Het schrijven is en blijft voor mij spannend. Nee, ik zeg het verkeerd: de vraag of er reacties komen en hoe die reacties zijn, blijft spannend. Komt het over zoals ik het bedoel en voel? Ieder mens is anders en dat bleek ook deze keer weer.

Het is voor mij geen automatisme dat echtparen die geen kinderen kunnen krijgen dus gaan adopteren. Net zo min als het geen automatisme is dat singles zielig zijn. Echtparen hebben de mógelijkheid om te adopteren en zoals nu in reacties bleek, schijnt dat voor singles ook te kunnen. Net zoals het 'hebben' van pleegkinderen.
Dat ik nu vervolgens het besluit neem (…) om dit niet te doen omdat IK denk dat je dan op voorhand een adoptiekind of pleegkind een vader onthoudt en het dan op moet groeien in een eenoudergezin, is mijn persoonlijke mening. En dan laat ik nog maar even buiten beschouwing dat ik geen mogelijkheid zie om dit financieel rond te krijgen.

Het bespreekbaar maken van dit onderwerp is moeilijk en ligt gevoelig, zoals enkele van jullie ook opmerkten. Dat is ook zo! Je gaat niet ineens over dit onderwerp beginnen, net zo min als ik dat doe. Wat ik wel geleerd heb in de afgelopen jaren is het aangeven van mijn gevoelens, bijvoorbeeld als ik op kraambezoek moet. Ja, bewust schrijf ik 'moet'. Vroeger moest ik namelijk van mezelf altijd gaan als er bij vrienden, bekenden, collega's, buren of waar dan ook een baby geboren was,

Nu ga ik als ik er van kan genieten en als ik te 'labiel' ben of als het 'gemis teveel pijn doet' vraag ik of ik op een later moment mag komen omdat ik het nu 'te zwaar vind'. En weet je? Je krijgt dan zoveel begrip, daar sta ik elke keer weer versteld van. En als je dan op een later tijdstip gaat, heb je vaak een beter en diepgaander contact én genieten de ouders en jijzelf er ook meer van.

Geen man, geen kinderen en ook geen kleinkinderen.
Af en toe vliegt dat me inderdaad aan. Aan wie kan ik mijn geschiedenis doorgeven? Wie kijkt er naar mij om als ik oud ben? Is het alleen-zijn dan nóg zwaarder?
Geen idee en met dat ik dit typ vraag ik me af: als je getrouwd bent en je man sterft, hoe alleen voel je je dan? Dan komt het alleen-zijn wellicht dubbel op je af en heb je het wellicht 'lastiger' dan ik die al die jaren alleen geweest is…

Daarom is iedereen op zijn of haar manier ergens heel erg kwetsbaar en hebben we elkaar hard nodig. En je staat sterker als je je kwetsbaarheid durft te tonen, ben ik inmiddels achter.