Geen feestje voor iedereen deze keer maar een dagje uit met alleen ons gezin. Bootje huren in Delft, de kids een schilderij laten maken in het atelier van een kunstenares, als we zin hebben nog even naar het Delfts Blauw-museum en naar een pannenkoekrestaurant. En als klap op de vuurpijl heb ik via Twitter iemand gevonden die wel even wat mooie foto’s van ons gezinnetje wil maken (vind vooral ik erg leuk). Als dat geen herinnering is!

Juist nu denk ik weleens terug aan die eerste jaren. De bruiloft was super en het bewijs dat je er niet veel geld tegenaan hoeft te gooien om een geweldige dag te hebben. Een grote tent in de tuin van m’n ouders, goede catering en alleen de mensen die we er echt graag bij wilden hebben. Mooi weer, een mooie jurk en een nog mooier klein peutertje dat al bij mij hoorde. En vanaf het moment dat hij haar zag ook in het hart van haar nieuwe papa werd gesloten. Een band die tot op de dag van vandaag onverbreekbaar is. Papakindje tot en met. Maar aan dat mooie, kleine peutertje zat wel een eerder huwelijk vast. En dat zat het bestuur en de dominee van onze kerkgemeenschap niet lekker. Het was zelfs de reden dat ze weigerden om het huwelijk van Echtgenoot en mij een zegen mee te geven. Er werd dus niet getrouwd in de kerk. Sterker nog, men ging er zo vanuit dat ook God dit huwelijk niet zou zegenen dat men heel liefdevol hulp garandeerde wanneer het fout ging. Let op het woordje wanneer.
Wat een genade dat we dan hulp zouden krijgen... Helaas gold die genade niet voor de (onvermijdelijke) scheiding die ik al achter de rug had.
Jaren later hebben we die zegen alsnog gekregen, met de bijbehorende excuses. Maar wat hebben die woorden veel aangericht die eerste jaren.
Niet bij Echtgenoot, standvastig, rustig, betrouwbaar en niet gek te krijgen. Wat hij denkt en vindt kan alleen God veranderen. En God zei tegen hem dat het goed was dus was het goed. Hij ging voor mij en m’n kind zorgen en wat mensen daarvan zeiden kon hem werkelijk helemaal niks schelen.
Maar ik, twijfelachtig en onzeker vrouwwezen had het er nog niet zo makkelijk mee. Want ze hadden wel gelijk, het was ontzettend snel. En de bijbelteksten die ze aanhaalden, die stonden er toch echt, daar kon ook ik niet omheen. En ja, we verschillen als dag en nacht. Helaas duurde het even voordat ik daar de sterkte van ging inzien en niet de zwakte. Hoe het kwam dat ik toch 'ja' zei in het stadhuis is een heel bijzonder verhaal, maar een blog op zich. Maar dat ja-woord was natuurlijk nog maar het begin. En zoals gezegd, wat hebben al die woorden veel aangericht de eerste jaren. Ze waren er niet verantwoordelijk voor het feit dat we elkaar de tent uitvochten de eerste jaren. Of beter gezegd, dat ik vocht. Want dat deed ik. Ik vocht tegen God, die zo’n nare kerk had. Dat er in Zijn hele Woord niet een tekst staat dat echtscheiding soms écht beter is en dat je dan daarna best gelukkig mag worden met een andere man. Slingerend ging ik tussen het Oude en het Nieuwe Testament in, was ik nou een hoer of viel ik onder de genade?
Ik vocht tegen slaapgebrek, want 9 maanden na onze geweldige trouwdag werd er een kindje geboren wat tot de kleuterschool geen slaap nodig had. Ik vocht tegen Echtgenoot die dan wel standvastig, rustig, betrouwbaar en niet gek te krijgen was, maar niet zoveel praatte als ik zou willen. En die ik met mijn enorme woordenstroom en enorme gevechten uiteindelijk toch gek kreeg (toch knap, dat was de hele kerk niet gelukt ;-)). Het hielp ook niet dat ik in een nieuwe stad woonde waar ik (naast die kerk) niemand kende. Kortom, echt gezellig was het niet. Was dit dan het begin van het einde?
Zou het echt niet goed komen met ons? Zouden ze toch gelijk krijgen? Het spookte vaak door m'n hoofd.

Maar nu, 10 jaar later...
Heb ik een stapel vriendinnen tot mijn beschikking over wie ik mijn woordenstroom kan verdelen, wat wel zo relaxed is voor Echtgenoot. Hebben we nóg een kindje overleefd dat tot de kleuterschool geen slaap nodig had. En ziet het leven er nu met slaap een stuk beter uit. Heel veel beter. Durf ik zelfs te zeggen dat we samen best een klein beetje de wereld verbeteren. We proberen het in ieder geval.
Zie ik eindelijk in dat het geen zwakte hoeft te zijn als je tegenovergesteld bent, sterker nog, er gaat kracht vanuit! Zie ik in dat de kerk ook maar bestaat uit mensen die hun best doen. En dat ik daar een onderdeel van ben, hoe lastig soms ook. En al dat vechten? Dat is niet voor niks geweest. Ik heb er een hoop van geleerd. Dus durf ik na 10 jaar te zeggen, ik ben een stuk wijzer geworden.
En ja, het dondert af en toe nog steeds, ik ben nou eenmaal niet zo’n heel makkelijk persoon en hou wel van een beetje lawaai op z'n tijd. Maar ik weet dat we een hele dik laag sterke basis hebben, die kan wel wat hebben.
En nog belangrijker; ik weet nu dat Gods zegen niet afhangt van mensen. Dat op zich is al een feestje waard. Delft; here we come!