Want mensen vinden zoveel en vaak vinden ze het ook nog nodig om het hardop uit te spreken. Midden in je gezicht of achter je rug om, ik weet nooit helemaal zeker wat ik erger vind.

Het is een wankel evenwicht. Want aan de ene kant wil ik scherp gehouden worden en hou ik er wel van als mensen me een spiegel voorhouden. Probeer ik bij anderen ook te doen.
Maar ik kom er ook steeds meer achter dat het misschien helemaal niet zo erg is om te zeggen; dit ben ik, take it or leave it. Tuurlijk is het belangrijk om een kringetje mensen om me heen te hebben aan wie ik dingen toets en met wie ik dingen deel. Maar dat kringetje hoeft niet zo groot te zijn dat de moeders op school, alle vrouwen in de kerk en mijn buurvrouwen daar in zitten. Als ik naar iedereen zou luisteren raak ik mezelf volledig kwijt. En het kost me veel te veel nachtrust. En rondjes langs vriendinnen.

En bovendien, wat de een ergert vindt de ander leuk. Wat de een als kracht ziet, ziet de ander als zwakte. Wat de een mooi vindt, vindt de ander lelijk. Het zal nooit voor iedereen helemaal goed zijn.

Wanneer leer ik nou eens gewoon dat het erom gaat dat God blij met me is? Compleet met al m'n tekortkomingen? Dat ik ernaar streef om een leven te leiden waar Hij blij van wordt, en niet per definitie al die mensen om me heen?

Tijdens een overblijf ging een andere overblijfmoeder enorm tekeer tegen (andermans) kind. Een kind waarvan ik weet dat ze het thuis al niet leuk heeft. Niet een makkelijk kind, maar dit ging veel en veel te ver. Je hoort al niet te schreeuwen, maar dit was echt buiten alle proporties. Toen ik er voorzichtig en netjes wat van zei kreeg ook ik de volle laag. En niet zo'n beetje ook. Echt, mijn mond hing letterlijk open. Directrice erbij, uiteindelijk liep ze gewoon weg, kinderen of niet.

Deze keer weet ik echt zeker dat wat ik deed juist was. Alles wat ik zei was precies volgens alle hulpboeken over conflicten. Maar wat is het moeilijk om niet je gelijk te gaan halen bij anderen, en eerlijk gezegd, het is ook niet gelukt. En waarom zit het me toch zo dwars dat deze moeder me niet meer groet? Dat ze staat te smoezen met andere moeders? Daar zou ik me toch geen seconde druk om moeten maken? Wat is het ontzettend kinderachtig om dan dingen te gaan denken als; ik ben in ieder geval veel dunner dan zij en haar kapsel is ook uit het jaar nul en ze heeft ook nog flaporen én... Niet echt zoals God naar mensen kijkt maar eerlijk gezegd wel mijn eerste reactie...

Ik ben er dus duidelijk nog lang niet, maar stapje voor stapje kom ik er vast wel, ooit...