Wat is dat toch met mannen en vrouwen?
Waarom zit er in aanleg zoveel verschil?
Kan iemand mij vertellen waarom de schepper dit zo bedacht heeft?
Of heeft dit meer te maken met de gebroken wereld?

Allemaal vragen waar ik na een seksleven van verschillende decennia nog geen antwoord op heb gevonden. Vaak lees ik van jonge vrouwen dat ze zich in het begin van de relatie niet voor kunnen stellen dat ze ooit genoeg van hun partners lichaam zullen krijgen. Tegenwoordig is het zelfs voor meisjes zeer geoorloofd om initiatieven te nemen en gretig te zijn. Veel vrouwen doen daar dan ook heftig aan mee om voor mij soms dubieuze redenen. Ik geloof namelijk dat de meeste vrouwen nog steeds veroverd willen worden. Dat zit zo in ons systeem. En hoe modern en pittig je ook bent, diep in je hart moet je toegeven dat je ook droomt van een prinsachtig jongmens al dan niet op een wit paard. Toch?

Dat is de eerste fase. Daarna komt er voor de meesten een tijd die bol staat van de nachtvoedingen en de poepluiers. Dan is het seksleven überhaupt een grote uitdaging. Het libido van de vrouw daalt naar waakvlam niveau. Uit eigen ervaring weet ik dat je jezelf daar totaal geen zorgen om maakt, je hebt wel wat anders aan je hoofd! Terwijl je man lijdzaam toeziet hoe je kinderen een steeds grotere plek in je leven innemen moet hij ook nog genoegen nemen met weinig tot geen seks. In die periode zijn de woordenwisselingen niet van lucht. Daarbij trekken de meeste vrouwen aan het langste eind. Domweg omdat man na die bevallingen en het nieuwe schepsel weinig argumenten heeft om op zijn strepen te gaan staan en bovendien wil hij een gewillige minnares en geen lappenpop die klaar gaat liggen.

Dan komt er joechei, joechei, een fase waarin de man zijn hormonale storm tot zijn verbazing enigszins tot rust ziet komen, terwijl de vrouw dankzij seksuele ontwikkeling, grotere kinderen en minder of geen zorg meer om anticonceptie, een grotere behoefte krijgt dan ze voor mogelijk had gehouden. Dit is de tijd waarin beide partners het meest van elkaar zullen genieten. De hoop is dat dit zolang mogelijk duurt voordat beiden letterlijk opdrogen en er van seks geen sprake meer zal zijn.

Klinkt dit je deprimerend in de oren? Toch zijn dit de feiten die voor de meeste koppels veel herkenbare elementen zullen hebben. Daar kun je een bepaalde troost uithalen die er voor zorgt dat je het gelaten gaat accepteren.
Wat we ook kunnen doen is elkaar tips geven om klippen te omzeilen.
De eerste komt van mij, is niet nieuw maar wel goed: Als je merkt dat je man zin heeft om te vrijen en jij moet er niet aan denken doe dan niet of je hem niet begrijpt. Hij gaat aandringen en nog duidelijker zijn en dan volgt er een rot moment voor beiden. Zeg gelijk dat je vandaag geen zin gaat krijgen maar dat je wel wilt werken aan zin voor morgen of overmorgen. Ik weet het; het klinkt koud en berekenend, seks op de agenda. Maar wees eerlijk tegen jezelf, als je het niet doet is er maar zo weer een week voorbij. Je kunt je man niet kwalijk nemen dat hij na veel afwijzing geen initiatief meer neemt.
Dus vol goede moed, een bad/douche, een massage met geurige olie, veel kaarslicht, wat er ook nodig is om in de stemming te komen, doe het!
Je zult zien dat je man nog steeds dezelfde is die jou altijd zo opwond. Laat storende elementen daar niet tussen komen, ze zijn altijd ondergeschikt, zelfs kinderen!

Als laatste kom ik nog even terug op de vraag bovenaan deze blog. Hopelijk komen jullie aan het landelijk gemiddelde (dat moet toch ergens op gebaseerd zijn?).
Het lijkt mij vrij hoog (er zijn weken dat ik er niet aan kom).
Nederlandse stellen vrijen drie tot vier keer per week…