In de Top 5 van stress-veroorzakende situaties staat immers de verhuizing. En die is aanstaande. Tenminste, voor iemand met een optimistische geest. Want deze maand zetten wij ons huis te koop. En al zit de huizenmarkt op slot, wij denken dat er iemand binnen de kortste keren voor valt, net als wij destijds.
'Gaan jullie je boerderijtje te koop zetten, weg uit dat paradijsje?' vragen vrienden en buren stomverbaasd. En dat doet een beetje pijn - vooral vanwege die schattige verkleinwoordjes - want wij vinden het zelf ook heftig. We zijn gehecht aan de rustige plek, het vriendelijke rieten dak, de sfeervolle woonkamer met zijn oude gebinten en vooral aan de keuken met de houten knopjes op de kastdeurtjes.
En dan moeten wij uitleggen waaróm wij weg willen. Maar niemand die ons begrijpt. Wij krijgen namelijk… buren! In het onbewoonde huis naast ons komen ménsen. Nu heeft bijna iedereen in Nederland buren, maar wij leven al negentien jaar in zalige afzondering. Wij onthalen hele gezelschappen in de tuin zonder dat iemand er last van heeft. Ik plons 's zomers gillend in het koude nat zonder me te hoeven generen. Wij kunnen roddelen en ruziemaken in de tuin, niemand die er aanstoot aan neemt. En wij hebben zelf ook van niemand last. Geen schreeuwende kinderen of blaffende honden. Geen gesprekken die je niet wilt horen. Geen jengelende muziek, knetterende brommers of ander lawaai.
'Misschien zijn het wel heel leuke, rustige mensen,' zegt mijn broer. 'Ja, maar het zijn ménsen,' werp ik tegen. En vol drama: 'Het is gedaan met onze vrijheid.' Hij schudt zijn hoofd en heel wat van onze kennissen zullen precies hetzelfde denken als hij: 'Ze zijn niet wijs. Wie gaat er nu - om zo’n reden nog wel - in deze tijd zijn huis te koop zetten? Je raakt het nooit kwijt.'
Maar dat is niet het probleem. Ik ben juist bang dat we ons boerderijtje binnen no time verkocht hebben en straks niets kunnen vinden wat er op lijkt. Een droomhuis aan een snelweg. Of een sprookjeshuis in een bos, vlak naast een militair oefenterrein. Of een geweldig landhuis dat je moet delen met houtworm, boktor en een steenmartersfamilie. Daarom wil ik zo graag blikken in die vooruitkijkspiegel. Doen wij hier wel goed aan?
Dus zit ik, nog geen verhuisdoos ingepakt, nu al in de stress. En het kan wel twee jaar duren voor het zover is. Wat zeg ik? Een van de woningen verderop staat al vier jaar te koop! 'Dit maakt u vast niet vaak mee,' zeg ik tegen de makelaar, 'dat iemand een huis te koop zet waar hij zo aan gehecht is en eigenlijk niet weg wil.' Maar tot mijn schaamte antwoordt ze: 'Ja hoor, heel vaak, laatst nog een oude weduwe die niet meer alleen in haar grote huis kon blijven.'
En zo zijn er natuurlijk veel meer voorbeelden, bedenk ik nu. Mensen die hun baan kwijt zijn en hun hypotheek niet meer kunnen betalen. Mensen die gescheiden zijn en het huis uit moeten. Of, even met een blik op over de grenzen: mensen die op de vlucht zijn. Dus waar heb ik het eigenlijk over?

Tja, over een onzekere toekomst. De meeste mensen houden daar niet van en ik ook niet. Ik moet opeens denken aan dat gedichtje dat een juf schreef in mijn poëziealbum, honderd jaar geleden. Dat lijkt me wel passend als afsluiter - dit is mijn laatste column op deze site - en een bemoedigend begin voor 2012:

Morgen - is voor ons verborgen.
U en ik, wij weten niet
wat de dag van morgen biedt.
Maar Hij, Die 't heelal omspant
houdt ook 'morgen' in Zijn hand.