Lang geleden, nog voor de geboorte van mijn oudste, besloot ik dat ik nog banger voor prikken was dan voor de tandarts. En liet ik drie gaatjes zonder verdoving vullen. Geen slim besluit, want daarna was ik nog banger voor de tandarts dan voor prikken en dat zegt heel wat. Jaren ging ik niet en zelfs toen een van die vullingen in een dropje bleef vastzitten leek het me veiliger om dan maar gewoon alleen aan de andere kant te kauwen.

Wat zou het heerlijk zijn als het me niet zoveel (of niks!) zou uitmaken wat andere mensen van me zeggen, tenzij het terecht is. Dat iemand iets zou zeggen en dat ik dan bedenk of ik er iets aan heb, of er een kern van waarheid in zit, of ik er iets mee kan of iets mee moet doen. En zo nee, dat ik het zo weer van me af kan laten glijden. Zonder er verder een gedachte aan te wijden en helemáál zonder er nachten wakker van te liggen. Of het toch even te checken bij een vriendin; vind jij ook...??? En dan nog even bij een andere.

'Jeetje, wat heb jij een dikke kont gekregen!' zegt iemand tegen mijn pleegdochter. Normaal gesproken zou ik die iemand met een paar vernietigende woorden en een nog vernietigender blik het zwijgen opleggen. Dat kan nu niet. Die iemand is de echte moeder van mijn pleegdochter en het enige wat ik uitroep is: 'Een dikke kont??? Ze heeft de mooiste billen van de wereld!!!'

Ik vind het enorm leuk om bijvoorbeeld op een verjaardag te zitten en alleen maar mensen te bekijken en gesprekken af te luisteren. Heerlijk, roseetje in de hand, lekkere hapjes op tafel en mensen om me heen die gesprekken voeren. Veel meer heb ik niet nodig.

Een keer per week voel ik me net een oma. Niet omdat ik dan meer rimpels heb dan ik zou willen (wat wel zo is) maar omdat Oppasbabynichtje dan komt.

De echte moeder van pleegdochter is boos op me. En dat is niet voor het eerst. Ik snap het best. Vind het helemaal niet leuk, maar snap het wel.

Ineens is ze er weer. Deze keer komt er eerst een kaartje; heeft dochter zin om weer eens gezellig langs te komen?

Met mijn vader heb ik het weleens over de oorlog. Van allebei de kanten zaten mijn opa's en oma's in het verzet en ik wist wel zeker dat ik hun heldhaftige genen geërfd zou hebben. Absoluut onmogelijk dat er uit mijn straat Joden weggevoerd zouden worden zonder dat ik ervoor zou springen. En je kinderen dan, zegt mijn vader altijd. Nou, hoe zou ik die nog in de ogen kunnen kijken als ik niks deed? Nee hoor, rechtvaardigheid voor alles. Voorzichtig Lau, zei m'n vader dan altijd, je wéét het niet. Je weet niet wat je gedaan zou hebben of zult doen. Maar ik wist het wel bijna zeker.

Ongelofelijk maar waar, Echtgenoot en ik zijn alweer 10 jaar getrouwd! En dat gaan we vieren ook, omdat het leven gevierd moet worden en omdat we 'herinneringen sparen'.

Zo tussen de 30 en 40 schijnt het er een beetje bij te horen. Ik heb er zo af en toe in grote mate last van. Het idee dat ik nog niet echt iets groots gepresteerd heb. Iets belangrijks, iets dat er echt toe doet.