Na mijn verhuizing probeerde ik weleens een tandarts uit, maar alle keren kwam ik huilend de behandelkamer weer uit. Allemaal hadden ze naar mijn bescheiden mening dringend een cursus 'omgaan met bange mensen' nodig. Tot er, en nog wel bij mij in de straat, een nieuwe, vrouwelijke tandarts kwam. Ik hoorde veel goede verhalen en het feit dat ze ook veel mensen met een verstandelijke beperking behandelt gaf me moed. Met de nu-of-nooit gedachte in mijn achterhoofd ging ik naar haar toe.

Tuuuuurlijk ben je bang voor de tandarts zei ze, ben ik ook! En ze verzekerde me ervan dat ze minstens zo kleinzerig was als ik, misschien nog wel erger. Lijkt me sterk, maar toch, het hielp. Zij mocht vullen. Het deed geen pijn, ik liet een grote bos bloemen bezorgen en was van mijn angst af. Dacht ik.

Altijd als ik haar tegenkwam kletsten we gezellig, maar kon ze het ook niet nalaten om te zeggen dat het écht allang weer tijd was voor... Gelukkig heb ik het altijd erg druk en was er altijd wel een goede reden om nog even niet te gaan. Tot het alweer drie jaar geleden was en ik alle moed bij elkaar raapte. Nee, ik wilde niet aansluitend een afspraak bij de mondhygiëniste, alleen voor de tandarts zelf doe ik mijn mond open. Was ook goed, als ik maar kwam.

Gegil vanuit de behandelkamer: "Je bént er!!! Nou moet ik je toch wat vertellen! Zat gisteren op een christelijke datingsite, echt, waar zijn de leuke christelijke mannen, bestaan die wel?" Terwijl ik ga liggen blijft ze vertellen, met de nodige uithalen en lachsalvo’s tussendoor. Over het wel en wee van haar dochter, afschuwelijke ex, het nieuwe reclamemateriaal, mijn leuke kids die ze graag wil hebben, haar therapie om over haar apenfobie heen te komen ("dat geloof je toch niet, heeft toch niemand, heb ik weer!") en welke mensen het meest stinken. Knoflooketers zijn nog erger dan rokers, dat je het maar weet.

Vaak haalt ze even wat enge instrumenten uit mijn mond zodat ik even wat terug kan zeggen en de volgende patiënt kan niks anders doen dan rustig op zijn beurt te wachten. Als drie jaar tandsteen weggehaald is zegt ze: "Zo, als je dit overleeft, durf je ook wel even wat vullingen te laten vervangen, dat is echt minder erg dan dit. Maak je even een nieuwe afspraak?" Ja hoor, zal ik doen. En vrolijk zwaaiend loop ik de assistente voorbij naar buiten. Voor die vervolgafspraak bel ik wel een keertje...

PS. Voor wie bang is dat ik op mijn kinderen dit complex overbreng, zij lachen me vierkant uit en gaan lachend in de stoel zitten om de vreselijkste dingen te laten doen!

Dit is de laatste blog van Laura Dijkstra.