Dag Eenvoud,

Mooie ervaring hé, dat als je zelf anders met een situatie omgaat, je ook iets anders terugkrijgt? In jouw geval was dat de waardering, waar je zo naar verlangde. Fijn dat het gelukt is! Hopelijk motiveert dit je ook om vaker helder aan te geven wat je graag zou willen.
Dat is niet egoïstisch, dat is zorgen voor jezelf en luisteren naar wat jíj nodig hebt.
Ook als je vindt dat iemand zelf iets uit mag zoeken, mag je dat uiteraard zeggen.
Je zou ook stil kunnen staan bij de weerzin die je voelt. Hoe komt dat, waar heeft de weerzin mee te maken? En kun je het preciezer omschrijven voor jezelf: is het boosheid, frustratie, verdriet, teleurstelling of jaloezie wat je voelt? En wat is je verlangen erachter? Zou dat wederom waardering kunnen zijn? Of misschien iets heel anders?
Waardering kan trouwens meerdere vormen aannemen. Het kan zijn dat iemand letterlijk zijn of haar waardering voor je uitspreekt, maar het zou ook kunnen betekenen dat je een bepaalde beloning krijgt voor wat je weggeeft. Dat kan geld zijn, maar ook iets anders. Als dat wat je weggeeft, je veel tijd en moeite heeft gekost, zou je ook een wederdienst kunnen vragen. Wat zou de ander jou kunnen bieden, wat zou die met je kunnen delen?
Op die manier komt er een evenwicht in het geven en nemen. Het zou namelijk kunnen dat het eenzijdige geven bij jou tot frustratie leidt. Ook dit mag je bespreken.

Hartelijke groet,
Leona

Citaat Eenvoud:

Ja, ik ben erop teruggekomen. En heb waardering gevraagd. Dat gaf ze me!
Maar het zinnetje: "Stuur je het recept even door", wekt de allergie bij mij Daar had ik eigenlijk eerder mogen uitspreken van hoho dat heeft mij veel moeite gekost hoor.
Heb ik iets moois gemaakt, zegt de ander leuk, kan je dat ook voor mij maken; wekt ook weerzin. Dus daar uit ik dan ook weer dat heeft mij veel moeite gekost hoor, ik vind dat je dat zelf uit mag zoeken. Heb ik ook gedaan. Is dat egoïstisch??

Dag Eenvoud,

Zo is dat. Zeggen wat er is. Je verlangen benoemen. Met elkaar in gesprek gaan over zaken die je vroeger wellicht niet uit zou hebben gesproken.
Succes! En wees mild naar jezelf. Iets nieuws leren gaat met vallen en opstaan.

Liefs,
Leona

Citaat Eenvoud:

Hartelijk dank, Leona!

Dus als ik een halve dag heb gezocht naar een recept, dat ga ik dat ook zeggen. En vraag dan om waardering.

vr groet, Eenvoud

Dag Eenvoud,

Goed van je dat je initiatief neemt en (leuke) dingen doet, ook al kost het je moeite. Ik vermoed dat je daar niet alleen in staat, de meeste mensen vinden nieuwe dingen spannend. Ik ook ;-).
Ik begrijp ook uit je woorden dat je voldoening vindt in creatief bezig zijn en koken en dat je dit ook graag deelt met anderen.
Dat je vriendin je 'achteloos' vraagt om hiervan met haar te delen, vind je niet prettig. Omdat, lees ik tussen de regels door, zij het makkelijker en beter heeft dan jij, en het voelt misschien zelfs oneerlijk dat jij, die er zo voor moet knokken, maar gewoon moet delen. Alsof zij jou moeite en inspanningen niet ziet en waardeert? Alsof het vanzelfsprekend is - terwijl jij wel beter weet.
Ik denk dat je, zoals je dat zelf al genoemd hebt, er goed aan doet om aan je vriendin eerlijk te vertellen hoeveel tijd en moeite iets je gekost heeft. En misschien kun/wil je ook je verlangen uitspreken, wat je graag zou willen dat zij deed - namelijk begrip en waardering tonen. Dat komt anders over dan haar beschuldigen of aanvallen. Mensen schrikken meestal terug van onverwachte kritiek en staan dan niet meer open voor een gesprek. Door je behoefte en verlangen uit te spreken blijf je dicht bij jezelf en vertel je de waarheid.
Weet je, je kunt niet voorkomen dat mensen zich gedragen zoals ze dat doen, ook al gaan ze daarmee over je grenzen of kwetsen ze je. Je hebt wel invloed op je eigen reactie. Je kunt niets zeggen, doen alsof het je niets doet, je kunt boos worden, jezelf terugtrekken of afsluiten, het contact verbreken of (en dat is denk ik het meest behulpzame)uits preken wat het met je doet en waar je naar verlangt.
Ik vergelijk het met het gooien van een bal. Je kunt niet voorkomen dat iemand een bal naar je toegooit (soms voorzichtig, soms hardhandig), maar je hebt invloed op je eigen gedrag, je hebt de vrijheid om te kiezen. Je bent niet verplicht om de bal aan te pakken. En als jij het niet aanneemt, van wie is het dan?

Je schrijft ook dat je er last van hebt dat het lijkt alsof je moeder eerder je prestaties waardeert in plaats van jou, om wie je bent. Heb je met haar hierover gepraat? Mijn ervaring is dat ouders soms met de beste bedoelingen dingen doen die verkeerd overkomen. Waarschijnlijk is je moeder trots op je en wil ze haar waardering op haar manier uitspreken. Zoals zij in het leven staat, haar geschiedenis en opvoeding kan er ook invloed op hebben, dat zij je prestaties benoemt en niet een algemene waardering voor je persoon.
Het klopt dat als kinderen vooral gewaardeerd worden om wat ze doen en niet om wie ze zijn, zij dan perfectionistis ch, prestatiegerich t en zelfs faalangstig kunnen worden. Misschien is dit jou ook overkomen. Maar nu ben je (vermoed ik) een volwassen vrouw, die de kracht in zich heeft om voor zichzelf op te komen en het gesprek aan te gaan. Wat zou een gesprek met je moeder je op kunnen leveren?
Tenslotte een laatste opmerking. Mensen zijn niet perfect. Ze kwetsen en beschadigen elkaar. We raken per definitie teleurgesteld in mensen. Hoe hoger de verwachtingen, hoe hoger de teleurstelling. Maar God stelt je nooit teleur. Hij ziet je zoals je bent en houdt van je zoals je bent. Je prestaties zijn voor Hem niet het belangrijkste. Ik vind dat een troostrijke gedachte en hoop dat het voor jou ook een bemoediging zal zijn.

Warme groet,
Leona

Citaat Eenvoud:

Dag Leona,

Ondanks werkeloosheid en soms eenzaamheid onderneem ik initiatief in dingen maar dat kost me behoorlijk wat moeite omdat ik veel moeite heb met nieuwe dingen ondernemen. Ik zie dat meestal niet zitten.
Toch ben ik trots als ik iets creatiefs heb gemaakt of iets lekkers heb gekookt en ik deel dat dat ook met anderen. Dat is leuk. Maar waar ik moeite mee heb is dat die vriendin zonder moeite met initiatief en wel werk/partner dan vraagt of ik dat ook voor haar wil maken of wil doorgeven aan haar. Terwijl het mij uren zoekwerk en moeite heeft gekost en zij mij met het gemak mij vraagt om het met haar te delen. Ik wil wel delen maar ik wil ook melden dat het mij veel moeite heeft gekost. Mijn moeder idealiseert mij als ik iets leuks heb gemaakt, zo van E. is altijd zo goed. Als ik het dan sus, zegt ze dat ik negatief ben. Zij benadrukt de prestatie en daardoor ben ik erg faalangstig geworden. Zij vertelt ook aan andere hoe geweldig ik ben. Ik irriteer me daaraan . Ik wil gewoon serieus genomen worden en soms maak ik inderdaad iets leuks. Het belangrijkste is het plezier in het doen maar dan verdwijnt door die woorden. Hoe kan ik op een assertieve manier blijven delen en me niet kleiner maken dan ik ben om de reacties?

Dank, groetjes Eenvoud

Citaat gansje:

hallo Leona,
wat te doen als je gevoelen en emotie "dwars" liggen als het om vergeving gaat? Verstand wil wel maar alles in mij zegt nee.

Dag 'Gansje',

Als het om vergeving gaat, ervaren de meeste mensen een innerlijke worsteling. Verstandelijk weten ze dat vergeven goed zou zijn of zelfs 'moet' van henzelf, maar op een op andere manier kunnen ze maar de stap niet zetten. Soms omdat er veel boosheid, verdriet, teleurstelling en pijn nog aan de orde zijn. Nog vaker liggen er belemmerende of zelfs destructieve gedachten ten grondslag aan het niet kunnen vergeven. Vaak is men zich niet eens van bewust van deze gedachten en overtuigingen, die uitgaan van menselijke, niet-Bijbelse principes.

De weg naar vergeving kent meerdere stappen (niet persé in deze volgorde): het vraagt dat je je (misschien weggestopte of onverwerkte) verdriet, woede, schaamde e.d. uit, dat ze naar buiten mogen komen. Je verontwaardigin g en heftige protest mogen er ook zijn, al spreek je die alleen maar aan jezelf uit of schrijf je een brief naar de dader die je niet verstuurt, maar bijvoorbeeld hardop voorleest aan jezelf of aan iemand die je vertrouwt. Je gekwetstheid mag je bij Jezus neerleggen, Hij koestert jou en zorgt voor genezing. Ook degene die jou gekwetst heeft, mag je bij Jezus brengen. Het oordeel is niet aan ons. Hij is rechtvaardig en het oordeel is aan Hem. Door vast te houden aan deze persoon, door hem/haar niet te vergeven, straf je als het ware jezelf, omdat je het verleden in stand houdt en Jezus geen ruimte laat om je hart te genezen. Laat je troosten door de wetenschap dat Jezus precies weet wat jij meegemaakt hebt. Lees maar Jesaja 53:4-12.

Gods zegen hierbij. Als je er alleen niet uitkomt, adviseer ik je om hulp te vragen bij een pastoraal medewerker of counselor.

Warme groet,
Leona

Lieve, kostbare vrouw,

Graag wil ik je vandaag een verhaal cadeau doen. Sta op en schitter!

Er was eens, lang, lang geleden een echtpaar. Ze verzamelden graag stenen. In de bergen, in mijnen, op verlaten weggetjes – op de meest onverwachte plekken kwamen ze mooie stenen tegen. Amethist, tijgeroog, rozenkwarts, opaal, barnsteen, robijn – van alles hebben ze al gevonden.

Op een dag vond de vrouw een steen. Niet bijzonder mooi, niet volmaakt van vorm, het had niet de explosieve schoonheid van een bergkristal of het vertederende roze van een rozenkwarts. Niet de spanning van het tijgeroog. En toch had het iets waardoor de vrouw het mee naar huis nam.

De man keek ernaar en trok een minachtend gezicht. Moest deze steen in hun collectie? Het had geen mooie vorm, was niet volmaakt geslepen door de natuur, hij had geen bijzondere kleur. Nee, er was geen plek voor de steen. De vrouw had het nog geprobeerd: maar juist met zijn imperfectie had deze steen iets betoverends, iets charmants? Het mocht niet tussen de andere stenen staan. De man gooide de steen zo ver weg als hij kon. De vrouw haalde het stiekem weer op. Met enige vertedering constateerde ze dat de steen niet beschadigd was. Ze legde het op de weg. Misschien zou iemand anders de steen vinden en het een kans geven, dacht ze.

De steen zwierf daarna tientallen jaren. Dan weer in de zak van een avontuurlijke jongen, dan weer in de handen van verliefden die hun namen in bomen kerfden met hem, dan weer tussen de stof op verlaten bergweggetjes. Hij werd gegooid, gerold, geschopt. Ondertussen kleefde er steeds meer vuil aan hem. En zo voelde hij zich ook. Waardeloos, nietig, vuil, onbruikbaar. Hij had er vrede mee als hij voor eeuwig ergens aan de kant van de weg zou liggen. Om geschopt of vergeten te worden.

Op een bepaalde dag kwam er een Kenner langs. Hij liep dwalend rond, aandachtig, vertraagd, met een dromerige en af en toe een ondeugende blik in zijn ogen. Hij pakte stenen op, bekeek ze, aaide ze, praatte tegen ze, deed ze in zijn rugzak. De steen negeerde de Kenner. Hij was bang voor hem. En hij haatte hem. Weer iemand die hem zou schoppen, weggooien, hem voor waardeloos en nutteloos uitmaken. Geen vorm, geen kleur, geen stijl. Ja, dat soort woorden kende hij maar al te goed.

De Kenner pakte de steen op. Voelde met zijn vingers aan alle kanten, hield het tegen zijn gezicht, tegen de zon. Hij poetste het op met een doekje. En diep in zijn hart wist hij het al. Dit is wat hij zocht. Dit was een schat. Waardevol. Onbetaalbaar. Dat zij hei ook tegen de steen: je bent waardevol. Nu nog een ruwe diamant, maar straks schitterender dan mijn mooiste steen. De steen antwoorde: nee, je vergist je. Ik ben een waardeloos stuk glas, gooi me maar weer weg. Dat weet ik zeker. Dat hebben al honderden mensen tegen me gezegd. Ze hebben me geschopt, weggegooid, genegeerd. Echt, ik ben niets waard.

De Kenner keek mild naar de steen en zei: het feit dat je geschopt, genegeerd, bevuild en miskend bent, dat je je hele bestaan voor waardeloos versleten bent, doet niets af aan het feit dat je een diamant bent. Je wezen kan niemand veranderen. Je bent het gewoon. En hij liep glimlachend weg. Met de steen in zijn hand geklemd.

© Leona Aarsen

* dit sprookje draag ik op aan jou, die je je waardeloos, miskend en niet geliefd voelt *