Ik heb niet zoveel te vertellen. Mijn wereldje is even heel klein geworden. Ik ben niet meer zo mobiel, een klein stukje wandelen of fietsen is al vermoeiend met mijn dikke buik. Als je na een geringe inspanning last krijgt van harde buiken en bekkenpijn, besef je al snel dat het de moeite niet waard is. Ik ga niet meer naar de kerk of kring, laat de boodschappen bezorgen. Winkelen, uit eten of op theevisite; het staat allemaal even in de ijskast. Dat doen we wel weer na de kraamtijd. Nu is het een kwestie van rust houden, thuis hoogstens wat rommelen. 's Nachts slaap ik niet zo goed, dus doe ik overdag regelmatig een dutje. En verder maar wachten op het grote moment.

Ook mentaal ben ik grotendeels op de baby en mezelf gericht. Het enige waar ik echt aandacht aan besteed zijn familie en vrienden. Natuurlijk krijg ik wel mee wat er om me heen gebeurd; Sinterklaas is zijn grote boek kwijt (nee toch!), er is een gemeenteavond over een nieuw project in de kerk, eindeloos drama rond Ajax en de euro. Via krant, tv en internet volg ik het nieuws wel. Maar noodgedwongen van een afstandje. Geen zin of fut om ergens heen te gaan of me echt ergens over op te winden. Het zal allemaal wel goed komen. Wij krijgen een baby en ik beweeg me gestaag richting de roze wolk. Daar ben ik niet meer van af te leiden.