Met niet zoveel vermogen tot zelfreflectie ligt het meestal aan de ander. En hoe pijnlijk is het als je kinderen ergens anders opgroeien, ook al vind je zelf dat dat aan iedereen ligt behalve aan jou. Het dagelijkse leven verandert daar niet mee.

Je probeert m’n dochter af te pakken, zegt ze. Auw.
Rustig blijven, niet persoonlijk opvatten, ze zou het tegen iedere vrouw gezegd hebben die de pleegmoeder van haar dochter zou zijn geweest.
Maar toch, iedere keer als ze zoiets zegt doet het een beetje pijn. Want als ik iets niet wil, is het haar dochter afpakken.
Ik durf in alle eerlijkheid te zeggen dat ik m'n uiterste best doe om die band goed te houden, al moet ik er met dezelfde eerlijkheid aan toevoegen dat ik daar niet altijd in slaag.
Maar het zou zo fijn zijn voor pleegdochter als ze niet zo tussen twee vuren inzit. Ze hoeft helemaal niet te kiezen, we zijn er gewoon allebei. En het zou voor haar een stuk makkelijker zijn als echte moeder iets positiever over me zou praten.
Het is niet zo leuk als je echte moeder allemaal nare dingen roept over de vrouw bij wie je woont. Van wie je ook bent gaan houden, zonder minder van je echte moeder te zijn gaan houden. Liefde raakt niet op, dat kun je blijven uitdelen zonder dat er dan minder voor de ander overblijft.

Ik probeer het weer eens duidelijk te maken; ik snap dat je niet blij met me bent, maar zeg dat tegen mij, niet tegen je dochter.
En ook al je geldzorgen, relatieproblemen of wat dan ook kun je beter met een volwassene delen dan met haar. Desnoods met mij. Want het hoofd van je dochter hoort vol te zitten met vriendinnengeklets, melige lachbuien, beginnende verliefdheden en als het meezit nog wat schoolwerk. En ik leg nog eens uit dat pleegzorg niet bedoeld is om andermans kinderen af te pakken. Als ik nog een eigen kind had gewild had ik die waarschijnlijk vrij gemakkelijk op dezelfde manier kunnen krijgen als m’n eerste kinderen.

Ik besluit het eens over een andere boeg te gooien, tenslotte hebben we dit gesprek al vaker gevoerd en je moet wat. Ik ga niet in de verdediging maar vertel haar, geheel naar waarheid, dat ze zo’n leuke dochter heeft 'gemaakt'. Hoe zou ik niet van haar kunnen houden? Ik probeer uit te leggen dat er niet genoeg liefde in een kind gestopt kan worden, we kunnen elkaar aanvullen! Dat de echte moeder-kindband echt niet zomaar verbroken kan worden. Dat lijntje is echt niet stuk te krijgen (net of ik dat zou willen, maar goed...).

Maar ik probeer ook te visualiseren hoe het anders voor haar dochter in ons gezin zou zijn. Hoe behandel je een kind níet als gewoon? Moet ik steeds laten merken dat ze er eigenlijk niet echt bij hoort? Nee, zegt echte moeder, dat moet ik niet wagen! Inderdaad...
We sluiten het gesprek deze keer gezellig kletsend af. Hopelijk blijft het nu weer een tijdje gezellig. Fijn voor mij, ja, maar daar gaat het uiteindelijk niet om. Fijn voor pleegdochter, die hoe je het ook wend of keert, tussen twee moeders in zit.