Nog levendig herinner ik me dat ik vorig jaar op eerste kerstdag bij mijn ouders was. Ter sprake kwam toen onze kinderwens; niet eerder had ik dat openlijk met mijn ouders gedeeld. Ik barste toen in snikken uit en uitte mijn angst voor kinderloosheid en ik hoor nog mijn moeder zeggen dat ik me niet te veel zorgen moest maken. Ik voelde me daarna ook een drama-queen, want inderdaad, waarom zou ik me zo’n zorgen maken? Niemand van ons had toen enig vermoeden dat ik het bij het rechte eind zou hebben…

Eerlijk is eerlijk: dat ik het bij het rechte eind had, geeft soms een soort 'zie-je-wel-ik-heb-toch-gelijk-gehad-gevoel'. Als mensen me nu proberen op te monteren, komt dat gevoel weer op en denk ik: ja ja, het zal wel, maar ik heb toen ook gelijk gekregen dussss…! Heel flauw natuurlijk. Ik besef ook dat dit mijn vertrouwen en optimisme blokkeert. Want eerlijk gezegd vertrouw ik niet meer zo in wat mensen zeggen of wat God zegt. Ik vertrouw nog het meest op mezelf, maar of dat nu zo verstandig is…??

Terug naar de decemberfeesten. Ik ben erg goed in 'associëren' als het gaat om de betekenis en boodschap van deze feesten. Bij Sinterklaas moet ik gelijk denken aan mijn Godsbeeld. Helaas denk ik soms dat God een soort Sinterklaas is die met een cadeautje komt, namelijk een kind. Afgelopen zondag werd dat overigens uitgebeeld in onze kerk. In het kader van Sinterklaas werd een groot cadeau vooraan in de kerk uitgepakt en daar zat een babypop in. De kinderleidster vertelde tegen de kindertjes dat God maar één groot cadeau heeft voor ons en dat is zijn Zoon (de babypop werd eruit gehaald). Ik moest even 10x slikken, want ik dacht gelijk aan het cadeau wat op mijn verlanglijstje staat: inderdaad, een kind… Maar niet Zijn kind, maar mijn kind. Ik denk niet dat de kinderleidster deze boodschap wilde overbrengen, maar voor alle kinderlozen heeft zo'n toneelstukje toch wel een dubbele bodem. Tussen twee haakjes: doorgaans zijn geboortekaartjes ook doorspekt van deze 'Sinterklaasgedachte': "God heeft ons een groot cadeau gegeven…" (ik snap het wel, maar soms denk ik: klopt dat wel?). En dan komen we bij kerst; één van de belangrijkste christelijke feesten, maar voor mij weer die confrontatie. Als ik lees over Maria die zonder tussenkomst van een man zwanger raakte, denk ik stiekem: "Heer, dat zou u ook bij mij kunnen doen, toch?"

Tja, jullie lezen het vast weer tussen de regels door: Sanne is nog wel 's een opstandig schepsel dat met haar Maker nog een hoop heeft uit te 'vechten'… Ik wens ieder ondanks alles gezegende kerstdagen en een nieuwjaar met nieuwe mogelijkheden om te groeien in geloof en wijsheid!