Ik ben inmiddels 11 kilo aangekomen en dat voelen mijn rug en buik wel. Als ik me teveel inspan, wordt dat later afgestraft met buikpijn. Tijd om manlief wat meer in het huishouden te laten doen. Jammer dat hij net een drukke periode op zijn werk heeft. Gelukkig kan je de boodschappen tegenwoordig ook online bestellen!

Ook lastig is dat ik sinds een paar weken niet meer kan fietsen of op een harde stoel zitten zonder last van mijn onderkant te krijgen. Lichte bekkenklachten, dat hoort er natuurlijk ook bij. Met een kussentje zit ik al een stuk comfortabeler. Wel vind ik het moeilijk een stapje terug te doen en wat van mijn vrijheid in te leveren. Niet meer zoveel fietsen, meer thuis blijven, vaker om hulp vragen. Misschien naïef van me, maar ik dacht dat dat pas aan het einde van de zwangerschap kwam.

Om me heen zie ik stoere vrouwen hard doorwerken tot aan hun zwangerschapsverlof. Soms moet de verloskundige vrouwen echt bevelen meer rust te nemen, omdat ze maar door gaan. Ik ben 'alleen maar' huisvrouw, dus dacht dat rustig aan doen voor mij geen probleem zou zijn. Maar ik doe toch meer dan ik dacht. Het huishouden, boodschappen doen, kerkelijke activiteiten, een ochtend werken als hulp in de huishouding, sociale contacten... Ook ik merk dat ik een stapje terug moet doen. Daarbij is ieder mens natuurlijk verschillend, ik ben nooit zo'n bikkel geweest.

Gelukkig zorgt mijn man er wel voor dat ik niet zwelg in zelfmedelijden. Laatst beklaagde ik me dat ik niet alles meer kan doen wat ik wil doen, en dat ik me met al mijn zwangerschapskwaaltjes net gehandicapt voel. Enigszins streng wees hij me terecht: "Je bent niet ziek, je bent gewoon zwanger!" En daar heeft hij helemaal gelijk in. Dit is maar tijdelijk ongemak, en straks krijg ik daar een prachtig kindje voor terug. Ik ben gelukkig niet gehandicapt, chronisch ziek of bejaard. Ik begrijp nu beter hoe lastig het dagelijks leven voor deze groepen mensen is. Bij mij gaan de buien en kwaaltjes weer over. Nog een paar maandjes volhouden.