Al jaren is ze af en toe een tijdje onderdeel van ons gezin en leven. Het is maar net hoe het met haar gaat. Meestal is dat niet zo goed en wil ze liever dood (lees: in de hemel) zijn dan leven. Dan gaat ze in bed liggen, neemt de telefoon niet op en doet de deur niet meer open.
Er zijn periodes geweest dat ze gezellig iedere week een keer kwam eten en dat naar de kerk gaan lukte, al was het met moeite, want al die mensen...
Die willen met je praten en vinden van alles. Dat je vast nog niet genoeg gebeden hebt bijvoorbeeld. Want anders zou je allang niet meer zo zijn als dat je nu bent. God geneest! En ach, die dingen van vroeger? Zet Jezus ervoor in de plaats! Ik heb het ze echt horen zeggen.
Tuurlijk, ik heb ook gezien dat er een heleboel lieve mensen tussen zaten. Wat goed bedoeld was werd vaak niet goed opgepakt. Een verkeerde blik of één 'fout' woord en alle lieve, goedbedoelde werden teniet gedaan.

We hebben een moeizame relatie. Het is voor de mensen om je heen, inclusief mezelf, niet altijd makkelijk. Al verschillende keren heb ik gedacht een leuke (mid)dag met haar gehad te hebben en dat later bleek, soms na een jaar pas, dat ik toch weer van alles verkeerd heb gedaan en gezegd.
Vaak ging ik strijden voor 'de waarheid'. Dát had ik niet gezegd! Zó had ik het niet bedoeld! Om er altijd weer achter te komen dat hier niet tegen te strijden valt. En dan valt het voor mij nog mee, voor haar is het hele leven een grote strijd.
Soms gaat het een poosje goed, maar algauw wordt ze weer met beide benen op de grond gezet. Gesmeten. En dan staat daar dat bed weer. En liggen de pillen klaar. En wil ze niks anders dan slapen, dag en nacht slapen.

Ook al heb ik ondertussen door dat ik de strijd niet moet aangaan, dat het geen eerlijke strijd is, ik blijf het moeilijk vinden. Ik zou haar zó graag gelukkig willen zien dat ik vergeet dat sommige ziektes dat gewoon heel moeilijk maken. Zal ze echt pas in de hemel rust vinden? In haar dan vernieuwde lijf en hoofd? Als ze is hoe ze eigenlijk bedoeld is, ooit, helemaal in het begin? Of zal het hier op aarde toch nog een keer leefbaar worden?

Mijn dochter vindt het helemaal niet moeilijk. Ze gaat er prima mee o, veel beter dan ik.
Natuurlijk, nu ze puber is schaamt ze zich best een beetje als er zo hard gepraat wordt dat de hele Mac het kan horen. En als ze duidelijk ziet dat er om hun gelachen wordt. Maar ze vindt dan toch vooral dat het probleem ligt bij de mensen die lachen.
De mooiste gesprekken hebben ze. En waar mijn woorden vaak verkeerd zijn of hard aankomen, kan dochter alles zeggen en hebben ze het heel gezellig met elkaar. Doen samen boodschappen, dochter blijft logeren, ze maken leuke uitstapjes en hebben de diepste gesprekken en grootste lol.
Ik vind het bijzonder, zo'n band.

Toen ze na samen een dagje weggeweest te zijn dochter kwam thuisbrengen bleef ze tóch nog even kopje thee drinken, de opening is er ook voor mij weer. Maar voor hoelang? Geen idee. Het maakt ook niet uit. Ik ben al zo vaak bang geweest dat ze die laatste grens over is gegaan dat ik gewoon iedere keer blij ben als ik haar zien.
Maar als ik weer eens droom over de wederkomst denk ik aan haar. Ik heb vaak het idee dat ik hier op aarde al een klein stukje hemel mag zien. Een knuffel van een van m’n kinderen, een kus van mijn lief, het geluk van een kop thee en een goed boek in m’n tuintje, leuke vriendinnen om me heen, ik kan er zo van genieten dat ik denk, zó voelt het straks misschien wel een beetje.
Ondanks het vooruitzicht van de hemel zou ik zo’n moeite hebben om het leven los te laten.
Maar voor haar... Rust, blijdschap, leven, ik gun het haar zo. En tot die tijd, ben ik trots op m’n dochter, die zo veel gemakkelijker dan ik met haar omgaat... Mensen neemt zoals ze zijn en ze niet in een hokje stopt.

Een paar weken na het schrijven van deze blog krijg ik tijdens een vergadering een sms’je van een vriend; bel me zo snel mogelijk. In de toiletruimte hoor ik dat het deze keer gelukt is, ze is dood. Nee, ze leeft eindelijk. Maar wij moeten verder zonder haar.
Een hele harde klap voor dochter, vreselijk om je kind zo’n verdriet te zien hebben, het snijdt echt dwars door mijn hart heen. Toen ik dit stukje weer las dacht ik achteraf, had ik het wel toe moeten laten? Als ik hun relatie niet had toegestaan had ik haar hiertegen beschermd, had ze dit verdriet niet gehad.
Maar je kunt je kinderen niet overal tegen beschermen en ze hebben allebei genoten van de tijd die ze samen gehad hebben. Op de begrafenis staat mijn mooie, stoere dochter vooraan om te vertellen hoe bijzonder deze vrouw was. Hoe fijn hun tijd samen was. Dat we niet bang hoeven te zijn, de hemel is er juist voor mensen als haar vriendin, voor haar is Jezus naar de aarde gekomen! Naast het verdriet ben ik trots op haar. Nee, dit had ik ze niet willen ontnemen. Dit was een bijzondere relatie en dat heeft waarde, eeuwigheidswaarde...
We gaan samen een flink stuk lopen, dochter en ik. De zon schijnt over het water heen, zwanen vliegen vlak over het water, het is een schitterend gezicht. Kijk mam, zegt ze, God is overal, Hij troost ons...