Maar even leuk vind ik het om die gesprekken zelf te voeren. Ik laat mensen alleen nogal eens schrikken. Vrij recent nog kreeg ik via via te horen, na wat ik als een zeer mooi gesprek had ervaren: dacht dat ze líef was!

Ben ik ook wel, ik kan alleen niet zo goed over koetjes en kalfjes praten. Gelijk de diepte in, daar houd ik van. Ik wil het best even over koetjes en kalfjes hebben, maar daarna wil ik toch minstens weten wat je gestemd hebt. En of je daar dan nu spijt van hebt. Wat je doel in je leven is en hoe je dat gaat bereiken. Waarom je bepaalde keuzes hebt gemaakt en hoe je je daar nu over voelt. Of je goed kunt koken (want dan probeer ik een uitnodiging los te peuteren). Of je gelukkig bent, hoe je het redt zonder God of juist niet. Kort gezegd, waar ben je mee bezig, hoe denk je, wat interesseert je en hoe ziet je leven eruit. Bijna alles wil ik weten.

Laatst zat ik met een vriendin in een vrij grote speeltuin. Nadat ik al met meerdere mensen een praatje had gemaakt begon ze over deze eigenaardige (haar woorden) eigenschap. Hoe ik dat toch deed en of ik nou echt gewoon met iedereen kan en wil praten. Nou nee dus, mensen waarbij tot hun dood hun mening vaststaat vind ik niet interessant. Ik houd ervan om m'n mening te vormen en bij te stellen in en tijdens een gesprek en dat moet wel een beetje van twee kanten komen. En... ter illustratie wees ik een paar moeders aan. Op hoge hakken, dik in de make-up, grote zonnebrillen, behangen met sieraden en met zo te zien hun mooiste kleren aan. Dacht nog even dat een van hun een ontzettend mooie ouderwetse kinderwagen bij de Kringloper gescoord had, maar vriendin wees me er fijntjes op dat dit zo’n beetje de duurste wagen van dit moment is. Nep-tweedehands voor veel geld dus.

Even ter herinnering, we zaten in de speeltuin, dus wij zaten daar in onze spijkerbroek en zagen eruit of wij flink hadden meegespeeld. Wat niet helemaal zo was, maar haar jongste durfde al wel in ieder speeltoestel te klimmen maar durfde er vervolgens niet meer uit zodat een van ons even een handje moest helpen. Met hun, zei ik, hoefde ik ook niet echt zo nodig een gesprekje aan te gaan. Die voelden zich vast hoog verheven boven het gewone volk en bovendien, wie gaat er nu zo naar de speeltuin. Dan had je vast niet zoveel hersens in je hoofd als sieraden aan je lijf. Oeps, hoe christelijk kun je denken.

Even later ging ik weer eens naar de wc's. We moesten even wachten en de vrouw achter begint gezellig tegen me aan te praten. Over het mooie weer, dat de kinderen het hier zo leuk vinden en wat een gezellige dag ze hier hebben. Zie ik het nou goed? Hoge hakken, dik in de make-up, grote zonnebril, veel sieraden en haar mooiste kleren aan. Gezellig kletsend. Ik ben er weer eens vol ingetrapt. Vooroordelen tot en met. Ik met m’n grote mond daarover. Wanneer leer ik het nou eens?

Als ik op Jezus wil lijken en met mensen om wil gaan zoals Hij dat deed mag ik eerst weleens beginnen met dwars door die buitenkant heen te kijken! Helemaal omdat ik zo graag wil dat mensen dat bij mij ook doen! Maar het lukt de ene keer wel beter dan de andere keer. En het helpt als je gewoon je spijkerbroek aantrekt naar de speeltuin!