Citaat Marjon:

Beste Yvonne,

Ik heb een zoontje van 16 maanden die tot zijn eerste jr altijd prima gespeeld heeft. De laatste 3 a 4 maanden hangt hij alleen maar aan mijn broek en moet ik boekjes met hem lezen. Als ik hem ergens anders zet in de kamer en/of hem ander speelgoed aanreik, komt hij daarna weer naar mij toe. Hij loopt de hele tijd achter mij aan. Soms speel ik een langere tijd met hem, dan probeer ik weer even geen aandacht te schenken in de hoop dat hij zichzelf leert vermaken. Tot nu toe helaas zonder resultaat. Ik vind het jammer voor hem en het beperkt mij ook in mijn bewegingsvrijhe id. Ik ben heel benieuwd of je dit vaker hebt gehoord en of je tips hebt. Misschien is het een fase, maar die fase duurt dan wel al een hele tijd. Alvast hartelijk dank.

Groeten,
Marjon

Hai Marjon,
Een heel herkenbare fase voor veel ouders denk ik. Ik heb het bewust over een fase, want dat is het! Rond de 15/16 maanden zie je dat veel kinderen graag hun ouders betrekken bij hun speelactiviteit en. Vooral de dagen nadat ze bijvoorbeeld bij de oppas zijn geweest of naar het KDV. Kan me voorstellen dat het jou als moeder belemmert om bepaalde activiteiten te doen of af te maken. Ben je net ergens mee bezig, wil je dreumes dat je met hem komt spelen. Wat je iig kunt doen is goed afwegen of de zaken waar jij mee bezig bent, echt op dat moment gebeuren moeten. Want er wordt zoveel van ons gevraagd, of wij vragen zoveel van onszelf, dat we daar soms ook eens kritisch naar kunnen kijken. Sommige zaken kunnen wellicht ’s avonds. Daarnaast zijn er dingen die echt op dat moment moeten gebeuren en dan is het belangrijk dat je duidelijk aangeeft dat jij even niet beschikbaar bent. Zeg dat als je klaar bent, je met je zoontje komt spelen. Wanneer je zoontje ook maar even alleen aan het spelen is, geef je hem dikke complimenten. Laat merken dat je hem ziet en dat je trots op hem bent. Baken duidelijk de momenten af waarop je wel samen iets doet, en wanneer je verwacht dat je zoontje alleen iets moet doen. Het bouwen aan vertrouwen, dat je zoontje op je kan rekenen, is een belangrijke bijkomstigheid van deze fase. Laat je zoontje merken dat je beschikbaar bent. Dat betekent dus niet 24 uur per dag, maar wel houden aan je woord en voorspelbaar zijn in wanneer je er speciaal voor hem bent.
Let erop dat hij speelgoed heeft waarvan jij zeker weet dat hij daar alleen mee kan spelen.
Wat ik al eerder zei, het is vermoedelijk een fase waarin je zoontje zich nu bevindt en ik verwacht dat het binnen een maand of 2 à 3 over zal zijn.

Veel suc6 en als het niet verandert, trek dan weer aan de bel;-)
Yvonne

Citaat Karin:

Beste Yvonne,
de vakantie is weer voorbij en wat ben ik er zo moe van. Ik heb 4 kinderen in de leeftijd van 2 tot 10 jaar. Diverse dingen vielen me afgelopen week zo zwaar in de opvoeding. Ik heb een dochter van 8 die heel goed weet ze wel en niet wil en gehoorzaamt zo goed als niet/nooit. Een zoontje van ruim 5 die in de vakantie week elke dag in zijn broek poepte en op bijna alles boos reageert. En dan onze oudste van 10 die steeds aandacht en bevestiging van me vraagt. En een keer gehoorzamen is bij allemaal niet bij. Bij de oudste merk ik dat ik soms mijn 'straf' niet durf te handhaven, want dan heb ik de duivel in huis. Ben ik te streng, of juist niet consequent genoeg? Frustreer ik ze? Ik zoek m'n blinde vlek. Wat doe ik fout? Of doe ik het niet fout, maar moet ik gewoon volhouden en blijven herhalen??

Dag Karin,
Als eerste zou ik willen zeggen dat het een behoorlijk verschil kan zijn of de kinderen naar school zijn of vakantie hebben. Het ritme van de schoolweek is ineens anders en vergt van zowel kids als ouders een andere invulling van de dag. En dan 4 kids thuis die elk wat anders van jou willen, is pittig.
Een paar dingen die mij in jouw vraag opvallen:
Jouw zoontje van 5 die in de vakantie dagelijks in zijn broek poept en boos reageert. Het is goed om te kijken of dit enkel in de vakantie zo is, of dat dit altijd zo is. Kun je de aanleiding vinden? Als je de oorzaak namelijk weet van het broekpoepen, kun je ook interventies plegen. Dus een uitzoekpuntje wat mij betreft.
En verder schrijf je dat je het moeilijk vindt om ‘straf’ te handhaven. Voor kinderen is het belangrijk om voorspelbaar te zijn in het aangeven van je grenzen als opvoeder. Kinderen zoeken van nature die grens op en jij bent ervoor door veiligheid te bieden en in dit geval is dat ook de grenzen bewaken. Denk van tevoren goed na wat je wel wilt en wat je niet accepteert. En wat is het gevolg als iemand zich niet aan de afspraak houdt. Dan maar even de boeman, het is wel wat kinderen nodig hebben. Je zou kunnen kijken of jullie gezinsafspraken kunnen maken, juist voor in de vakantie. Dan heb je commitment van de kinderen, is het ook een ding van hun en dit werkt vaak positief.
Bij het niet uit durven voeren van sancties, is het gevaar namelijk dat kinderen de grens verleggen en jij steeds boos moet zijn en het gevoel hebt politieagent te zijn. En dat is jammer voor de sfeer, voor jou en voor de kinderen.
Daarnaast denk ik dat het in een vakantie goed is om met elkaar een soort van planning te maken wat er allemaal gaat gebeuren. Plan leuke activiteiten in, afgewisseld met tijd voor eigen dingen, dus dat kinderen ook lekker hun gang kunnen gaan op hun kamer of met vriendjes uit de buurt. Laat daarbij zeker de stem van de kinderen gelden, het wordt dan iets van jullie samen. Daarbij duidelijk afspraken wat je van hen verwacht. En al kost het w.s. met name in het begin extra energie om de ‘grenzen te bewaken’, uiteindelijk plukken jullie er de vruchten van. Want als ze eenmaal doorhebben dat mama zich aan de afspraken houdt, is er geen ruimte meer om de grens over te gaan. Dit klinkt wellicht vrij streng, maar dit is nodig om de rust en sfeer terug te brengen en wanneer deze weer terug zijn, kun je de teugels wat meer laten vieren.
Ik wens je veel suc6, met name de komende vakantiedagen. En als je vragen hebt over bijv. je zoontje van 5 ivm het broekpoepen, laat ’t me dan weten.
Groet, Yvonne

Citaat Frieda:

Ha Yvonne!
Fijn dat ik je hier tref, ik heb namelijk een opvoedkundig lastigheidje... ;-)
Mijn oudste zoon, ruim 5, is de laatste tijd zo aan het dromen. Bang wordt hij wakker, dapper gaat hij daarna weer slapen, om vervolgens weer net zo bang bij me terug te komen. De enge droom blijft terugkomen... Ik herinner me nog heel goed dat ik dit vroeger ook had, het kan zo beangstigend zijn, maar tegelijk zo ongrijpbaar! Het enige waarmee ik mijn zoon nu kan helpen, is door hem bij mij in bed te nemen. Al is het maar voor even, toch vind ik dit geen fijne oplossing. Heb jij tips?
Hartelijke groeten, Frieda vdG.

Hai Frieda, leuk je hier te treffen ja;-)
Naar om je kind zo angstig te zien in de nacht he? Kun je ook achterhalen wat hij droomt? Zijn er thema's die terugkeren? Zoals 'bang om verlaten te worden' of 'monsters'?
Het kan helpen om ervoor te zorgen dat de tijd vooerafgaand aan het naar bed brengen zo rustig mogelijk verloopt. Daarnaast kun je kijken of hij in aanraking komt de dag door, met dingen waar hij eigenlijk bang voor is.
Wel is het zo dat dromen in feite gewoon verwerken is van wat je overdag hebt gedaan, gezien of gehoord. Verder vergeten we vaak een belangrijk ding, misschien wel de beste remedie. Bij het naar bed brengen, is het belangrijk te bidden met en voor je kind. Spreek hardop uit dat de Here God je zoontje beschermt als hij gaat slapen. Spreek uit dat hij niet bang hoeft te zijn en bid voor rust. Jullie kunnen samen ook een lied zingen, bijv. Kinderopwekking 40, Je hoefte niet bang te zijn. Daarnaast, als je zoontje lekker ligt te slapen en jezelf naar bed gaat, is het goed om je kind in het licht van de Heer te brengen, spreek dit ook gewoon hardop uit. Zegen je zoontje in Jezus naam. Hier gaat zoveel kracht vanuit!
Ik hoop en bid dat je zoontje mag ervaren dat God voor hem zorgt als hij lekker ligt te slapen.
Groet Yvonne
(wellicht zien we elkaar een x in Rijnwaarde?)

Hoi Yvonne
Bedankt voor de tips en de vragen die we met de meester en Timo zelf kunnen doornemen. Nu is het zo dat hij sociaal wel lekker op school zit! Hij heeft vriendjes- allen is hij erg gevoelig voor 'voor zijn idee stoer gedrag' en jongens die hem uitdagen waardoor hij nogal eens de klos is. Hij gaat wel met veel plezier naar school.
Hij heeft sinds anderhalf jaar ook last van broekpoepen waarbij nu een ultimatum is bereikt doordat hij zijn poepen niet meer onder controle heet - hij zegt zelf dat hij het niet meer op kan houden - hij heeft gemiddeldes 3- 5 poepbroeken op een dag - dit is voor beide partijen - thuis en hem heel frustrerend. Hij kan zijn plas wel ophouden en gaat daarvoor ook op tijd naar de wc,. Nu zei een vriendin dat hij mogelijk niet steeds de grootste wil zijn. Ik heb het er hier met hem over gehad en gelukkig kan hij verbaal heel goed zeggen wat hij voelt en denkt - hij gaf toen ineens aan dat hij voor zijn idee altijd alles zelf moet doen en altijd groot moet zijn. Hij zei dat we hem niet meet zo vaak knuffelen en dat hij ook graag weer op schoot wil zitten net als zijn zusje ( 4 en 2 1/2) Hier kregen we zo handvaten van hem aangereikt, maar we merken dat de [poepbroeken hier een grote ook zaak van zijn. Hij is inmiddels aangemeld voor de poeppolie, nog een maand wachten en dan is hij aan de beurt . . .
Ik heb er met hem over gehad om evt in groep 3 te bliven zitten , maar daar zordt hij bverdrietig van , want hij heeft er vriendjes. De meester zegt dat Timo het wel kan met zijn koppie, maar zijn concentratie heel laag is. Hij heeft veel individuele begeleiding nodig. Dan is hij tot veel in staat.

Mijn idee is dat hij er veel aan kan hebben om groep drie over te doen, maar de meester zegt dat het te vroeg is om het nu al vast et stellen. . . ik ben bang dat het straks dan extra rouw op zijn dak valt . . voor Timo dan . . watt denk jij Yvonne - of heb je hier niet een duidelijk idee bij of advies in . ik hoop je reactie weer te lezen op deze site - top dat dit zo kan - fijn- er zijn veel hulpverlening , maar weinig laagdrempelig en christelijk. Bedankt!

Hilde

Citaat hilde postema:

Hallo Yvonne,

Sinds begin dit schooljaar zit onze zoon (oudste van 3 kids) in groep 3. Hij is een vroege leerling (12 september. Ik weet niet of het hiermee te maken heeft en of groep 3 mogelijk toch teveel voor heem is - de kleuterjuf gaf aan hem geen plezier te doen met nog een jaar kleuteren en ook wij konden ons daar in vinden.
Nu is het zo dat hij sinds ongeveer een maand erg brutaal aan het worden is, ook tegen volwassenen. In de klas tegen de meester en tegen ons als ouders , maar ook ouders van vriendjes. Dit kan echt niet! Hij luistert ook steeds slechter en gaat liefste zijn eigen gang. Hij reageert boos als het niet gaat zoals hij wil of als hij iets moet zoals bijvoorbeeld zijn jas en schoenen aan doen. Wij kenenen hem als een sociale behulpzame jongen die omkijkt naar anderen en goed s=dingen onder woorden kan brengen. We staan versteld wat we van de meester horen wat hij uitspookt en hoe slecht hij luistert.
Thuis weten we het soms ook niet meer , maar ik ben nu aan de slag gegaan met zoveel mogelijk motiveringsstic kers uitdelen waar hij iets goed doet of goed luistert. Ik hoop dat hem dit zal helpen. Met de meester heb ik ook een gesprekje gehad dart ik mij zorgen maak en dat begreep hij ook. Hij gaf aan dat het mogelijk goed is om Timo een jaar in groep 3 te laten zitten.
Nu vraag ik mij af of dit een normale fase is, en of je nog tips hebt. Ik wil samen met mijn man graag zoeken naar het positieve, maar merk dat ik dit lastig vind om vast te houden als hij veel boos is en negatieve aandacht vraagt. Wat te doen???
Alvast bedankt!
groetjes van Hilde

Dag Hilde,
Arm mannetje! Het klopt inderdaad dat jullie zoon een heel vroege leerling is. Vroeger was het zo dat 1 oktober de grens was om door te gaan naar groep 3, tegenwoordig zijn kinderen tussen oktober en december 'bespreekgevalle n'. Het gegeven dat jullie zoon een vroege leerling is in groep 3, maakt dat hij wellicht het gevoel heeft de jongste, kleinste van de klas te zijn. Het is nogal wat dat er ook kinderen bij hem in de klas zullen zitten die van januari zijn. Dus die zijn dan net 7 geworden, terwijl jullie zoon amper een paar maanden 6 is! Kleuters hebben dat verschil nog niet zo door, maar in groep 3 zie je toch vaak dat kinderen het gaan zien en ze weten het vaak ook.
Je geeft aan dat zowel de kleuterjuf en jullie als ouders, geen reden zagen voor een kleuterverlengi ng. Daar hebben jullie vast goede redenen voor.
Het gedrag wat je beschrijft van jullie zoon, lijkt mij te zeggen dat hij gefrustreerd is over bepaalde dingen. Ik kom vaak kinderen tegen die op hun tenen lopen in groep 3 en dan veel van zichzelf eisen, en ze moeten ook echt veel in groep 3, en dan thuis niet te genieten zijn. Oftewel, jullie zoon is niet meer in balans, uit balans. Je zou samen met de leerkracht kunnen kijken wat ervoor zorgt dat hij uit blans is. Wordt er teveel van hem gevraagd op school, haalt hij de toetsen gemakkelijk of niet, hoe doet hij het sociaal gezien in de klas, legt hij voor zichzelf de lat te hoog, hoe vindt hij het eigenlijk op school? Er zullen vragen bij zitten die de leerkracht kan beantwoorden en vragen die jullie zoon wellicht zelf kan beantwoorden. Als blijkt dat de balans weer terug te vinden is in groep 3 dit schooljaar, dan kun je kijken of hij doorkan naar groep 4. Als blijkt dat hij uit balans blijft, doordat hij het cognitief gezien zwaar heeft, dus de stof is hem te taai, dan zou nog een keer groep 3 rust kunnen geven. En als blijkt dat het sociale vlak moeilijk verloopt, kijk dan samen met school wat jullie daaraan kunnen doen.
Ik wens jullie het best en als je nog meer vragen hebt, laat 't gerust weten!
Yvonne