Hoewel sommige vrouwen het meer beschrijven als 'de kers op de taart' en veel vrouwen er eerlijk voor uit komen dat ze niet of zelden een orgasme krijgen, zijn we het er toch wel over eens: Een orgasme krijgen is heerlijk.

Wat dan als er problemen ontstaan bij hem of bij haar? Niet meer vrijen is een alternatief, het slechtste lijkt mij. Wel vrijen en elke keer met angst en beven de anticlimax verwachten is ook wel een hard gelag. Volgens mij wordt het hele liefdesspel dan daardoor gekleurd. Kom ik wel of kom ik niet...

Via het internet, dat een schat aan informatie en helaas ook non-informatie bevat over dit onderwerp, kwam ik op een interessante optie. Spreek van tevoren met je man af of het een trainingsronde wordt, of een bewuste vrijpartij zonder hoogtepunt. Waarbij volgens de gequote seksuoloog bij het eerste de nadruk ligt op het krijgen van een orgasme en bij de tweede op het omzeilen ervan.
Let wel: voor allebei!
Interessante gedachte niet? Een soort van eerlijk delen.

Punt is namelijk dat de problemen zelden bij allebei de partners bestaan. Dus zal de partner die moeilijk klaarkomt zich altijd tekort voelen schieten en ook gevoelsmatig tekort komen. Terwijl de ander zich verantwoordelijk voelt voor het niet kunnen bewerkstelligen. Eigenlijk heel logisch dat je dit probleem deelt.

Tijdens het omzeilen zal wellicht wat hilariteit ontstaan als de man, die in de meeste gevallen niet het probleem heeft, net als vroeger, ‘voor het zingen de kerk uit moet.' Maar het gekke is; mijn man heeft mij wel eens bezworen dat het voor hem geen enkel probleem is dat af en toe te doen, of meer te laten in dit geval. Waarschijnlijk omdat hij in zijn achterhoofd weet dat hij altijd klaar kan komen als hij wil.
Een vrouw zal veel beter in staat zijn een hoogtepunt te vermijden, haar anatomie laat het omzeilen beter toe in de meeste gevallen. Al doet de beroemde scene in 'When Harry met Sally' anders vermoeden.

Het trainen kan daarentegen wel wat hoofdbrekens geven. Je moet je verdiepen in je lichaam en in je veranderende omstandigheden. Over het trainen van orgasme via je clitoris heb ik al eerder geschreven. Maar wat nu als je zoals mijn zus, je baarmoeder moet laten verwijderen en alles daarna anders voelt. Of zoals een vriendin, een oudere man hebt, die ineens krijgt te kampen met erectieproblemen?

Trainen klinkt wel erg als werk en dat zou seks toch niet moeten zijn tussen twee geliefden. Maar vanzelf verbetert het meestal niet. Als je het als een spel gaat benaderen kan het wel wat luchtiger worden allemaal. Toch lijkt het me lastig. Een lichaam dat verder prima functioneert maar net dat ene weerhaakje.

Via verschillende forums begreep ik van veel vrouwen dat het ze erg helpt om lotgenoten te vinden. Om herkenning en gedeelde smart. En ook om tips en waarschuwingen.
Dus hopelijk willen jullie ook je ervaringen delen.
Moet een christenvrouw zich vooral richten op de vrucht van de geest, of mag zij zich ook uit strekken naar de kers op de taart?