Er had al een boek op de plank kunnen liggen, door mij geschreven dus, zo'n boek waar mensen echt iets aan hebben. Het belangrijkste boek is natuurlijk al geschreven en daar was een groot aantal mensen en nog meer Goddelijke inspiratie voor nodig, maar gewoon zo'n boek dat iedereen het ineens snapt. Na het lezen van mijn boek is er geen gezeur meer over kleine en grote verschillen, nee, we zijn het net genoeg met elkaar eens om allerlei nare scheuringen te voorkomen. Natuurlijk moet er ruimte blijven voor een leuke, respectvolle discussie, niks leuker dan een gezellig avondje op het scherpst van de snede met elkaar praten over belangrijke en minder belangrijke zaken.
Of, als dit wat teveel gevraagd is, iets minder pretentieus maar nog steeds belangrijk, zo'n boek waar mensen heel hard om moeten lachen. Dat ik een soort vrouwelijke Adrian Plass word zeg maar. Die man heeft met z'n boeken meerdere keren mijn geloof gered, en dankzij hem heb ik heel wat middagen onder de bank doorgebracht van het lachen.

Het hoeft niet per se een boek te zijn. Ik had ook wel al iets uitgevonden willen hebben waar heel veel mensen iets aan hebben en dat als kleine bijkomstigheid het geld binnenstroomt. Lijkt me toch ook weleens lekker.

Hoewel ik het verhaal ken van de kameel en de naald en ik het nooit helemaal snap, hele rijke christenen die aan de rand van hun eigen zwembad de nieuwsbrief van Open Doors lezen. Hoe dóe je dat??? Brengt me gelijk op het punt dat ik op deze leeftijd ook al zover zou kunnen zijn dat ik wat minder (snel) zou veroordelen en begrijpen dat ik niet alles hoef te snappen. Want die hele rijke christen aan z'n zwembad is misschien wel de grootste geldschieter van Open Doors. En heeft misschien wel net een dikke, anonieme envelop bij die alleenstaande moeder in de brievenbus gedaan zodat ze een nieuwe wasmachine kan kopen én een welverdiende vakantie kan boeken. Ligt zij met haar kinderen ook aan de rand van het zwembad.

Een weeshuis in Cambodja, een opvangtehuis voor prostituees in Thailand... Ik kom niet verder dan een kind op een of ander ver eiland dat mede dankzij ons naar school kan. Niet echt iets groots.
Dat van die verre landen snap ik dan eigenlijk nog wel, de laatste keer dat ik in een vliegtuig zat heb ik de hele boel onder gespuugd en ik ben een moeilijke eter. Ik lust wel veel, maar als ik ga nadenken of de kok zijn handen wel heeft gewassen of als er ergens iets op tafel ligt wat nog enigszins op een beest lijkt, dan hoef ik al bijna niet meer.

Afgelopen zomer kocht ik aardbeien in een Turkse winkel. Je hebt daar de dubbele hoeveelheid voor de helft van de prijs. Pijnboompitten gaan daar per halve kilo, niet per honderd gram voor drie euro. De meneer voor mij kocht iets wat ik niet kon definiëren. Helaas moest ik weer zonodig vragen wat het was. Mijn nieuwsgierigheid werd meteen afgestraft. Het was een konijn. Een konijn waar alles nog op en aan zat behalve z'n velletje. En dat had de verkoper met zijn handen aangeraakt en met diezelfde handen wilde hij mijn bakjes aardbeien pakken. Ik zei nog dat het niet in een tasje hoefde, dat het zo wel ging, maar met de nodige zakken al aan m'n armen ging het natuurlijk helemaal niet, vier losse bakjes aardbeien. Dus heeft hij ze toch, een beetje bevreemd kijkend, in een tasje gedaan. Ik heb er geen aardbei van gegeten.

Dus laat staan dat ik iets van zo'n stalletje durf te eten waar de vliegen omheen zwermen en de verkoper vieze, zwarte handen heeft (niet dat hij daar ook maar iets aan kan doen).

Gelukkig heb ik niet al te vaak last van zulke gedachten. Meestal weet ik wel dat het het beste is om gewoon iedere dag apart aan God terug te geven. Doet U er maar mee wat U wilt. Breng de mensen op m'n pad waarvoor ik iets kan betekenen. En wilt U me wijsheid geven om met de mensen om te gaan die U al op m'n pad heeft gebracht, want dat vind ik vaak al moeilijk genoeg.

Maar toch, stiekem blijf ik hopen op wat grote dingen, tot Zijn eer... Maar liever niet in het buitenland.