Zo heb ik een rugafwijking, scoliose. Ooit ontdekte de schooldokter dat er een flinke s-bocht in mijn ruggengraat zat. Jaren van fysiotherapie en ziekenhuiscontroles later, is mijn rug acceptabel. Maar het blijft mijn zwakke plek. En dat merk ik nu tijdens de zwangerschap. Eerder dan de meeste zwangere vrouwen, krijg ik last van het toenemende gewicht en de last die dat op mijn rug legt. Gelukkig kan ik daar met rust, een goede houding en eventueel fysiotherapie wat aan doen. Maar stel nu dat het erger wordt en ik plat op bed kom te liggen? Dat fluistert een angstig stemmetje in mijn hoofd.

Een heel ander probleem: ADD. Mijn man heeft het, ik niet. De kans dat ons kindje het krijgt schijnt zo'n 30% te zijn. Nu brengt ADD (ADHD zonder hyperactiviteit, kort gezegd) zowel negatieve als positieve eigenschappen met zich mee. Mijn man zou zonder zijn enthousiaste, creatieve, spontane ik niet zichzelf zijn. Ik denk dat we het met Gods hulp best aankunnen als ons kindje ook zo'n bijzonder brein blijkt te hebben. Maar het is wel een extra uitdaging voor ons als ouders. En stel je nu voor dat we over een paar jaar drie ADD-koters hebben. Zie ik het dan nog steeds zitten?

Zorgen en zwangerschap, het is toch met elkaar verbonden. Is mijn kindje wel gezond? Ben ik niet te jong of te oud om moeder te worden? Is ons huis wel groot genoeg, hebben we het financieel op orde? Gaan we straks geen ruzie maken als we allebei slaaptekort hebben door de baby? Hoe gaan we het aanpakken als ik weer wil gaan werken? Wie brengt de baby naar de crèche, wie doet het huishouden? Wat als mijn (schoon)moeder zich teveel met de opvoeding bemoeit? Stel je voor dat ik een postnatale depressie krijg… En o nee, het dringt ineens tot me door dat ik straks echt moet bevallen!

Ik kan er om lachen nu ik dit schrijf, maar in het begin van de zwangerschap heb ik wel stress gehad door dit soort vragen en twijfels. En er zullen in de toekomst weer momenten komen dat angsten de kop opsteken, al was het maar door de hormonen. Wat kan ik hier aan doen? Proberen niet te piekeren, maar mijn zorgen bij Jezus brengen. Dat is ongeacht de omstandigheden, het beste wat ik kan doen.