Toen ze op mijn buik werd gelegd, was het een apart moment. Ik dacht: "Daar ben je dan, jij bent dus degene die de hele tijd in mijn buik heeft gezeten." Verbazing en herkenning tegelijk. Natuurlijk waren we meteen helemaal verliefd op haar.

Dat het een meisje is, wisten we uiteindelijk trouwens toch nog voor de bevalling. De dag ervoor waren we al even in het ziekenhuis, i.v.m. de voortekenen. Er werd een echo gemaakt en de echoscopiste had het over 'zij' en 'kom op meid, even draaien'. Toen ze weg was keken mijn man en ik elkaar wat verwilderd aan. Had ze het nou net verklapt? Tja, we hadden niet meer gezegd dat we het niet wilden weten. Maar zij had er ook niet naar gevraagd. Nou ja, we besloten te doen alsof we niets gehoord hadden. En uiteindelijk maakt die ene dag ook niet zoveel verschil. We zouden alleen heel verbaasd zijn geweest als we toch een jongetje hadden gekregen.

Tja, wat valt er verder te vertellen? Als kersverse ouders word je meezogen in een maalstroom van mensen en gebeurtenissen. We hebben in het ziekenhuis heel wat verloskundigen, verpleegsters en gynaecologen voorbij zien komen. Eenmaal thuis geef je je onbezorgd over aan de kraamverzorgster en wijkverpleegkundige. En dan komt na een week het moment dat je het zelf mag gaan doen. Met z'n tweetjes voor de kleine zorgen. Wat ben ik blij dat mijn man de hele maand vrij heeft genomen. Nu kunnen we rustig wennen aan het ouderschap, en sta ik er niet meteen alleen voor.

Het is nu de derde week met baby en we beginnen al een aardige routine te krijgen. Vroeg op, afwisselend verschonen. Borstvoeding kan alleen mama geven, maar papa doet weer andere dingen zoals de boodschappen. Ik voel me fit en rommel alweer lekker in huis. Fijn dat ik nu weer gewoon kan bukken en schoonmaken, zonder dat een dikke buik me in de weg zit.

Na het avondeten kijken we gezellig samen tv, vaak ook met z'n drietjes omdat het kleine mevrouwtje niet wil slapen. En dat ondanks het hele bedritueel, inclusief voorlezen uit de kinderbijbel. Het is ook wat, als je ineens een dag- en nachtritme moet gaan ontwikkelen. Ik schrijf dit om half 9 ’s morgens, nadat ik om 3, 5 én 7 uur heb mogen voeden. Daar word je wel een beetje moe van, maar voor zo’n lief meisje heb je dat er graag voor over. Ze is het mooiste cadeau dat ik ooit heb gekregen. Met dank aan God.

Dit was Mariëlles laatste blog voor 'Ik & zwanger zijn'.