Als ik terug denk aan hoe wij als jonge meiden erop uit trokken, in een cafeetje gezellig wat gingen drinken en zo hops, zonder na te denken, met die leuke jongens aan de bar in gesprek gingen. Gewoon ongedwongen, relaxed en (meestal) zonder bijbedoelingen. Tegenwoordig heb ik het idee dat het soms wat geforceerder gaat. Misschien wel om de angst; straks denkt hij dat ik er iets mee bedoel, of misschien is hij toch niet zo leuk als ik dacht, of… nu, vul maar in!

Vorig jaar ging ik met een groep jongeren als leiding mee naar Zuid-Afrika. Op een van de voorbereidingsdagen van Kings Kids hadden we een heel parcours met teambuildingsspellen en op een moment kwamen we bij een zeepbaan. En wel ja, het was een zeepbaan met allemaal pionnen erop. Het was namelijk levend bowlen. Het eerste wat door mijn hoofd schoot was de gedachte; je gaat toch niet denken dat ik dat ga doen toch?! Je wordt er vies en nat van! Waarom zou ik zo gek doen? Een verrassende gedachte, waarna ik een knopje omzette en ervoor ging. En het was leuk! Jaaah, ik was nat en vies, maar ik had dan ook een heerlijk grote glimlach om mijn mond heen. Briljant!

Toen ik laatst een vriend een kijkje in mijn hart gaf over het feit dat ik hem wel beter wilde leren kennen, dat ik zijn aanwezigheid wel waardeerde… zette ik toen een vriendschap op het spel, of was het een daring to dare-moment?! De stoute schoenen aantrekken, of was ik bang om gekwetst en afgewezen te worden? Voor mij was het een moment van een knopje omzetten, een aanloopje nemen en ervoor gaan. Spannend, maar ook baanbrekend. Mijn conclusie was eigenlijk dat wanneer hij degene niet was, God een nog leukere man voor me in petto heeft :D.

So do you dare to dare?