Als ik op zondagochtend naar de kerk fiets, is het opvallend rustig op straat. Even geen druk werkverkeer, schreeuwende kinderen of voorbij zoevende scooters. Het is juist heerlijk stil. Toch heeft die stilte ook iets verdrietigs. Die wordt namelijk veroorzaakt doordat alle mensen nog liggen te slapen. Of misschien eten ze een croissantje of kijken ze tv. Een enkeling laat de hond uit. Ik denk dat maar zo'n 2% van mijn stadsgenoten op zondag naar de kerk gaat.

De afgelopen weken is het enigszins chaotisch in ons appartement. De computer staat op de eettafel, wat aan tafel eten effectief belemmert. Er staan overal dozen en meubels die duidelijk niet in de huiskamer thuishoren, en je wilt niet weten wat ik allemaal onder ons bed heb gestouwd. Dit is allemaal niets voor mij, want ik ben een zeer geordend mens (op het neurotische af). De reden voor de rommel is natuurlijk onze gezinsuitbreiding: er wordt een babykamer gecreëerd.

Terug van weggeweest: de opspelende hormonen. Ineens dreig ik weer in tranen uit te barsten als ik een zielig verhaal lees, en voel ik me zonder duidelijke aanleiding somber. Ik ben nu dertig weken zwanger en de makkelijke maanden zijn echt voorbij. Dat merk ik niet alleen aan mijn stemmingswisselingen. Ook fysiek is het nu duidelijk zwaarder.

Mensen hebben het vaak over een onbezorgde zwangerschap. Over genieten van deze bijzondere tijd. Dat doe ik ook zeker, want ik heb weinig om me zorgen over te maken. Aan de andere kant is er voor wie wil piekeren altijd wel iets te vinden.

Mijn man en ik zijn allebei gezegend met een uitgebreide familie. Onze (schoon)ouders leven nog en zijn gezond. Ze genieten nu van hun eerste kleinkinderen, en zullen waarschijnlijk ook ons kindje heel bewust meemaken. Ik ga steeds meer beseffen dat dit niet vanzelfsprekend is.

Toen ik afstudeerde dacht ik als volgt: eerst een baan vinden en trouwen, dan een huis kopen en tot slot (hopelijk) een kindje. Maar het leven gaat natuurlijk niet altijd zoals je gehoopt had. Ik had de afgelopen jaren allerlei baantjes, maar mijn carrière kwam niet echt van de grond. Daardoor is het financieel nog niet mogelijk om een eigen huis te kopen. Maar ik ben zeer gezegend met mijn man en een kindje op komst.

Na de felicitaties volgt vaak de vraag: "En, weten jullie al wat het wordt?" Waarop wij altijd antwoorden dat we ons door God laten verrassen. Het verbaast sommige mensen dat wij het geslacht van de baby niet hoeven te weten.

Al heel wat boeken en tijdschriften over het moederschap heb ik nu gelezen. Wat een enthousiasme over leuke babykamertjes en schattige kleertjes. Over baby’s eerste woordjes en stapjes. Over lekker samen knuffelen en de intimiteit van borstvoeding geven. Wat ik mis tussen al deze leuke en leerzame info, is het besef dat een kind een geschenk van God is. Dat je een kind krijgt, niet neemt. En dat je als ouders een bijzondere opdracht hebt, om je kinderen voor God op te voeden.

Vroeger was ik er nooit zo in geïnteresseerd, maar sinds ik zwanger ben kijk ik naar tv-programma’s als 'Bevallingsverhalen' en 'Babyboom'. Vooral die laatste roept veel vragen op. Caroline Tensen volgt namens de NCRV 100 stellen die graag een kindje willen. Nou ja, stellen. Er zijn ook drie vrijgezelle vrouwen bij. Eén is al veertig jaar. Met alle controverse over de oudste moeder van Nederland nog vers in het geheugen, vraag ik me af of dit nou wel zo’n goed idee is. Ook omdat bijbels gezien een kind een vader en een moeder nodig heeft. Ouders die getrouwd zijn met elkaar, die voor Gods ogen een verbond zijn aangegaan. Ook aan dat criterium voldoen veel van de Babyboomstellen niet.