Citaat Elise:

Beste Tineke,

Ik ben een vrouw van 50, en wij hebben 2 jongens van 17 en 20 jaar.
Met de oudste kan ik heel goed praten, en we delen ook de interesse voor creatieve dingen, hij is eigenlijk heel verstandig voor zijn leeftijd...
De jongste van 17 is op een gegeven moment erg introvert geworden,(hij zit sinds vorig jaar op de HU in Utrecht). Hij heeft een voorliefde ontwikkeld voor: gewelddadige spellen (op de x-box), maar wat mij het meeste zorgen baart is dat hij de laatste tijd luistert naar muziek met Satanische teksten. Ook bestelde hij opeens een paar t-shirts van muziekgroepen met ronduit schokkende afbeeldingen.
Wij hebben hier natuurlijk uitgebreid met hem over gepraat, maar hij reageert vrij onverschillig, en blijft het gewoon doen.
Ik lig hier soms echt wakker van en weet niet goed hoe ik er het beste mee om kan gaan.
Het lijkt erop dat hij zich aan het afzetten is tegen zijn opvoeding.
Hij gaat ook lang niet altijd meer mee naar de kerk.
Ik ben eerlijk gezegd heel bang om mijn kind kwijt te raken...
Heb je een goed advies voor mij?

Beste Elise,
Bedankt voor je openhartige vragen. Ik denk je dat hiermee een probleem verwoordt waar heel veel ouders met puberkinderen tegenaan lopen. Met je ene kind heb je een duidelijke klik, van de ander vervreemd je, lijkt het wel. Je verhaal vertelt veel, maar laat ook veel vragen onbeantwoord. Daarom beperk ik me hier to een paar algemene vragen en opmerkingen en raad je aan om dit gesprek met mij via de e-mail voort te zetten. Je zoon is blijkbaar net gaan studeren, een heel nieuwe wereld die misschien wel haaks staat op de wereld waarin hij is opgegroeid. Wie weet probeert hij op deze manier wel zijn grenzen op te rekken. Of te provoceren... jullie aandacht te trekken... Hoe ver kan ik gaan? Hoe ver laten ze me gaan?
Durf jij je kind ook nu biddend los te laten? Hem wel een veilig thuis te blijven bieden, maar anderzijds hem de kans te geven zijn vleugels uit te slaan en uit het nest te vliegen met het gevaar dat hij zo af en toe dreigt te vallen? En als hij echt valt, zijn jullie dan bereid hem hoe dan ook op te vangen?
Nogmaals, je mail laat veel vragen onbeantwoord. Graag ga ik via de e-mail dieper op een en ander in. Stuur je mail naar webredactie@ses tra.nl en schrijf erbij dat hij voor mij bestemd is...
Alvast veel wijsheid gewenst!
Tineke

Citaat Anoniem:

Dag Tineke,

Ik zit een beetje vast in mijn geloofsleven.
Ik ben positief christelijk opgevoed en ben in mijn leven ontzettend gevoed door interkerkelijke jeugdclubs, conferenties, christelijke vrienden enz.
Echter wat ik zo lastig vind is dat ik ondanks dat mijn eigenwaarde over het algemeen best erg goed is ik in het christelijke wereldje erg op kan kijken tegen mensen of eerlijk gezegd ook neer kan kijken. Natuurlijk weet ik dat God niet zo kijkt.
Ik vrees altijd wat om te groeien, omdat ik niet wil groeien voor anderen. Wat nu maakt dat ik altijd worstel met geloven en weinig vooruit kom.
Ofwel ik verlang naar geloofsgroei en naar wat er uit voort kan komen, maar ben ook bang dat ik niet gericht ben op God aanbidden. En doe daarom maar niets aan stille tijd bijvoorbeeld.
Ik ben benieuwd hoe jij tegen mijn verhaal aan kijkt.

Om te beginnen ben je een bevoorrecht mens. Opgevoed in een beschermd christelijk milieu en alle kans om te groeien. Je leven lang al.
Maar datzelfde voorrecht kan ook een nadeel worden, als je niet uitkijkt. Ik proef in je verhaal een soort competitie tussen christenen, wie er geestelijker is of groter in Gods Koninkrijk dan de ander.
Waar het God om gaat, van Genesis 1:1 tot en met Openbaring 22:21 is relatie. Hij wilde en wil met ons omgaan, als individu en als groep. De hele Bijbel ademt die sfeer uit van zijn verlangen naar een relatie met ons, als een Vader met zijn kinderen.
In een gezin met meerdere kinderen is ieder kind uniek, lichamelijk en geestelijk. De groei van ieder kind verloopt ook volgens een uniek patroon. Vergelijken kan leuk zijn en in sommige gevallen nuttig om bepaalde afwijkingen of een groeiachterstan d tijdig te ontdekken en er iets aan te doen.
Maar een oudere broer kan nooit zeggen: ‘Ik eet maar een tijdje niet meer, totdat mijn zusje even groot is als ik.’ Dat is schadelijk voor hem en volkomen zinloos.
Jouw relatie met God hangt af van jouw omgang met Hem. Je hoeft jezelf niet te vergelijken met anderen – ze zijn net zo uniek als jij en hun relatie met God is gewoon anders. Wat God van jou vraagt, is dat je je eigen weg gaat met Hem, samen met andere christenen, dat wel, maar in dat kader mag jij met Hem omgaan zoals als dat bij jou past. Stille tijd, bijvoorbeeld. Praten met Hem, zijn Woord lezen en overdenken – om te groeien naarzijn beeld, niet het beeld dat anderen van je hebben of dat je van jezelf hebt.
Jezus was bereid de minste te zijn om ons de kans te geven Koningskinderen te worden. Die gezindheid mag ook onze gezindheid zijn. Opkijken naar God, niet neerkijken op een ander. En dat alles om God de plaats in je leven te geven waarnaar Hij verlangt: als jouw Hemelse Vader…

Beste Joke, via de mail hebben we het hier al eens over gehad. Of we onszelf waardevol vinden of niet, hangt bij ons mensen vaak af van wat anderen van ons vinden. Als zij ons afwijzen, voelen we ons afgewezen en dus minderwaardig. Maar jouw waarde hangt niet af van wat je van jezelf vindt, maar wat God van je vindt. In zijn ogen ben je heel kostbaar - je was en bent Hem alles waard. Daarover lees je natuurlijk in de Bijbel, in Psalm 139 bijvoorbeeld, maar het is ook belangrijk om mensen te zoeken die jou waarderen om wie je bent - in een opbouwende geloofsgemeensc hap bijvoorbeeld. Mensen met wie je kunt praten over wat je bezighoudt, maar met wie je ook kunt lachen en huilen en dingen doen. Misschien kun je zelfs een soort steungroep vinden in je nabije omgeving, in je kerk of zo. Sluit je in elk geval niet op in jezelf en je negatieve gevoelens maar praat er met anderen over! Veel moed en zegen gewenst! Tineke