Citaat jeannet:

Hallo Tineke,

Al kijkende naar anderen en naar mezelf zie ik dat we allemaal heel erg druk bezig zijn met mooie dingen, mooie spullen, interieur, opmaken e.d.
Ook in christelijke kringen, kijk maar naar bijeenkomsten met mooie kraampjes en spulletjes... we doen er allemaal op een bepaalde manier aan mee...
Wanneer kun je dit fout noemen in christelijke zin?

Jeannet

Dag Jeannet,

Ja, ik herken je vraag wel. Anderzijds moet ik ook zeggen dat wij calvinistische christenen lange tijd vaak naar de andere kant doorsloegen: we hadden alleen maar aandacht voor werken. Alles moest nuttig zijn, het woord aangenaam kwam zelden of nooit in onze kraam van pas. Nu is God de Schepper van alles en heeft Hij in ons een verlangen naar schoonheid en creativiteit gelegd. Dus denk ik dat we juist iets van Hem laten zien als we ons leven en onszelf ook mooi "aankleden". Lees maar eens hoe mooi Hij de tabernakel liet maken en de kleding van de mensen die daar werkten. We mogen dus best genieten van mooie spulletjes, we mogen ons best opmaken, ons huis en eten aantrekkelijk maken, zolang dat niet ons hoofddoel wordt. Het cruciale woord is hierbij dus ook weer "balans"... Als God de eerste plaats in ons leven inneemt, mogen ons uiterlijk en onze omgeving daarvan getuigen.

Veel zegen en plezier gewenst! Tineke

Citaat fenny:

beste Tineke,
maandagochtend en mijn leven ( als gescheiden moeder/alleen opvoeder)las moeder met 2 grote kids (16 en 18) valt me rauw. heb eeb heel traject al achter me met mijn 16 jarige zoon, hij heeft geen enkel respect voor niemand (lijkt het) en tolereerd geen enkel gezag boven zich. spijbelt al maanden van school en begin augustus moeten we voor de rechter verschijnen. alle hulpverleners die "op deze zaak stonden"haken af. want mijn kind moet het vrijwillig doen. en ze staan met lege handen want ze mogen niks.heb al meerdere malen de politie op de stoep gehad. ook zij moeten wachten totdat het echt mis gaat. een "low-kick"was nog niet genoeg en meer van dat. een onderzoek om vast te stellen of hij mss iets mankeert is door de zorg instelling afgewezen, zij werkten met systemen en dat ging om het heden. ..etc. iedereen zit met d ehanden in het haar met deze jongen, die eerder echt zo ontzettend leuk en lief was. ikz eg hem wel eens "over 5 jaar lachen we erom". maar er zijn al 2 jaar om en ik ben zo moedeloos aan het worden. ik geloof en ik weet dat houdt mij op de been.maar ik zou zo graag mijn kind weer blij zien .en mijn andere kind weer gerust, want zij ziet dat dit ook niet goed gaat en heeft er ook last van. dit was een moeilijke dag en ik kende deze site helemaal niet laatstaan dat ik van jou had gehoord. leiding he !! ik heb dit nodig. dank voor het luisteren

Beste Fenny,
Wat een moeilijk en triest verhaal! Het kan je zo deprimeren als het niet goed gaat met je kind(eren). En als ik het goed begrijp sta je er ook nog alleen voor. Ik wil graag naar je "luisteren" via deze site, maar in een mailwisseling zouden we misschien wat concreter kunnen worden. Als je daar behoefte aan hebt, stuur je mail dan naar webredactie@ses tra.nl, dan komt je mail vanzelf bij mij terecht. Probeer ook wat mensen in je directe omgeving bij wie je je veilig voelt in vertrouwen te nemen, zodat je niet alles alleen hoeft te dragen. Misschien iemand in je kerk? Ik hoor graag van je! Veel sterkte, Tineke Tuinder

Dag Mimie,
Bedankt voor je bemoedigende berichtje! Ik wens je veel zegen en Gods vrede in alles!
Hartelijke groet, Tineke

Citaat Mimie Arts:

Een berichtje van mijzelf.
Om ergens te beginnen.
Door God ben ik geroepen. Nu bijna een half jaar later wil ik toch een beetje meer mijn geloofsleven delen met andere vrouwen.
We leven nu in de eindtijd en als je de bijbel leest zul je verschillende punten vinden die echt verhelderend werken.
Dit is voor mij een begin van een ander leven.
Wat ik ieder mens mee wil geven is als je het even niet meer weet dan ga terug naar de bron.
De bron waar je het nog wel wist hoe het ging.
Bid om kracht inzicht en wijsheid en vergeet vooral niet te danken.
Ik kan geen dag meer zonder Jezus en dank elke dag God dat ik leef groetjes en Gods zegen mimie arts

Citaat Elise:

Beste Tineke,

Ik ben een vrouw van 50, en wij hebben 2 jongens van 17 en 20 jaar.
Met de oudste kan ik heel goed praten, en we delen ook de interesse voor creatieve dingen, hij is eigenlijk heel verstandig voor zijn leeftijd...
De jongste van 17 is op een gegeven moment erg introvert geworden,(hij zit sinds vorig jaar op de HU in Utrecht). Hij heeft een voorliefde ontwikkeld voor: gewelddadige spellen (op de x-box), maar wat mij het meeste zorgen baart is dat hij de laatste tijd luistert naar muziek met Satanische teksten. Ook bestelde hij opeens een paar t-shirts van muziekgroepen met ronduit schokkende afbeeldingen.
Wij hebben hier natuurlijk uitgebreid met hem over gepraat, maar hij reageert vrij onverschillig, en blijft het gewoon doen.
Ik lig hier soms echt wakker van en weet niet goed hoe ik er het beste mee om kan gaan.
Het lijkt erop dat hij zich aan het afzetten is tegen zijn opvoeding.
Hij gaat ook lang niet altijd meer mee naar de kerk.
Ik ben eerlijk gezegd heel bang om mijn kind kwijt te raken...
Heb je een goed advies voor mij?

Beste Elise,
Bedankt voor je openhartige vragen. Ik denk je dat hiermee een probleem verwoordt waar heel veel ouders met puberkinderen tegenaan lopen. Met je ene kind heb je een duidelijke klik, van de ander vervreemd je, lijkt het wel. Je verhaal vertelt veel, maar laat ook veel vragen onbeantwoord. Daarom beperk ik me hier to een paar algemene vragen en opmerkingen en raad je aan om dit gesprek met mij via de e-mail voort te zetten. Je zoon is blijkbaar net gaan studeren, een heel nieuwe wereld die misschien wel haaks staat op de wereld waarin hij is opgegroeid. Wie weet probeert hij op deze manier wel zijn grenzen op te rekken. Of te provoceren... jullie aandacht te trekken... Hoe ver kan ik gaan? Hoe ver laten ze me gaan?
Durf jij je kind ook nu biddend los te laten? Hem wel een veilig thuis te blijven bieden, maar anderzijds hem de kans te geven zijn vleugels uit te slaan en uit het nest te vliegen met het gevaar dat hij zo af en toe dreigt te vallen? En als hij echt valt, zijn jullie dan bereid hem hoe dan ook op te vangen?
Nogmaals, je mail laat veel vragen onbeantwoord. Graag ga ik via de e-mail dieper op een en ander in. Stuur je mail naar webredactie@ses tra.nl en schrijf erbij dat hij voor mij bestemd is...
Alvast veel wijsheid gewenst!
Tineke

Citaat Anoniem:

Dag Tineke,

Ik zit een beetje vast in mijn geloofsleven.
Ik ben positief christelijk opgevoed en ben in mijn leven ontzettend gevoed door interkerkelijke jeugdclubs, conferenties, christelijke vrienden enz.
Echter wat ik zo lastig vind is dat ik ondanks dat mijn eigenwaarde over het algemeen best erg goed is ik in het christelijke wereldje erg op kan kijken tegen mensen of eerlijk gezegd ook neer kan kijken. Natuurlijk weet ik dat God niet zo kijkt.
Ik vrees altijd wat om te groeien, omdat ik niet wil groeien voor anderen. Wat nu maakt dat ik altijd worstel met geloven en weinig vooruit kom.
Ofwel ik verlang naar geloofsgroei en naar wat er uit voort kan komen, maar ben ook bang dat ik niet gericht ben op God aanbidden. En doe daarom maar niets aan stille tijd bijvoorbeeld.
Ik ben benieuwd hoe jij tegen mijn verhaal aan kijkt.

Om te beginnen ben je een bevoorrecht mens. Opgevoed in een beschermd christelijk milieu en alle kans om te groeien. Je leven lang al.
Maar datzelfde voorrecht kan ook een nadeel worden, als je niet uitkijkt. Ik proef in je verhaal een soort competitie tussen christenen, wie er geestelijker is of groter in Gods Koninkrijk dan de ander.
Waar het God om gaat, van Genesis 1:1 tot en met Openbaring 22:21 is relatie. Hij wilde en wil met ons omgaan, als individu en als groep. De hele Bijbel ademt die sfeer uit van zijn verlangen naar een relatie met ons, als een Vader met zijn kinderen.
In een gezin met meerdere kinderen is ieder kind uniek, lichamelijk en geestelijk. De groei van ieder kind verloopt ook volgens een uniek patroon. Vergelijken kan leuk zijn en in sommige gevallen nuttig om bepaalde afwijkingen of een groeiachterstan d tijdig te ontdekken en er iets aan te doen.
Maar een oudere broer kan nooit zeggen: ‘Ik eet maar een tijdje niet meer, totdat mijn zusje even groot is als ik.’ Dat is schadelijk voor hem en volkomen zinloos.
Jouw relatie met God hangt af van jouw omgang met Hem. Je hoeft jezelf niet te vergelijken met anderen – ze zijn net zo uniek als jij en hun relatie met God is gewoon anders. Wat God van jou vraagt, is dat je je eigen weg gaat met Hem, samen met andere christenen, dat wel, maar in dat kader mag jij met Hem omgaan zoals als dat bij jou past. Stille tijd, bijvoorbeeld. Praten met Hem, zijn Woord lezen en overdenken – om te groeien naarzijn beeld, niet het beeld dat anderen van je hebben of dat je van jezelf hebt.
Jezus was bereid de minste te zijn om ons de kans te geven Koningskinderen te worden. Die gezindheid mag ook onze gezindheid zijn. Opkijken naar God, niet neerkijken op een ander. En dat alles om God de plaats in je leven te geven waarnaar Hij verlangt: als jouw Hemelse Vader…