opvoedcoach-yvonne

Opvoedcoach Yvonne

yvonne-bijl Het opvoeden van kinderen is een mooie taak! Vaak is het genieten, maar soms ook even niet. Er zijn tijden dat het als vanzelf lijkt te gaan en van die perioden dat het helemaal niet lekker loopt. Soms is de oorzaak duidelijk, soms ook niet, laat staan de oplossing… Dan kan het prettig zijn om advies in te winnen bij een Opvoedcoach.

In het dagelijks leven ben ik Orthopedagoog en werkzaam in de Kinder- en Jeugdpsychiatrie en houd ik me bezig met de gehele opvoeding en ontwikkeling van kinderen t/m 12 jaar.
Ook ben ik als Orthopedagoog betrokken bij het Christelijke opvoedblad 'Aan de Hand' en maak ik deel uit van het Aan de Hand Sprekersteam.
Omdat ik heb gemerkt dat het voor ouders lastig is om een Orthopedagoog te vinden met een christelijke achtergrond, heb ik mijn eigen Opvoedpraktijk: 'Hart voor schatten'.
Thuis kan ik me als moeder ook flink bezighouden met mijn vak. Mijn drie dochters, Julot (6), Fem (4) en Suus (2) zorgen elke dag voor drukte en gezelligheid.

Op deze plek wil ik je graag als Opvoedcoach helpen bij vragen die jij hebt over jouw specifieke opvoedingssituatie. En omdat een wezenlijk onderdeel van de opvoeding de geloofsopvoeding is, kun je ook met je vragen hieromtrent bij mij terecht.
Ook al is geen enkele vraag een rare vraag, om je een idee te geven van wat ik zoal tegenkom hieronder een paar vragen uit de praktijk:

Mogelijke opvoedvragen:

Mijn zoon wordt over 2 maanden 4 jaar en is nog niet zindelijk. Hoe krijg ik hem zindelijk voordat hij naar school gaat en wat als 't niet op tijd lukt?
Onze dochters van 4 en 6 maken voortdurend ruzie. Ik word er niet goed van en zit in een negatieve spiraal, hoe kom ik hieruit en krijg ik de meiden gezellig aan het spelen?
Onze zoon van 2 wil absoluut geen groenten eten, help!!!
Ik wil mijn kinderen niet pushen om naar de kerk te gaan, maar gun het ze wel. Op welke manier kan ik mijn kids het best stimuleren?
De vader van een klasgenoot van mijn dochter (8) is pas overleden. Mijn dochter is hierdoor heel bang dat mijn man of mij iets overkomt. Hoe kan ik hier het best mee omgaan?

← Afslankcoach Gretha		Kledingcoach Gea →

Reacties

1234

#32 Karin

Beste Yvonne, Een tijdje geleden heb ik ook eens een bericht gestuurd. Inmiddels kan ik accepteren dat de vakantieweken chaotischer zijn dan schoolweken, maar met plannetjes en afspraken maken gaat het wel heel wat beter. En het broekpoepen van m'n zoon is over. De problemen verder niet, maar we zoeken met deskundige hulp verder naar waarom hij zich gedraagt zoals hij zich gedraagt en het lukt ons ook om van hem te genieten. Ik zit nu een beetje met mijn handen in het haar wat mijn dochter van 9 betreft. Ik heb zoveel mot met haar. Ze is tot op heden in haar leven niet van plan geweest te gehoorzamen en doet heel veel haar eigen plan. Ze moppert veel en is veel boos. Buitenshuis staat ze bekend als een gezellig en sociaal meisje. Maar eenmaal thuis is ze niet van plan zich te voegen naar wat er in dit huis aan regels en afspraken zijn. Dat zegt ze ook vaak: nee, ik wil dit gewoon niet, ik wil niet reageren mam, ik wil niet meer dat je tegen me praat. En ze 'over'schreeuwt tegenwoordig tegen me als ze tegen me ingaat. Ik vind het zo jammer. Ik heb 1 meisje en 3 jongens en ben eigenlijk teleurgesteld in de relatie die ik met haar heb. Ik vraag me voortdurend af of ik haar teveel begrens. Ik weet best (zij is ons 2e kind) dat het best lastig voor haar is tussen 2 broers (1 met pddnos en een ander voor wie nog onderzoeken gaande zijn) dat ze moet vechten voor haar plekje. Maar daar hebben we wel oog voor. En ondernemen soms iets meer haar alleen. Het lijkt vooral dat ze niet wil. Hoe zou ik onze relatie kunnen verbeteren?

Citeren

#31 Let

Hoi Yvonne,

Ik heb twee dochters; de oudste is 5 en de jongste is bijna 4. Sinds de geboorte van de jongste is mijn oudste jaloers, kan ze weing hebben van haar zusje, zegt dat ze stom is, geen leuke kleren aan heeft enz., altijd negatief. Ze wordt steeds gemener, scheld en slaat ons (ouders). Ze luistert nauwelijks, als je iets vraagt is het antwoord 9 van de 10 keer: nee. Zij zoekt de hele dag mijn grenzen op en gaat er het liefst overheen. Ik weet niet hoe ik het thuis nog gezellig moet krijgen.... Ik word er zelf ook niet gezelliger op moet ik zeggen. helaas neemt de jongste ook steeds vaker dit gedrag over van haar zus, dus straks heb ik er twee! Ik zou graag willen dat het thuis weer gezellig is en dat mijn oudste blij is met haarzelf en zo een ander kan respecteren en waarderen.

Citeren

#30 Yvonne

Citaat Leonie:

Dag Yvonne,

De allereerste voorbeeldvraag over 'twee maanden en mijn zoontje wordt '4 en is nog niet zindelijk' sprak me bijzonder aan. Daar zit ik namelijk nogal mee. Ik zag echter dat het slechts om een voorbeeldvraag ging zonder antwoord... maarre, wat zou jij doen? Wat ik al doe: belonen met stickerkaart en cadeautje als de kaart vol is, extra spelletje doen met me als hij droog is gebleven als we buiten / weg zijn geweest, zelf zijn onderbroekje in de was laten doen als hij nat is (nu doe ik 'm weer luierbroekjes aan, omdat op 1 dag de hele voorraad onderbroekjes er door ging en het hem niet deed, hij blijft er rustig mee rondlopen). Ik ben erg benieuwd naar je advies!

Hartelijke groet, Leonie

Dag Leonie,
Dat was inderdaad een voorbeeldvraag. Uit jouw verhaal begrijp ik dat je al veel hebt gedaan om je zoon te stimuleren om op het toilet zijn behoeftes te doen, helaas wil het nog niet vlotten... Wat denk ik belangrijk is: Zorg dus dat je commitment van hem hebt, dit zal ervoor zorgen dat hij wel gemotiveerd is.Dit kun je bereiken door uit hem te laten komen wat voor hem haalbaar is, wat hij ziet zitten (of wat niet). Want als een kind (nog) niet wil, er (no)g niet aan toe is, werken alle goedbedoelde interventies en beloningen niet. Leg hem uit dat in principe de kinderen van de basisschool geen luier dragen, dat zij daar WC's hebben die gebuikt worden. En waarschijnlijk mogen de kinderen een mooie 'WC-ketting' omhangen als zij naar ’t toilet moeten. Je kunt eventueel een kijkje gaan nemen in de klas, en aan de leerkracht vragen hoe zij dit in de klas doen. Dan boots je thuis na wat erop school gebeurt. Gebruiken zij een ketting, maak dan samen een ketting voor thuis. Vaak zie ik echter dat wanneer kinderen eenmaal naar de basisschool gaan, zij door het groepproces, ook ‘ineens’ geen luier meer omwillen of een natte broek willen hebben en gewoon gebruik maken van en toilet. Wel ga ik er nu trouwens vanuit dat een lichamelijke afwijking is uitgesloten, anders wordt het namelijk een heel ander verhaal;-) Succes en ben benieuwd hoe het gaat, mocht het nog problemen geven laat 't me dan gerust weten. Groet Yvonne

Citeren

#29 Leonie

Dag Yvonne,

De allereerste voorbeeldvraag over 'twee maanden en mijn zoontje wordt '4 en is nog niet zindelijk' sprak me bijzonder aan. Daar zit ik namelijk nogal mee. Ik zag echter dat het slechts om een voorbeeldvraag ging zonder antwoord... maarre, wat zou jij doen? Wat ik al doe: belonen met stickerkaart en cadeautje als de kaart vol is, extra spelletje doen met me als hij droog is gebleven als we buiten / weg zijn geweest, zelf zijn onderbroekje in de was laten doen als hij nat is (nu doe ik 'm weer luierbroekjes aan, omdat op 1 dag de hele voorraad onderbroekjes er door ging en het hem niet deed, hij blijft er rustig mee rondlopen). Ik ben erg benieuwd naar je advies!

Hartelijke groet, Leonie

Citeren

#28 Yvonne

Citaat AnneR:

Dag Yvonne,

we hebben een prachtige dochter van ongeveer 16 maanden en wat genieten we van haar. Maar wat is het lastig om te weten hoe we haar kunnen corrigeren of soms misschien straffen! Ze is echt heel ondernemend (klimt op tafel, in de vensterbank, op de kachel), wil de spulletjes pakken waarvan ze echt heel goed weet dat het niet mag en als het even kan het behang van de muur aftrekken. Mijn man heeft een eigen bedrijf en ik ben fulltime huismoeder, dus we zijn eigenlijk de hele dag in de buurt... Ik zou zo graag wat handvatten hebben om te weten hoe ik ons meissie kan helpen om te leren luisteren! ;-)

Groet,
AnneR

Hai Anne,
Tja, wat kunnen ze je bezig houden he op die leeftijd, zo klein als ze zijn...Je dochtertje heeft nu de leeftijd gekregen dat ze opzoek gaat naar wat is goed en wat is fout, wat mag wel en wat mag niet. En nog leuker...wat doet mama als ik iets doe wat niet mag. ‘Dan kijkt ze zo grappig met haar gezicht’. Hoe moeilijk het wellicht is, maar een dreumes leert sneller dingen aft, door te zeggen wat je wel wilt ipv door nee te zeggen. Wanneer jij steeds nee zegt, weet je dochter nog niet wat ze wel moet doen. Dus probeer te verwoorden wat je van haar verlangt. In plaats van ‘niet aankomen’, kun je beter zeggen ‘laat staan’. Maak er maar eens een oefening van door op te letten hoevaak je ‘niet’ in een zin zegt tegen je dochter. N probeer zo’n zin dan eens positief te formuleren. En heb je van die dagen dat je dochter constant je aandacht hiermee vraagt; kies ervoor om lekker naar buiten te gaan of samen iets leuks binnen te doen. Geef haar complimenten voor wat ze goed doet. En als je dochter wil klimmen op de tafel, neem haar mee naar de speeltuin om te klimmen op een klimrek. Ze heeft waarschijnlijk ook haar beweging nodig. En wanneer ze echt niet luistert en je de bovenstaande dingen hebt gedaan, haal haar gerust even uit de ruimte. Ze kan bijv. even op de traptrede zitten met de gangdeur op een kier zodat ze je nog wel ziet en hoort. Je loopt vrij snel weer naar haar toe en vraagt of ze er klaar mee is, en bied iets aan wat ze wel kan doen. Ze zoekt dan waarschijnlijk ook letterlijk de grens. Enals jij haar die grens geeft, biedt dat veiliheid voor je dochter. Onthoud dit; ook al is het soms slopend, je dohter is opzoek naar wat mag wel en wat mag niet. Dit is een belangrijk onderdeel bij het opgroeien en jij als moeder mag haar hier bij begeleiden. Suc6! Yvonne

Citeren

#27 Yvonne

Citaat Rachel:

Beste Yvonne,
Ons zoontje van 3 jaar is helemaal into de Barbies, prinsessen-jurken, en alles wat roze is. Nu komt dat denk ik, omdat hij een oudere zus van 6 jaar boven zich heeft. Hij wil momenteel alleen maar met meisjes speelgoed spelen, het liefst in roze kleren(lees prinsessen-jurken) lopen en sinds de Intertoysgids op de mat ligt zeurt hij iedere dag om een Barbie auto. Ik weet niet zo goed hoe ik hier mee om moet gaan, ook op de peuterspeelzaal en bij zijn gastouder wil hij het liefst met meisjesspeelgoe d spelen. Ik ben bang dat hij hier mee gepest gaat worden. het is een heel gevoelig jongetje, dat opvallend let op details(heb ik bv een nieuwe jurk aan, ziet hij dat direct en complimenteert me dan...)Ik probeer hem te stimuleren om met auto's, boerderijdieren en de duplo-trein te spelen, maar ik wil ook niet dat het zo geforceerd gaat..... Kortom, heb je nog tips hoe ik hier mee om kan gaan?(soms ben ik bang dat hij liever een meisje zou willen zijn...)

Hartelijke groet van Rachel

Hai Rachel,
Terwijl ik je vraag aan het lezen was, dacht ik in eerste instantie; ‘Waar ben je wellicht bang voor Rachel’, en in je laatste zin geef jezelf het antwoord al. Diep van binnen zit er de angst dat je zoontje misschien liever een meisje zou willen zijn dan een jongen. Laat ik eerst zeggen dat je zoontje echt niet de enige is die graag met ‘meisjesspeelgo e d’ speelt. Peuters zijn nog lekker egocentrisch en denken dus zeker niet na over wat anderen ergens van vinden. Heerlijk eigenlijk;-) Voor ons als ouders kunnen we daar wat dat betreft best wat van leren; de dingen doen die jij kiest omdat je het ok vindt, en je niet laat leiden door de menigte. Over het algemeen hoor je dat barbies voor meisjes zijn en auto’s voor jongens. Meisjes kiezen vaker voor roze en jongens vaker voor blauw. Maar de discussie blijft of dit is aangeleerd of aangeboren.
En hoe zit dat in jouw gezin, hoe kijken jullie aan tegen rolverdeling, en tegen sexebepaald speelgoed. Doe je er, bewust of onbewust wellicht aan mee? En wil je dit zo houden of ligt er wellicht een uitdaging? Je kunt de rolverdeling j/m ook heel neutraal houden, auto’s zijn ook voor meisjes en roze kan ook voor jongens. Je draagt dan uit dat je mag kiezen wat jezelf wilt en niet wat ‘de maatschappij’ voor je heeft bedacht en goedkeurt of afkeurt. Dus kijk eens hoe je hierzelf instaat. Ik kan me indenken dat je je zoontje ook wil beschermen voor reacties van buitenaf, want idd kunnen mensen heel (ver)oordelend hierover zijn. Ik denk dat je als moeder je zoon het best mee kunt geven dat hij mag zijn zoals hij is, wat de ander ook van hem of van zijn bezigheden vindt. En verder kan het heel goed zijn dat het een fase is waar je zoon inzit. Dat hij het interessant vindt om met dingen te spelen waar zijn zus ook mee speelt. Het zou zomaar kunnen dat je zoontje ineens ook interesse toont voor auto’s en wellicht roze niet meer interessant vindt. Stimuleren om met ander speelgoed te spelen heeft denk ik weinig zin, hij heeft momenteel duidelijk voorkeur voor bepaald speelgoed. De kunst is volgens m ij je niet te laten leiden door wat anderen ervan vinden, maar door wat jij belangrijk vindt. Het lijkt mij voor je zoontje het fijnst wanneer hij goedkering van jou heeft om lekker zichzelf te zijn. En wat je angst betreft, ga ermee naar de Heer, deel het met Hem. Je bent als moeder super belangrijk voor je zoon, en hem jouw goedkeuring geven is denk ik een groot geschenk voor hem. Zegen voor je gezin! Yvonne

Citeren

#26 Yvonne

Citaat Anne:

Bedankt voor uw reactie. Inmiddels zijn we 2 maanden en een ziekenhuisopnam e verder. er is helaas nog niet veel veranderd. We zijn de laatste maanden bijna niet weggeweest met haar en het slapen blijft een probleem. Ze slaapt altijd rustig in (iedere avond zelfde ritueel) maar wordt na een paar uur wakker en begint dan echt te krijsen. ook overdag is ze nooit echt ontspannen. Ze observeert heel erg, lijkt soms wel of ze door je heen kijkt. Ook neemt ze alles heel erg in zich op.
Ik las op internet iets over hoogsensitivite it bij baby's. eigenlijk herken ik 9 van de 10 punten bij haar. Ik zag echter niet hoe ik daar het best mee om kaan gaan. heeft u tips? Ik hoorde dat u pas op groot nieuws radio geweest bent met dit onderwerp. Dit heb ik helaas gemist.
Ik begin langzamerhand niet zoveel geduld te hebben en merk dat ik het moeilijk vindt om op zulke momenten lief voor haar te zijn.
Terwijl ze het misschien niet met opzet doet??
Elke dag bid ik voor rust voor haar.
Groetjes,
Annemieke

Gaaf om te vermelden: na coaching op maat gaat het inmiddels super goed met Annemieke en haar dochtertje! (en met haar man uiteraard). De nachtrust is weer teruggekeerd!!!

Citeren

#25 Anne

Citaat Yvonne:

Dag Anne,
Best vermoeiend voor jullie allemaal...Goed dat je vermeldt dat je dochtertje al veel wil en veel kan. En dat je ziet dat ze prikkels van de dag aan het verwerken is in haar slaap. Dit doet in pricipe elk kind, elk mens, maar de een beleeft alles op een dag heel intensief en de ander wat minder. Het gillend wakker worden kan idd komen door het verwerken van wat ze die dag heeft gezien & gehoord en waar ze is geweest. Ik weet niet precies of het regelmatig wakker worden van jullie dochtertje al lang speelt, maar wat iig goed is om te beseffen is dat kinderen rond de 6 maanden een spurt kunnen maken qua groei, ontwikkeling en niet te vergeten doorkomende tandjes. Dit kun je uiteraard zelf het best beoordelen. Belangrijk is om de aanloop naar het slapengaan zo rustig mogelijk te laten verlopen. Bouw routines in zoals een (flinke) fles, warm badje waar ze lekker rozig van wordt, liedje zingen/gebedje bidden etc. Dit zorgt ervoor dat ze rusitg is als ze gaat slapen en het voor haar voorspelbaar wordt.Zorg ervoor dat je het aantal prikkels op een dag gebalanceerd aanbiedt. Dus als je haar meeneemt naar een verjaardag, zorg er dan voor dat je de rest van de dag een beetje rust inbouwt voor gaar. Als ze 's nachts gillend wakker wordt, kun je haar iig troosten op haar kamer en ik wil je aanraden om specifiek te bidden voor een rustige nacht voor je dochtertje en voor jullie samen dan ook;-). Anne, ik hoop dat je hier iets mee kunt, heb je nog meer vragen laat 't me gerust weten!
Yvonne

Bedankt voor uw reactie. Inmiddels zijn we 2 maanden en een ziekenhuisopnam e verder. er is helaas nog niet veel veranderd. We zijn de laatste maanden bijna niet weggeweest met haar en het slapen blijft een probleem. Ze slaapt altijd rustig in (iedere avond zelfde ritueel) maar wordt na een paar uur wakker en begint dan echt te krijsen. ook overdag is ze nooit echt ontspannen. Ze observeert heel erg, lijkt soms wel of ze door je heen kijkt. Ook neemt ze alles heel erg in zich op.
Ik las op internet iets over hoogsensitivite it bij baby's. eigenlijk herken ik 9 van de 10 punten bij haar. Ik zag echter niet hoe ik daar het best mee om kaan gaan. heeft u tips? Ik hoorde dat u pas op groot nieuws radio geweest bent met dit onderwerp. Dit heb ik helaas gemist.
Ik begin langzamerhand niet zoveel geduld te hebben en merk dat ik het moeilijk vindt om op zulke momenten lief voor haar te zijn.
Terwijl ze het misschien niet met opzet doet??
Elke dag bid ik voor rust voor haar.
Groetjes,
Annemieke

Citeren

#24

Citaat Marjon:

Beste Yvonne,

Ik heb een zoontje van 16 maanden die tot zijn eerste jr altijd prima gespeeld heeft. De laatste 3 a 4 maanden hangt hij alleen maar aan mijn broek en moet ik boekjes met hem lezen. Als ik hem ergens anders zet in de kamer en/of hem ander speelgoed aanreik, komt hij daarna weer naar mij toe. Hij loopt de hele tijd achter mij aan. Soms speel ik een langere tijd met hem, dan probeer ik weer even geen aandacht te schenken in de hoop dat hij zichzelf leert vermaken. Tot nu toe helaas zonder resultaat. Ik vind het jammer voor hem en het beperkt mij ook in mijn bewegingsvrijhe id. Ik ben heel benieuwd of je dit vaker hebt gehoord en of je tips hebt. Misschien is het een fase, maar die fase duurt dan wel al een hele tijd. Alvast hartelijk dank.

Groeten,
Marjon

Hai Marjon,
Een heel herkenbare fase voor veel ouders denk ik. Ik heb het bewust over een fase, want dat is het! Rond de 15/16 maanden zie je dat veel kinderen graag hun ouders betrekken bij hun speelactiviteit en. Vooral de dagen nadat ze bijvoorbeeld bij de oppas zijn geweest of naar het KDV. Kan me voorstellen dat het jou als moeder belemmert om bepaalde activiteiten te doen of af te maken. Ben je net ergens mee bezig, wil je dreumes dat je met hem komt spelen. Wat je iig kunt doen is goed afwegen of de zaken waar jij mee bezig bent, echt op dat moment gebeuren moeten. Want er wordt zoveel van ons gevraagd, of wij vragen zoveel van onszelf, dat we daar soms ook eens kritisch naar kunnen kijken. Sommige zaken kunnen wellicht ’s avonds. Daarnaast zijn er dingen die echt op dat moment moeten gebeuren en dan is het belangrijk dat je duidelijk aangeeft dat jij even niet beschikbaar bent. Zeg dat als je klaar bent, je met je zoontje komt spelen. Wanneer je zoontje ook maar even alleen aan het spelen is, geef je hem dikke complimenten. Laat merken dat je hem ziet en dat je trots op hem bent. Baken duidelijk de momenten af waarop je wel samen iets doet, en wanneer je verwacht dat je zoontje alleen iets moet doen. Het bouwen aan vertrouwen, dat je zoontje op je kan rekenen, is een belangrijke bijkomstigheid van deze fase. Laat je zoontje merken dat je beschikbaar bent. Dat betekent dus niet 24 uur per dag, maar wel houden aan je woord en voorspelbaar zijn in wanneer je er speciaal voor hem bent.
Let erop dat hij speelgoed heeft waarvan jij zeker weet dat hij daar alleen mee kan spelen.
Wat ik al eerder zei, het is vermoedelijk een fase waarin je zoontje zich nu bevindt en ik verwacht dat het binnen een maand of 2 à 3 over zal zijn.

Veel suc6 en als het niet verandert, trek dan weer aan de bel;-)
Yvonne

Citeren

#23

Citaat Anne:

Hallo Yvonne,

Zou je eens iets kunnen vertellen over sexuele voorlichting?
Mijn oudste dochter is net 9. We hebben wel eens korte gesprekjes over kinderen krijgen en over misbruik n.a.v. het jeugdjournaal en Robert M... Maar dat gaat meer 'tussen neus en lippen door.
Ik weet niet goed hoe ik het best het gesprek aan kan gaan. En er zijn zoveel christelijke boeken dat ik daar ook geen keus in kan maken. Dus een paar handvatten en een boekentip zou ik op prijs stellen!

Alvast bedankt!

Dag Anne,
Goeie vraag; je bent vast niet de enige die hiermee rondloopt.
Zeker voor ons als christen ouders is het belangrijk onze kinderen onderwijs te geven over seksualiteit en intimiteit, een mooi en groot iets dat God voor ons heeft bedacht. De wereld heeft immers een heel ander beeld van seksualiteit gecreëerd, en daar komen onze kinderen ook mee in aanraking. En dan te bedenken dat je zo rond ‘t 9e jaar van je kind het meeste wel eens besproken moet hebben…je staat er versteld van wat kinderen al weten;-)
Als eerste is het denk ik belangrijk dat je voor jezelf helder hebt wat jij je dochter mee wilt geven. Welke waarden en normen vind jij belangrijk. Wees eerlijk, ook als je het lastig vindt. Het grappig is met dit onderwerp, dat wij het als volwassenen zo’n beladen ding maken, terwijl het zoiets moois is! Laat met name het mooie van seksualiteit duidelijk naar voren komen in wat je vertelt.
Wees niet krampachtig in of je het wel goed doet of niet. De ene keer ga je er samen voor zitten, de andere keer vertel je iets tussen neus en lippen door. Daarnaast is het belangrijk hoe jullie als man en vrouw met elkaar omgaan. Dit is namelijk iets wat je dochter dag in dag uit meemaakt. Als je als man en vrouw naar je kinderen kunt laten zien dat je respect hebt voor elkaar, elkaar aanvult ipv afvalt en intimiteit kunt laten zien door elkaar bijvoorbeeld af en toe te knuffelen, is dit een groot goed voor je kids!
Je vraagt ook wat boekentips; klopt dat er veel over is geschreven. De volgende boeken zijn goed te lezen en helpen jou als moeder wellicht van tevoren na te denken in wat je gaat zeggen, wat je je dochter wilt meegeven;
Boekentips:
1. Blozen mag, van Sarina Brons
2. Met kinderen praten over sex, van Marja Bos-Meeuwsen
Ik hoop dat je relaxed kunt zijn om het gesprek met je dochter aan te gaan en jullie er samen ook om kunnen lachen;-) Yvonne

Citeren

1234

Vernieuwen reactie lijst
RSS lijst voor reacties op dit bericht

Plaats reactie

JComments