Wie kent ze niet: lijstjes, ofwel het maken ervan. Boodschappenlijstjes, to-do-lijstjes en wat-moet-mee-op-vakantie-lijstjes – ik gebruik ze met grote regelmaat, zo niet elke dag. Voornamelijk de to-do-lijst. Niet dat ik zo veel te doen heb en druk ben, maar meer om mezelf in beweging te houden en mezelf te stimuleren om dat wat erop staat ook daadwerkelijk uit te voeren. Zo wordt mijn huis toch nog schoon :-) en hebben we elke avond eten op tafel.

Met elke stap die ik naar buiten treed en elke voetstap die ik buiten mijn vertrouwde kring zet, is daar die vraag, die onvermijdelijke vraag. Een vraag die me jaren binnen mijn vier muren heeft gehouden, maar ook een vraag waarbij ik langere tijd niet had stilgestaan. Tot die opeens daar was: 'Wat doe jij, wie ben jij?' Ja, wat doe ik, wie ben ik?

Heb jij ook zo'n grote sleutelbos, waar je meest gebruikte en belangrijkste sleutels aan hangen? Maar waar naar alle waarschijnlijkheid ook genoeg sleutels bij zitten waarvan je geen idee meer hebt waar ze van zijn? En is je sleutelbos ook met regelmaat zoek? Bij mij wel, hoe groot deze ook is. Vaak moet ik eerst het hele huis door voor ik de deur uit kan. En in werkelijkheid heb ik maar drie tot vier sleutels nodig, en is de rest overbodig (geworden). Hoog tijd om na het schrijven van deze blog mijn sleutelbos op te schonen…

Maak het verschil of zij maakt verschil. Kreten en uitspraken die groot zijn, en waarbij ik me afvraag of dit wel zo is. Het zijn uitspraken die bij mij altijd wat irritatie oproepen. Misschien omdat ik nauwelijks ergens toe in staat ben geweest, jarenlang? En dus nauwelijks verschil kon maken?

Schuldig of niet schuldig? Mijn schuldgevoel wil nog regelmatig de dienst uitmaken. Talloze (negatieve) gedachten en oordelen spoken dan door mijn hoofd. Is dit terecht of niet? Ben ik schuldig? Zijn we als mensen schuldig? We missen zo vaak ons doel. Ons doel en leven worden al snel een weg zonder God en we gaan onze eigen gang.

Vergelijken. Een typische vrouwenkwaal? Hoe vaak vergelijken we ons niet met elkaar. Ten gunste of ten ongunste van jezelf. Ook ik heb er last van. Ik vergelijk me zo vaak met andere vrouwen. Vrouwen die het minder hebben getroffen, waarbij ik tot de conclusie kom dat ik niet moet zeuren en vooral door moet gaan.

Misschien heb je de vorige uitnodigingen van ontmoetingsdagen voor vrouwen met een (borderline) persoonlijkheidsstoornis voorbij zien komen. Misschien herken je jezelf in deze problematiek. Maar was de dag een brug (lees: reis) te ver, omdat je niet in de buurt woont. Dan is er nu een nieuwe gelegenheid: deze keer maken wij de reis en komen we naar jou toe!

Ik ken je niet. Ik weet niet wie je bent en hoe het met je is. Misschien zit je vol energie en levenslust en lacht heel de wereld je toe. Is geen berg te hoog en geen hobbel te groot. Je geniet en staat volop in het leven. Wanneer dit zo is, lees deze blog gerust verder. Heerlijk om je zo te mogen voelen. Veel om dankbaar voor te zijn.

Het is begin januari en er ligt weer een heel jaar voor me open. Jij weet als geen ander hoe moeilijk ik dit altijd vind. Ik heb het hier al vaker met je over gehad. Ik probeer altijd een beetje geruisloos van het oude het nieuwe jaar in te gaan. Wat heb ik vaak gedacht wanneer ik voor een nieuw jaar stond: dit jaar zal het anders gaan. Dit jaar zal ik me beter voelen en zal de depressie achterwege blijven.

Ga zo door, ga zo door, gonst het in mijn hoofd. Een heel herkenbaar commentaar voor menigeen. Waarschijnlijk wanneer je vroeger je schriftje van school opensloeg en de juf of meester tevreden was over het werk dat je had gemaakt. "Ga zo door" was ook het positieve commentaar en de feedback die ik terugkreeg op de bloggersbijeenkomst van Sestra op één van mijn blogs. Een mooier compliment kan je niet krijgen wat betreft je schrijven, toch?!