Ineens lijkt haar naam overal rond te zingen. Het duurde even voordat bij mij het kwartje viel en ik doorhad dat het steeds om dezelfde vrouw ging, maar nu wil ik haar ook leren kennen!

Af en toe speelt het op en denk ik: had ik toch niet…? Maar dan verwerp ik het weer . Tot er zich weer een gelegenheid voordoet en ik me realiseer dat het in mijn geval zo simpel niet ligt. Inmiddels heet ik al langer Westerduin dan De Jong en bovendien zie ik de bui al hangen: wáát... is Anne soms gescheiden?!

Heb jij de decembercolumns al gelezen? Nee? Eerst doen dan… :-) Ja? Was het een feest van herkenning? Als dat het geval is, bevind je je in een grote groep van kerstMISSERS.

Natuurlijk weten we dat ook wel: elk voordeel kent z'n nadelen en andersom. De keuzevrijheid waar wij vrouwen anno 2011 van kunnen genieten, levert ook stress op en verwarring en soms zelfs ruzie… De één noemt ons verwende prinsesjes (Elma Draijer) en de ander vindt weer dat we economisch gezien een schop onder onze gat moeten hebben (Marike Heringa) en weer een ander zegt dat we het nog lang zo slecht niet doen (ik :-)).

Ik ben een maand op vakantie geweest naar Amerika! Maar het had maar weinig gescheeld of we waren de landsgrenzen niet overgegaan. Bij het controleren van onze visa stuitte de dame achter de balie op een klein verschil met het paspoort van oudste. Het laatste o-tje was geen letter o maar een cijfer nul. Je moet het maar zien…

Je gelooft het niet, maar ik heb er acht. Daar staat tegenover dat ik geen enkele zus heb. Om die laatste heb ik wat afgebeden (Ik wil zó graag een zusje, alstublieft mag het?!) met alleen broertjes als resultaat.

Weet jij altijd hoe het moet? Leven? Met vlagen heb ik de slag te pakken maar op andere momenten denk ik: nu zou het prettig zijn wanneer ik bij een vrouw kon aanschuiven die dit allemaal al heeft meegemaakt en figuurlijk over m'n hoofd strijkt en zegt: "Komt wel goed, ik weet wat je doormaakt."

Een beetje vrouw worstelt met haar gewicht. Als je je niet te dik voelt, dan toch wel te dun. Nee, wij zijn niet zo gauw tevreden. Natuurlijk weet ik best dat het leven om belangrijker dingen draait, maar vreemd genoeg is het toch vaak een thema waar ik niet van los kom…

Pakweg drie jaar geleden keek ik er nog van op als ik onderaan een kaart voor mij zag staan: lieve groet, Martin. Wat krijgen we nu? Ik snap dat 'ie het goed bedoeld, maar ‘t voelde een beetje misplaatst. Ik ben z'n vrouw niet en geen familie. Inmiddels vind ik dat allang niet meer gek. We zijn gewoon liever geworden tegen elkaar!

Wat verwacht jij van het nieuwe jaar? Ik heb het idee dat het een beetje uit is om goede voornemens te formuleren. Vraag het maar eens om je heen! Ik kreeg bijna bij iedereen nul op het rekest: doe ik niet aan. Alsof 1 januari meer invloed zou hebben dan een andere dag. Hoewel het lekker nuchter is, mis ik dan soms wel de passie bij mensen om ergens voor te gaan. Want zeg nou zelf: het is toch gewoon leuk om van 2011 een heel bijzonder jaar te gaan maken?!