Ruim twee jaar geleden lieten wij achter ons huis een vijver graven. "Voor de kikkers", legde ik uit aan de vijververkoper - of hoe zo iemand ook heet. "Want vissen hoef ik niet, die vind ik toch sáái."
"Mevrouw", zei hij, met de alwetende blik van de deskundige, "u moet ook vissen nemen. Dat is echt fantastisch." Andere mensen die er verstand van hadden, raadden het me ook aan. Ik wilde niet eigenwijs lijken, dus ik kocht vissen. Vijf rode vissen. Goudwindes heten ze eigenlijk.
In de gebruiksaanwijzing - of hoe zoiets ook heet - stond dat goudwindes op insecten jagen en vlak onder de oppervlakte zwemmen. Je ziet ze dus goed. En dat ze hoog uit het water opduiken om vliegjes te vangen. Dus wij lieten de dieren, geheel volgens de aanwijzingen op de verpakking, te water. We zetten ons neer op een stoel langs de kant van de vijver, waar Johan een luifeltje had getimmerd. En wachtten tot onze minidolfijntjes hun kunsten zouden vertonen. Dat viel nogal tegen. Af en toe, als je geluk had, zag je even een oranje snuitje boven het wateroppervlak verschijnen. Hap. En dat was wel ongeveer het spannendste dat er te beleven viel.

Intussen zaten wij aan de oever. Het water kabbelde. Ons gesprek kabbelde. Wij dronken een wijntje, knabbelden een nootje. En zo brachten wij onze zomeravonden door. Eigenlijk wel heel genoeglijk. Af en toe stond ik op, wandelde langs de vijver en telde ze alle, een voor een. Gerustgesteld liep ik dan weer terug om onder het luifeltje de stand te melden: vijf windes. Op een ochtend - het viel te verwachten - stond daar een reiger. Luid schreeuwend joeg ik het dier weg. Die avond telde ik mijn visjes vergeefs.
Dat liet ik natuurlijk niet zomaar gebeuren. De volgende morgen snelde ik naar de goudwindeverkoper - of hoe zo iemand ook heet. En kocht tien nieuwe visjes. Vijf als reserve, om zo te zeggen. En iedere avond telde ik. Ik telde en ik telde maar. En niets kon mij zo gelukkig maken dan te weten, als ik 's avonds mijn hoofd op het kussen legde, dat ik nog steeds tien vissen bezat.
Een aalscholver diende zich aan. Zo'n beest wacht niet netjes langs de kant. Nee, hij stort zich in het water, en duikt schrokkend rond tot hij alle vissen opgeslokt heeft. Gelukkig waren mijn vissen heel snel en slim. Ik hoefde naderhand maar enkele bij te kopen. Al een aantal seizoenen staat de stand nu op twaalf. Twaalf grote jongens zijn het.
En ook meisjes, denk ik. Want op een ochtend in de lente keek ik in het water. Ik keek nog eens goed. En zag honderden minivisjes zwemmen. Het jaar erop had het spul zich weer vermenigvuldigd. En waren het er duizenden. Er was geen tellen meer aan.

Daags nadien zaten wij weer onder ons luifeltje. En plots... een felblauwe flits. Een ijsvogeltje scheerde over het water en dook. Even later landde het op een paaltje en genoot van zijn vers gevangen visje. Een ijsvogeltje! In onze vijver! Wij waren helemaal in de gloria. En gunden het beest zijn maal.
Nog steeds vind ik vissen natuurlijk ontzettend slome beesten. Ze kwispelen niet, ze spinnen niet en ze kwetteren niet. Maar wat ben ik blij dat ik naar die vissenman geluisterd heb. Of hoe zo iemand ook heet. Want inderdaad: die goudwindes van ons zijn hun gewicht in goud waard.