In al mijn onschuld heb ik wekenlang avond aan avond een brandende rode lantaarn naast mijn voordeur gehad. Oeps. Je moet namelijk weten dat ik als welkom voor mijn gasten een gezellig lichtje aandoe.

'Welk moment vond je het moeilijkst in je leven?' vroeg de verslaggeefster aan me voor haar artikel over singles. Ik had niet direct het antwoord klaar, om de eenvoudige reden dat ik heel erg twijfelde tussen twee momenten. Sowieso is het lastig om één moment te benoemen dat in je leven het allerbelangrijkst, of in mijn geval, allermoeilijkst is geweest. Zeker als je zoals ik de vijftig al ruim bent gepasseerd.

Soms word ik er – vergeef me de uitdrukking - zo simpel van! Van het 'gij zult niet begeren'. Ik begeer van alles en telkens weer. Zie ik op Facebook een foto met het bijschrift: 'De goeierd is mijn fietsband aan het plakken, omdat…' Dan denk (lees: begeer) ik: 'Geef mij ook zo'n man!' Wees gerust. Ik heb die reactie er letterlijk bij geplaatst. De persoon in kwestie vond hem heel leuk.

Vandaag las ik in een artikel dat single vrouwen die tegen de veertig lopen in de rij staan om hun eicellen te laten invriezen. Mijn impulsieve reactie is heel dubbel: 'Kun je dat maken?' tegenover 'Stel dat jij dit ook had kunnen doen?'

Mijn grootste vriend, de zon, is mijn vijand geworden – naar ik hoop tijdelijk, maar ik vrees voor langer of zelfs voor altijd. Aangezien mijn ogen heel snel ontsteken vanwege een ziekte is de zon schadelijk. En laat ik nu net iemand zijn die zo veel van de zon kan genieten.

Van 14 tot 24 maart is het weer Nationale Boekenweek. Nou, voor mij is het altijd Boekenweek. Tot groot onbegrip van sommige van mijn familieleden.

Vanaf het moment dat ik op de knop 'verzenden' klikte, besprong de onzekerheid me. Zouden de lezers mijn blog 'geen man… geen kinderen' wel goed begrijpen. Had ik me niet té kwetsbaar opgesteld? Had ik geen mensen bezeerd?!

Dit wordt er één recht uit mijn hart en pijngevoel. Niet gecensureerd, niet voorzichtig omkleed om geen aanstoot te geven, niet weloverwogen, niet getypt en dan aan de kant gelegd om hem daarna nog eens en nog eens door te lezen voor ik besluit om hem naar de redactie te sturen.
Nee, deze gaat zonder na te lezen en zonder verder na te denken direct naar Sestra.

Ineens sta ik dus aan de zijlijn. Op een zijspoor. Uitgerangeerd. Stil gezet en helemaal niet wetend wat er gaat gebeuren. De onafhankelijke Anja is ineens op alle fronten afhankelijk. Dat is heftig en heel, heel lastig. Zeg maar gerust: een moeilijke les.

Mijn bruiloftscommissie staat al startklaar en als het ware te springen om aan de slag te gaan. Ze hebben het al helemaal in hun hoofd: plaats, datum, tijd en het aantal gasten en de kinderen van school er ook bij. En inderdaad: mijn toekomstige man hebben ze ook al in het vizier.
Al jaren zelfs.