Een van mijn trouwste lezers is een vriend. Ja, een man! Elke keer na het posten van een nieuwe blog is hij degene die altijd trouw teruggeeft wat hij er dit keer van vond. Naar eigen zeggen: 'Dat Sestra vrouwen wil helpen wil toch niet zeggen dat het verboden terrein is voor mannen. Ik denk dat het een bemoediging is voor velen.' Hoe mooi!

Deze keer een heikel punt denk ik, of misschien helemaal niet. Dat zullen de reacties wel uitwijzen. Maar ik ben heel benieuwd naar wat jullie als singles hier van vinden, wat de 'rest' er van vindt en nog belangrijker: hebben jullie tips voor ons (en voor jezelf?

Wat is het leven soms turbulent, vind je niet? Ik weet wel dat ik in november een keer in bed lag, helemaal in tranen. De processen waar ik toen doorheen ging, waren ontzettend zwaar en ik wist niet wat wijsheid was. Ik voelde me superalleen en zag even door de bomen het bos niet meer.

"Soms of vaak zijn er moeilijke dingen in het leven. Ook dingen die verdriet doen. Tijden dat je een arm om je heen verlangt, maar die er niet is. Ik ben nog in het bezit van ouders en heb ook hele goede vriendinnen, maar die wil ik niet met mijn zorgen belasten dus houd ik die emoties voor mezelf, voor mijn kussen. Terwijl je wel een arm om je heen verlangt. Hoe los jij dat op?"

Heb jij daar wel eens over nagedacht – of 'hij' dan echt zou bestaan? Degene die perfect bij jou past, een match waarbij het fabeltje van 'zij leefden nog lang en gelukkig' werkelijkheid zou worden. Wat een heerlijkheid als hij daar dan eindelijk aankomt!

Ik drukte op de bel en liep tegelijk door naar binnen. Want ik heb wel toestemming om zomaar naar binnen te wandelen, maar mis nog de vrijmoedigheid. Daarom dacht ik slim te zijn en -ook om onvoorziene taferelen te voorkomen– gaf ik een hijs op de bel en liep gelijk door.

Laatst sprak ik bij een vrouwengroep in Amsterdam over seksualiteit. Wat de vrouwen daar deelden, zette mijn hele denken even ondersteboven. Werkelijk te bizar voor woorden wat deze dames zeiden, hoe hun beeld van relaties en vrouw-zijn in elkaar stak… een goed moment van reflectie. Hoe kijk ik ernaar?

Deze tijd staat bol van de 3 v's. Je kunt ze negeren óf er juist op inspringen en het eens van een andere kant bekijken. Wie weet kun je er dan nog wat van leren. Ik ga een poging doen tot dat laatste. Ter lering en vermaak.

Laatst was ik gastspreker bij een vrouwenontbijt over communicatie. Mijn moeder, die regelmatig mee op pad gaat, had ik meegenomen als introducé. Bij binnenkomst vroeg ik me even af of ik daar wel een goede keuze in gemaakt had.

Dit is dan het langverwachte moment. Mijn boek – met nadruk op het woordje mijn – is uit. Zojuist de mail ontvangen die is uitgegaan en vanaf dit moment is mijn verhaal ook wereldkundig. Nou ja… 'wereldkundig' is wel heel groots uitgedrukt. Maar Nederlandkundig klinkt niet.