderen hebben is ook niet alles." Ik geloof het meteen. Ik heb genoeg familie en vrienden die kinderen met zorgen hebben. Maar toch… Mensen met kinderen beseffen totaal niet wat het is om ze NIET te hebben. Besef dat het niet hebben van kinderen veel meer is dan 'de afwezigheid van een kind'. Geen kleinkinderen krijgen, geen diploma-uitreikingen, alleen overblijven als je partner overlijdt…

- "Je moet er niet te veel mee bezig zijn; ga op vakantie." Veel mensen denken dat 'het er mee bezig zijn' blokkerend werkt om zwanger te raken. Dit een hardnekkige mythe. Een gynaecoloog zou ooit hebben gezegd: "Als vakantie zou helpen, dan zou ik meteen een reisbureau beginnen." Daarnaast is het zo dat "er niet te veel aan denken" niet mogelijk is. Een beroemd psychologisch experiment gaat als volgt: een groep mensen krijgt de opdracht: denk niet te veel aan een roze olifant. Een andere groep krijgt de opdracht: je mag overal aan denken, aan roze olifanten, grijze… etc. Wat blijkt? De eerste groep denkt MEER aan een roze olifant dan de tweede. Het onderdrukken van gedachten helpt dus totaal niet.

Tips

- Vraag aan iemand hoe het voor hem (!)/haar is dat zwanger worden niet lukt. Vraag dat op een geschikt moment (niet te midden van andere luistervinken) en check of de vraag gelegen komt.

- Blijf ook belangstelling tonen VOOR en NA een medisch traject. Juist dan is er veel verdriet en onzekerheid.

- Spreek je twijfel / onzekerheid uit (dus vul niets in voor de ander): "Ik weet niet of ik dit wel kan zeggen of vragen maar…"

- Blijf eerlijk als je zelf zwanger bent, maar kies een gepast moment om dat te vertellen (bij voorkeur face to face en niet in een groep). Als je het vertelt, refereer dan ALTIJD even aan het verdriet dat er is bij de kinderloze. Dus doe niet 'alsof er niets aan de hand is'. Natuurlijk hoeft het niet uitgebreid te gaan over dat verdriet, maar door het aan te stippen geef je erkenning. En kom niet op Eerste kerstdag langs met een ik-ben-zwanger-bericht (heb ik zelf helaas meegemaakt). Geen enkele dag is geschikt maar een feestdag is toch wel de minst beste keuze.

- Wees je ervan bewust hoe confronterend bepaalde gebeurtenissen voor kinderlozen kunnen zijn: kraamfeestjes, kinderverjaardagen, maar bijv. ook een familie-fotoreportage. Dat laatste vond ik nogal confronterend. Daar sta je dan met z’n tweeën terwijl alle broers/zussen met hun gezin staan. En de groepsfoto met de grootouders als trotse middelpunt deed mij pijnlijk beseffen: over 40 jaar is er geen groepsfoto die mijn man en ik kunnen maken. Toen ik later de fotograaf opbelde om foto’s te bestellen wist hij niet precies welke foto gemaakt was van mijn man en ik. Ik zei: "Dat is makkelijk, wij hebben als enige geen kinderen" … En toen ik de telefoon neerlegde kwamen de tranen weer op.