Er is een informatieavond op school en we gaan er met z'n drieën naar toe, pleegdochter, haar echte moeder en ik. Meestal goed voor een ietwat spannende en intensieve avond. En ja hoor, als we de school inlopen komt de eerste fijne opmerking, pleegdochter heeft een dikke kont.
Waar wij onze dochters meegeven hoe geweldig, speciaal, bijzonder en mooi zijn (en ja, ook dat innerlijk belangrijker is dan uiterlijk, maar daar gaat het nu even niet om) zie ik nu de twijfel in haar ogen. Ze moet de school nog in waar alle vierdeklassers van de hele school zitten. Lang leve de onzekerheid van een tienermeisje.
Gelukkig is het echt niet waar en kan ik in alle eerlijkheid zeggen wat een schitterend lijf ze heeft. Sterker nog, ik wilde dat ik er zo uitzag of er in ieder geval ooit zo uit had gezien!

Maar we zijn er nog niet, in de pauze wil moeder zich even voorstellen aan de mentor. En dat niet alleen, ze wil even kwijt hoe zwaar ze het wel niet heeft met haar dochter. Diezelfde dochter staat erbij als ze haar moeder hoort zeggen hoe onhandelbaar ze is, een echt 'ADHD-ertje'… Jaja, haar moeder heeft heel wat te stellen met haar thuis. Mentor kijkt stomverbaasd, hij weet niet beter dat er al vier jaar een leuk, rustig meisje bij hun op school rondloopt. Een gewone, normale, gezellige puber met alle dingen die daarbij horen. Eens een keer te laat komen en natuurlijk veel te veel kletsen in de klas, veel meer is het niet...
Buiten wordt er een shaggie gedraaid die lekker in de auto opgerookt wordt, raam op een kier.
Ik probeer nog even wat gezelligs te zeggen; het programma voor de excursie klinkt geweldig hè?! Maar nee, het kost allemaal maar veel geld en zoveel kan het nooit kosten en we worden afgezet.

Gelukkig staan er veel mensen om pleegdochter heen die haar oprecht geweldig vinden en ook de mentor pakt het de volgende dag goed op als ze nog even gaat vertellen dat ze echt zo niet is.
Maar of we dit gat echt helemaal dicht krijgen? Ik weet het niet. We kunnen niet veel meer doen dan steeds te vertellen hoe geweldig ze is, dat ze bij ons mag horen. Dat ze precies zo is als dat ze bedoeld is. Dat ze bij Hem nooit afgewezen zal worden en dat ze aan Zijn liefde nooit hoeft te twijfelen. Zelfs al had ze een dikke kont gehad.