Ik moet eerlijk zeggen dat ik vooraf wel wat twijfels had hierover. Want zoals ik al eerder in een blog schreef, heb ik het geestelijk gezien behoorlijk zwaar. Mijn boosheid en frustratie, mijn wantrouwen naar God en het gevoel dat Hij mij in de steek laat, dat Hij niet in mij is geïnteresseerd, dat ik geen lijntje met de hemel heb zoals anderen dat lijken te hebben, dat Hij iedereen een kind 'schenkt of toevertrouwt' (zoals menig geboortekaartje vermeldt) behalve aan ons… Het zijn allemaal blokkades in mijn geestelijk leven op dit moment en mijn vraag was: zouden ze ook de ziekenzalving in de weg kunnen staan? Daarnaast heb ik ook een soort 'puberale' behoefte om even helemaal los te komen van alles wat christelijk is. Ik ben altijd braaf geweest (nooit echt gepuberd), voldaan aan verwachtingen van ouders, netjes belijdenis gedaan (overigens toen uit volle overtuiging) maar nu begint de puber in mij wakker te worden en zich af te vragen: is het wel echt waar en wil ik het wel???

In ieder geval kreeg de avond een verrassende wending toen 1 van de oudsten ook aanbood om mij te zalven. Ik reageerde vrij spontaan met een ja. Pas tijdens het gebed wat er op volgde, realiseerde ik me ineens dat ziekenzalving niet alleen bij lichamelijke ziektes toegepast kan worden maar misschien juist ook bij geestelijke ziektes. Ik heb niet het over een psychische ziekte maar over het feit dat ik in geestelijk opzicht genezing nodig heb. Dus ik bad hardop: "Heer, we willen u bidden voor lichamelijke genezing van mijn man en voor geestelijke genezing van mijzelf." Het was op dat moment dat ik me realiseerde dat de zalving niet alleen voor mijn man maar ook voor mij was bedoeld.

Geloof ik nu dat deze zalving leidt tot genezing? Ja en nee. Ik geloof dat het kan; dat God het kan doen. Maar ik ben ook nuchter; niet elk gebed om genezing wordt verhoord en hoeveel is er al misgegaan op dit gebied. En op geestelijk gebied heb ik de nodige brokken al weer gemaakt; gisteravond nog in de auto zat ik hardop tegen mijn man te mopperen over Gods afwezigheid.

Toch zal ik het moment van zalving niet vergeten; een klein symbool van hoop en vertrouwen… Wie van jullie heeft deze ervaring ook (ooit) gehad?

PS: voor wie nieuwsgierig is naar de medische gang van zaken: medio oktober zal de TESE plaatsvinden bij mijn man (een operatieve ingreep). We weten dan na bijna 10 maanden wachten of we wel of niet behandeld kunnen worden m.b.v. een ICSI traject. Bid voor ons…