Iedere week weer een feestdag voor het hele gezin! Geen kind dat moeilijk doet over aankleden, schoolspullen pakken en ontbijten, iedereen wil op tijd beneden zijn als ze komt, ze hebben haar een hele week niet gezien! Oudste zet uit zichzelf het campingbedje in elkaar en tilt de kinderstoel naar beneden. Jongste gooit haar muziekknuffel in het bedje. Zoon is helemaal niet te houden en rent door het huis heen, klaar om te knuffelen.

En ik snap precies waarom. Ze is namelijk het leukste Oppasbabynichtje van de hele wereld!

Heel officieel in Oppasbabynichtje het achternichtje van Echtgenoot, voor mij geen enkele bloedband dus, toch voelt ze heel eigen. Niet zo moeilijk als je weet dat ze nooit huilt terwijl de meeste baby's in tranen uitbarsten zodra ze bij mij op schoot worden gezet. Me alleen maar stralend aankijkt, haar flesjes gewoon opdrinkt en gaat slapen als ik haar in bed leg. Dat stralend aankijken deden mijn eigen baby's ook nog wel maar daar hield het wel bij op, hoe leuk ik ze ook vind en hoeveel ik ook van ze houd, dat niet slapen brak me aardig op. Even voor de duidelijkheid, ze werden niet 2 keer per nacht wakker maar wel 6 keer of sliepen gewoon 5 uur achter elkaar niet, ook toen ze allang geen baby'tje meer waren. Niet voor niks was ons volgende kind al tiener toen ze kwam ;-).

Met dat in mijn achterhoofd hoefde ik niet lang na te denken toen haar ouders vroegen of we wilden gaan oppassen. Vriendelijk bedankt, maar dat gaan we écht niet doen. Jongste ging net naar de kleuterschool, ik was allang blij dat ik al die slapeloze nachten overleefd had, m'n hersenen gingen juist weer een beetje werken. M'n leven en vrijheid weer een beetje terug. Geen baby's meer in mijn huis. Tuurlijk, ik voelde me gevleid (al vroeg ik me stiekem af of ze echt niks beters achter de hand hadden) en wilde best af en toe eens oppassen, je mag me altijd bellen, maar zeker niet op geregelde tijden.

Dat bellen deden ze toen ze gingen verhuizen. Of ik Babynichtje een dagje wilde? Oeps, gelijk een hele dag, maar... Echtgenoot zou thuis zijn die dag, moest goed komen. Helaas, toen de verhuisdag aanbrak presteerde onwankelbare en nooit-zieke Echtgenoot het om ziek op bed te liggen. Dat hadden we niet afgesproken! Maar een blik op hem zei me genoeg, ik moest het echt alleen doen die dag.

Maar... Oppasbabynichtje kwam, zag en overwon. Wat een heerlijk kind! En ik bedacht hoe fijn het voor haar zou zijn om samen met familie op te groeien. Door overlijden en verhuizingen heeft ze daar niet zoveel van in de buurt. 's Avond sms'te ik haar moeder, ik wilde toch wel... Als zij ook nog wilden… Ze wilden nog. Kinderdagverblijf werd voor die dag afgebeld en wij mogen een dag in de week voor hun kind zorgen.

En zoals gezegd, iedere week is het weer feest. Waar ik zoonlief nooit meer naar school hoef te brengen (ik ben groot, mam!!!) moet ik dat op de oppasdag wel. Sterker nog, ik moet mee naar binnen naar z'n meester (kijk, ze is er weer!) en mee het plein op waar z'n mede-macho-vriendjes ook al smelten bij de aanblik van zo’n lieve, schattige baby, deze keer hún woorden. Zoon wijst ze nog even op al haar bijzonderheden als mooie glimoogjes en kleine pandaoortjes en dan pas mag ik weer naar huis. Zo gaat het week in, week uit. En ik? Ik verzin een boodschap zodat we nog even de winkel in kunnen. Kom ik altijd wel iemand tegen die haar best even wil bewonderen. En mij aan wil horen in mijn relaas hoe leuk, lief en bijzonder ze is. En op verjaardagen vertel ik trots wat ze allemaal al kan, doet en heeft.
Precies wat de oma's van mijn kinderen doen. Alleen dan met meer rimpels.

En het leuke is, waar we elkaar vroeger niet zo vaak zagen, eten we nu meestal gezellig die avond samen, en hebben mijn kids er een geweldige 'oom' en 'tante' bij!