Achttien weken en drie dagen precies heeft hij in mijn buik mogen groeien, maar tot bloei zal hij helaas niet komen. Alhoewel. Daar bij Jezus zal hij waarschijnlijk veel meer tot bloei kunnen komen dan wij hier nu nog op deze aarde. Wat een vooruitzicht! Eens zullen we samen met hem, daar, tot bloei kunnen komen. Nog veel meer dan hier mogelijk is.

Maar… tegelijkertijd is er die pijn, het gemis, het verdriet en gelijk daarnaast die wens, dat enorme verlangen naar nog een kindje in mijn armen... Een achtbaan van emoties, eigenlijk al maanden lang en nog steeds niet afgelopen. Ik mis mijn kleine kereltje, hoewel ik hem nooit echt gehad heb. En mede daarom is dat verlangen zo sterk denk ik. Ik heb er (opnieuw) aan kunnen ruiken, maar het niet kunnen beleven.

En zo komen we weer op 31 december. De laatste dag van 2011 en mijn NOD (Niet-Ongesteldheids-Dag voor degenen die nu met vraagtekens naar die afkorting kijken ;-)). Ik voel me de hele week al wel wat raar, wat last van mijn buik, maar de ervaringsdeskundigen onder ons zullen dit ook maand op maand wel herkennen en weten dat dit (helaas) nog niks zegt. Maar vandaag is de dag en ik heb nog niks gespot… Ook temperatuur ik (jaja, ook ik ben inmiddels ervaren!) en mijn temp is nog aardig hoog. Het voelt dus alsof ik nog wel een kansje heb…

In spanning laat ik de vloeistof voorzichtig op het testje druppelen. Goed tellen. Hoeveel drupjes ook alweer? Drie? Nou voorzichtig toch maar een kleine vierde erin laten vallen, want ja, anders zit er misschien te weinig HCG in.

Wat kunnen vijf minuten lang duren! Ik probeer niet te kijken, maar ben (natuurlijk!) veel te nieuwsgierig. Wat zie ik daar? Is dat een streepje? Hoe lang zijn die vijf minuten nog? Oh, nog drie minuten te gaan. Maar ja hoor, langzaam maar zeker wordt het streepje duidelijker. Ik ben opnieuw zwanger! Wat een zegen, wat een geluk!

Maar wat een dubbel gevoel. Ik had nu eigenlijk nog zwanger moeten zijn van ons kereltje. Ik begin me zelfs al een beetje schuldig te voelen... Maar juist op deze dag is het goed terug te kijken en alles 'los' te laten. Niet vergeten, maar teruggeven aan God, mijn en zijn Vader. Mijn lieve kleine zoontje zal ik nooit vergeten, maar ook dit nieuwe leventje in mijn buik is ontzettend welkom.

Je bent geliefd Mijn kind!