De afgelopen zeven maanden wil ik liever niet overdoen. Vijf maanden depressief, twee maanden ziek van steeds terugkerende infecties aan mijn buikwond, amper werk en als klap op de vuurpijl een onverkwikkelijk gevecht om de alimentatie. Maar overheerst de ellende? Nee! God is er namelijk zeer opvallend bij. Ik neem jullie mee op een tour d’amour…

Ik houd niet van ruzie. Doe veel liever wat water bij de wijn. Meer dan goed voor me is, vaak. O, thuis sla ik echt wel eens met een deur of gooi mijn frustraties er schreeuwend uit. Maar in een vreemde of vijandige omgeving ga ik het liever uit de weg. Geen handige eigenschap als na acht jaar de alimentatie opnieuw berekend moet worden.

'Mevrouw, u spreekt met het ziekenhuis. Volgende week woensdag hebben we u ingepland voor de operatie aan uw buik. We verwachten u om elf uur 's morgens. Nuchter.' Bijna roep ik: 'Gelukkig ben ik 's morgens om elf uur meestal nuchter,' maar gezien het onderwerp slik ik het maar in. Die week rond ik zoveel mogelijk werk af, zorg dat de boys worden opgevangen en pak tig tassen in.

Hij neemt een slok van zijn koffie en vraagt: 'Hoe is het met je?' In de hoek van het muisstille zaakje zit een vrouw naar ons te kijken. Ze vraagt zich vast af wat die lange grijze man met die vrouw in dat zwarte leren jack moet. Te oud voor zijn dochter, te jong voor zijn vriendin? Ik schakel over op een ander onderwerp. Nu even niet.

Inmiddels heb ik drie sessies gehad met mijn online 'helpdesk'. Normaal zou ik nu klaar zijn, of druk bezig met een plan van aanpak. Vol goede moed. Dit keer voelt het anders. Ik zie in mezelf een opstandig kind dat niet mee wil naar huis. Ik ga nog net niet op de vloer van de winkel liggen krijsen. Het is alsof ik tegen mezelf zeg: als je weer blij wordt, dan is het net of het allemaal NIKS heeft voorgesteld.

Na een zure, depri mail aan mijn vriendin wist ik dat het tijd was. Er waren dagen dat het prima ging, maar eerlijk is eerlijk: ik raakte steeds meer in mezelf gekeerd, en ging steeds negatiever over mezelf denken. En als ik op Facebook las dat iemand 'pomtidom, mooie vogel gezien@life is beautiful' typte, zat ik steevast te huilen. Want ik kende die blijheid niet.

Soms schrijf ik heerlijk alles van me af hier, maar nu hoef ik zo nodig mijn ei niet kwijt. De deadline voor dit blog is dan ook al dagen gepasseerd… Ik broed het liever zelf even uit. Maar hoewel ik sterk denk 'MOET DIT?', hoop ik dat iemand van jullie het prettige gevoel krijgt dat ze niet de enige is die met dit soort gevoelens rondloopt. Dan was deze bevalling ten minste niet voor niets.

De afgelopen tijd heb ik nagedacht over wat kerst nu eigenlijk voor me betekent. Ik ben de hele adventstijd druk met liturgische schikkingen en de daarbij behorende uitleg, en die komt echt uit mijn hart, maar wat betekent kerst voor mij? Nu, eind 2011? In de tijd dat het niet vanzelf gaat, maar gelukkig wel weer steeds beter? Zoals zo vaak ga ik dan schrijven. Dit keer keurig op rijm :-). Kijken jullie mee?

O God! Het is weer december. Ik wéét dat U mij bedoeld en gemaakt hebt als iemand die het glas als halfvol ziet. Ik weet dat U mij zóveel geeft: geweldige kinderen, fijne vrienden, een leuk huis en voldoende geld om van te leven. Ik wéét dat ik gezegend ben met de gave om ook alleen door het leven te kunnen. Maar 'december' kan me gestolen worden God…

De ergste crisis rond de twee pubers is weer bezworen. Het is weer gewoon gezellig in huis. Ach, elke dag is er wel een wanklank, maar daar doe ik eerlijk gezegd ‘vrolijk’ aan mee. Maar een willekeurige dag uit het leven van dit gezin krijgt toch echt wel een acht. Ik geniet er weer van.