Hoeveel toestemming krijg je van jezelf?

http://anderzverder.wordpress.com/2012/04/10/hoeveel-toestemming-krijg-je-van-jezelf

Veel vrouwen cijferen zichzelf weg en voelen zich schuldig als ze voor zichzelf kiezen. En toch kan voor jezelf kiezen goed zijn. Zowel voor jezelf als voor anderen. Waarom?
Lees het hier:
http://anderzverder.wordpress.com/2011/11/04/meer-van-betekenis-zijn-door-voor-jezelf-te-kiezen-5-stappen-om-vrij-te-komen-van-je-schuldgevoel/

Hallo sensitive,

Wat moet jij op je tenen hebben gelopen op je werk als je besloten hebt om je baan op te zeggen! Ik kan me voorstellen dat je je niet gehoord, gesteund of begrepen voelde.

Je beschrijving van je vraag en de situatie die je als voorbeeld noemt, is best wel kort. Op basis hiervan kijk ik als het ware door een sleutelgat naar je vraag. Je kunt mijn antwoorden dan ook het beste opvatten als aangereikte opties, zonder dat ze de waarheid zijn. Om beter in te kunnen gaan op je vraag, zou ik er meer over moeten horen.

Je begint met de opmerking dat je het lastig vindt om aan te geven wat je nodig hebt. Daarna vertel je dat je het erg lastig vindt om zelf te ontdekken wat je voelt. Ik wil je uitnodigen om te onderzoeken waar je het meeste last van hebt: het benoemen van je behoeftes of het voelen zelf? Op basis van wat je beschrijft, heb ik het vermoeden dat je best goed aan kunt voelen wat je behoeftes zijn (je noemt het omhoog borrelen, iets waarvan je hoopt dat het weer overgaat, het komt weer naar boven, je voelde je gestresst, overspannen, niet begrepen door je baas, je had behoefte aan hulp van haar, je voelde je niet serieus genomen en je voelde je er niet bijhoren in de gemeente).
Zou het kunnen dat het probleem vooral het benoemen is van wat je nodig hebt, het uitspreken van je gevoelens en behoeftes? Je gaf aan dat je baas verbaasd was toen je vertelde dat je bang was voor haar. Hoe had ze het kunnen weten? Welke signalen heb je gegeven om duidelijk te maken aan haar dat haar gedrag angst bij je oproept? Ik begrijp dat je vertrek ook voor collega's een verassing was. In hoeverre heb je jezelf laten zien op je werk?

Veel mensen die niet (durven) aangeven hoe ze zich echt voelen of wat ze nodig hebben, zijn bang om afgewezen of niet lief gevonden te worden. Ik weet niet of dit bij jou ook zo is; op basis van de volgende opmerkingen kun je toetsen wat je bij jezelf herkent of niet. Het lijkt of deze mensen gedreven worden door goedkeuring van anderen en niets durven te doen waardoor ze mogelijk afgewezen worden. Opkomen voor jezelf zou wel eens verkeerd opgevat kunnen worden, mensen kunnen je egoïstisch vinden, of stom...
Veel mensen hebben daarnaast de (vaak onuitgesproken) overtuiging dat ze zelf minder waard zijn dan de ander. Ze cijferen zichzelf weg, gaan haard hollen, maar raken keer op keer teleurgesteld. Ze hopen namelijk dat anderen hen waardering en aandacht en steun zullen bieden, dat ze aan zullen voelen wat ze nodig hebben. Maar paradoxaal genoeg krijgen ze niet waar ze zo erg hopen omdat ze dat niet duidelijk communiceren. De aanname dat anderen je waardering en steun bieden, dat ze aanvoelen wat je nodig hebt, klopt namelijk niet. Mensen letten namelijk op wat je communiceert met je gedrag. Mensen die niet opkomen voor zichzelf, communiceren eigenlijk: vind me maar niet belangrijk, let maar niet op mij, ik heb niets nodig, ik red me wel. Terwijl het tegenovergestel de waar is. En zo raken ze teleurgesteld, verbitterd, overspannen of zelfs depressief.

Er is enig lef voor nodig om je behoeften uit te spreken, om iets voor jezelf te vragen, om eerlijk te benoemen hoe je je voelt. Aan de andere kant: zoals het nu gaat, werkt ook niet of levert niet op wat je wilt. Om andere resultaten te bereiken, zul je iets anders moeten doen.

Ik wil je uitdagen om een plannetje te maken voor jezelf: wanneer en bij wie wil je oefenen om aan te geven wat je nodig hebt en hoe je je voelt. Bouw het uit van veilig (vrienden, familie) naar minder veilig en ronduit spannend. Schrijf steeds voor jezelf op wat je gedrag je oplevert aan gewenste resultaten. Je kunt daarbij de volgende simpele methode (de 4 G's) gebruiken: Beschrijf de gebeurtenis (wat was de situatie), gedrag (wat zei of deed je), gevoel (hoe voelde je je daarbij) en gevolg (wat leverde je gedrag op aan resultaat). (Je kunt eventueel hulp zoeken bij een coach of therapeut die je helpt om je gedrag en gedachten succesvol te veranderen).
En vier je successen, hoe klein ze ook zijn. Je bent het waard!

Groet,
Leona

Citaat Angry:

Beste Leona,
In de mail van Mika lees ik dat ze geen boosheid kent. Ook ik zit in ongeveer dezelfde situatie en ken geen boosheid. Ben ook (bijna) nooit boos. Maar: hoe kan ik nu leren om dat wel te worden. Want blijkbaar is dit belangrijk. Hoe doe je dat, kun je het oefenen?
Hartelijke groet,
Angry

Hallo Angry,

Je hebt een bijzondere nickname gekozen voor iemand die (bijna) nooit boos is ;-).
Je geeft aan dat je geen boosheid kent en dat je dit graag anders zou willen...omdat het blijkbaar belangrijk is.
Is zou het willen nuanceren. Iets aanleren (en ja, boosheid voelen kun je leren/oefenen) is belangrijk als JIJ het belangrijk vindt, als je reden hebt om je situatie anders te willen dan het nu is. Niet omdat het zo 'hoort'.

Daarom is mijn vraag aan jou: zijn er momenten waarop je er last van hebt dat je niet boos wordt? Uit je woorden concludeer ik dat je af en toe wél boos bent. Hoe is het voor je om boos te zijn? Herken je het gevoel? Hoe geef je uiting aan je boosheid (wat doe je ermee)? Wat levert het je op aan positieve of negatieve gevolgen?

Zoals ik eerder schreef, boosheid is een functionele emotie, het is ergens goed voor. Het is onder andere bedoeld om jezelf te beschermen als je grenzen overschreden worden.
Alle mensen hebben emoties, ook boosheid. Jij ook. Maar veel mensen hebben afgeleerd om emoties te herkennen, ze te erkennen en/of ze op een juiste manier te uiten. Ze stoppen ze helemaal weg of laten ze eruit knallen. Beide vormen van omgaan met boosheid kunnen tot problemen leiden.
Alle inspanningen om boosheid te onderdrukken en onder controle te houden hebben ten diepste te maken met het willen vermijden van pijn. Maar pijn verdwijnt niet als je boosheid wegstopt; de negatieve energie hoopt zich op en komt later tot uitbarsting (of leidt tot lichamelijke klachten of tot een depressie).

Ik weet niet hoe jij omgaat met je boosheid en in hoeverre je hier last van hebt. De weg naar op een gezonde manier omgaan met boosheid begint met herkennen: welke lichamelijke signalen horen bij boosheid? En wat veroorzaakt boosheid? Soms is boosheid opgeroepen door je gedachten (niet de situatie geeft reden tot boosheid maar hoe je erover denkt). En soms is boosheid een soort dekmantel voor andere emoties die je liever niet wilt voelen, zoals verdriet, frustratie, angst,teleurste lling of pijn. Andersom gebeurt het ook: in plaats van boosheid uit je je verdriet. Ook dit is het onderzoeken waard: wat maakt dat je bepaalde emoties verruilt? Waar heb je dit geleerd en hoe was het ooit nuttig?
Als je inzicht hebt in hoe boosheid voor je werkt (dit kan je doen onder begeleiding van een coach/counselor of therapeut), kun je keuzes maken in hoe je in de toekomst ermee om wilt gaan. Een coach kan je ook begeleiden om dit stap voor stap te oefenen. Je boosheid op een bepaalde manier uiten of niet uiten is aangeleerd gedrag. Je kunt nieuw gedrag aanleren! Ik wil je graag bemoedigen om dit te doen als je anders met je emoties wilt omgaan.

Hartelijke groet,
Leona

verdriet ontzettend veel verdriet na een huwelijk van 12 jaar gaat ie weg de zoveelste 'ander' die hij weer heeft ik kan het niet meer drie keer ben ik nu belazerd door hem maar heb zoveel verdriet dat ik nu echt alleen verder moet , of alleen heb twee zoontjes die houden me enigzins op de been maar tis zoo zuur ! ik heb er zo voor gevochten om ons huwelijk te laten slagen maar hij wil niet meer, hij kan me niet meer pijn doen zegt ie maar ja meer pijn dan dit kan haast niet voor mij . boos op hem ?nee iedereen zegt ben je niet ontzettend boos? nee ik heb dat niet zo heb meer medelijden met hem wat gooit hij weg een heel gezin !! en dat het schuld gevoel waar heb ik het verkeerd gedaan dat hij het steeds buiten de deur zoekt? het verteerd me gewoon maar boos nee .. wel medelijden met hem eet ie wel goed ? zorgt ie wel goed voor mijn kinderen? gek word ik ervan die lange nachten oiekeren en dat verwoestende verdriet hoe ga ik er mee om? vr gr mika