Mijn eerste afspraak bij de gynaecoloog. Ik ben alleen. Dochterlief bij oma, manlief moet werken. Maar ach, er zou immers niks bijzonders zijn, gewoon even een echo tussendoor. En toch. Nog één iemand zit te wachten. Zou die vóór mij aan de beurt zijn? En ja hoor, daar wordt ze opgehaald.

Ik heb er gewoon hartkloppingen van. Ik ben ook een beetje gepikeerd als ik eerlijk ben. De assistente vroeg net of ik ook een verwijzing van de verloskundige heb en waar mijn zwangerschapskaart is. Nee, geen verwijzing en kaart heb ik nog niet. Toen ik een afspraak aan de telefoon wilde maken, werd hetzelfde gevraagd. Heb je een verwijzing van de huisarts of verloskundige? Nee, maar ik heb een te vroeg geboren kindje dat hier niet meer is, geen reden genoeg? Sorry hoor, maar echt beleefd blijven is dan moeilijk… Toch die afspraak dus voor elkaar gekregen en nu weer dezelfde vraag. Gewoon genegeerd en gezegd dat ik langs mocht komen.

En daar komt de gyn. Ik mag meelopen en we ploffen neer in die heerlijke stoelen van het ziekenhuis. 'Dus,' begint de gyn, 'we zouden jou even goed in de gaten houden deze keer, hè?' Diepe zucht, gelukkig, eindelijk iemand die het begrijpt en weet wat er is afgesproken. Ontspannen ga ik achterin de stoel zitten. We kletsen even en bespreken de vorige zwangerschap en bevalling nog een beetje en dan is het toch echt tijd voor de echo. Inwendig, want het is nog vroeg en dan kun je alles beter zien. Eerst nog even een kweekje en dan kan het feest beginnen.

Langzaam komt het kleine kindje tevoorschijn. Driftig zoek ik al naar het hartje, want ja, ik zit nog echt in de termijn dat het 'zomaar' mis kan gaan. En ja hoor, gelukkig, daar klopt het hartje. De gyn kijkt rustig rond en laat het neusje zien, de handjes, voetjes, wauw wat een wonder! Ik ben nog maar een dikke tien weken en het is nu al echt een klein mensje. Mét een kloppend hartje! We gaan weer aan de tafel zitten en de opluchting is van mijn gezicht af te lezen. Een volgende afspraak maken we voor over twee weken. Weer een echo, want dan ben ik twaalf weken en kan de termijn officieel worden gesteld. Mogen we weer even babykoekeloeren. Heerlijk!

Met een gerust hart stap ik weer in de auto op weg naar het echte leven. Nog zo'n 29 weken te gaan en alles gaat door. Werk, huishouden, gezin. Gelukkig maar, zo vliegt de tijd en is het snel tijd voor de twaalfwekenecho!