Als single ben je -denk ik- nóg zelfstandiger dan een ander. Je moet immers op verschillende fronten zelf handelen en regelen. Aan de andere kant is er ook het hele grote voordeel van mij als single dat ik ook op elk gewenst moment kan doen en laten wat ik wil.
Wil ik naar mijn zus of vriendin? Ik doe de deur achter me dicht, stap in de auto en GA op weg. Boodschappen doen, eten, opruimen (of niet, zie mijn blog 'rommelig' :-) ), de tuin in, op visite gaan of visite uitnodigen, ik kan het bijna allemaal doen op het moment dat ik daar behoefte aan heb.
Kortom ik heb de regie altijd behoorlijk zelf in handen.

En nu?
Ik zie bijna niks vanwege de oogontstekingen en kan dus niet fietsen, autorijden, lezen, enz.
Bij alles wat ik wil of moet, naar ziekenhuisafspraken, doktersbezoeken en gewone bezoekjes is nu mijn eerste gedachte en zorg: wie kan ik vragen om me te brengen??
Zelf naar de winkel gaan om boodschappen te doen? Niet aan de orde: ik kan niets goed zien, dus ook weer iemand vragen 'wil je met me mee'…
Ik kan jullie vertellen; als 'kleine zelfstandige' is 3 of 4x op een dag iets vragen aan een ander nog te doen (… nou ja…), maar bij de 5e of 6e keer bekruipt me de neiging om de prachtige vaas met bloemen tegen de muur aan te gooien want:
IK WIL ZELF BEPALEN WAAR EN WANNEER IK ERGENS HEEN GA!
Zo, dat is eruit…
Gelukkig gooi ik het er ook uit tegen familie en vrienden en ik blijf vragen, want anders kom ik nergens en snij ik mezelf in mijn vingers. Maar méns, wat vind ik het moeilijk om zó afhankelijk te zijn.
God is me een moeilijke les aan het leren, want ik realiseer me al dagen dat als ik niet afhankelijk van de mensen wil en kan zijn, kan en wil ik het dan wel van Zijn Genade??

Er is zo'n gezegde 'het is beter te geven dan te ontvangen'. Nou, maak er ook maar eentje over dat het 'makkelijker' is om te geven dan te ontvangen. Want ik ben er nu dus ook achter dat ik het heel moeilijk vind om te ontvangen door te vragen. Terwijl ik er al 1000x achtergekomen ben en ervaren heb dat alle lieve mensen om me heen bijna staan te trappelen om 'te geven' aan me.
Maar ja… Dat eigen ik, die onafhankelijke Anja… botst er soms toch behoorlijk tegen aan.
Ik ga me maar voorhouden dat ik ook aan het geven ben doordat ik ontvangen kan. En doordat ik kan ontvangen , kunnen al die andere mensen geven :-).

Een andere prikkelende gedachte is: welke les trek je hieruit? Niet alleen richting mezelf, maar ook richting mijn familie, vrienden en nog meer richting God? Ben ik van Hem ook zo eigenwijs cq zelfstandig of word ik nu even stil gezet met de vraag: wil je afhankelijk zijn van Mij en mijn Genade? Voorlopig sta ik nog wel even aan de kant, dus tijd en ruimte genoeg om over mijn menselijke én Goddelijke afhankelijkheid na te denken.