Ik was al eens een paar dagen in een klooster geweest. Soms ben ik twee nachten met een vriendin op pad voor onze LangeAfstandsWandeling. Maar nu was ik écht alleen, vier nachten lang. Een midweek in een 'chalet'  in een vakantiepark.

Schrijver, spreker en student. Zo sta ik omschreven op mijn website. Maar wat zich niet in die paar woorden laat vatten, is hoe mijn leven er werkelijk uit ziet.

Voor alle lezers die zich zorgen maken na m'n vorige blog: het gaat goed, hoor! Voor de komende tijd heb ik duidelijk prioriteiten gesteld, en ergens bovenaan het lijstje staat 'studie afronden'.

Ik heb de eerste twee uur vrij. Het is gewoon leuk om dat te kunnen zeggen, op mijn leeftijd! In plaats van half acht hoef ik pas om negen uur weg. Dus kan ik mooi nog even een uur extra werken. Die opmerking leverde me een gefronste blik van Dear Husband op. 'Moet je álles volproppen met werk?' Oké, hij heeft wel gelijk. Dus nu ben ik aan het lamballen.

Nou, ik heb het volgehouden hoor: een week geen Twitter. Ik had het breeduit aangekondigd, dus ik móest ook wel, wilde ik geen gezichtsverlies lijden. Op donderdagmiddag sloot ik Tweetdeck af en zou het minstens een week niet openen. De eerste 24 uur waren het moeilijkst. Vooral 's morgens, omdat m’n gewone ritueeltje dan is: computer aanzetten, mail checken, Tweetdeck aan en lezen, Facebook lezen.

Ik doe iets vreselijk fout. Ik doe wéér niet wat alle vrouwen lijken te doen; ik doe het niet zoals het hoort. Denk ik. Want ik heb geen feestdagenstress. Zo, dat is er uit. Ik hoor er niet bij!

Herfstvakantie: de grote zomer-/winterwissel staat op het programma. Ik herinner me de jaren dat de kinderen klein waren en 2x per jaar zo’n wissel niet genoeg was, zo hard groeiden ze uit hun kleren. Nu gaat het in wat minder snel tempo, maar de herfstvakantie grijp ik dan toch aan om die kasten eens uit te zoeken. Of eigenlijk: te láten uitzoeken, want sinds een paar jaar hoef ik er niet zoveel meer aan te doen. Sta je met kleintjes nog met een steeds warmer, roder hoofd al die kleertjes aan en uit te trekken en op te vouwen, nu regelen die tieners het zelf wel even.

Een crashdieet geeft tijdelijk een goed gevoel, omdat het zo lekker snel gaat en je jezelf aan het kastijden bent; maar het is eenzijdig voedsel voor je lichaam en werkt jojoën in de hand. Daarom promoot ik dit soort diëten niet. Maar ik bedacht me dat ik al lang niet meer had 'gecrashdieet'.

Ik had me er al tijden op verheugd: een paar dagen het klooster in om in alle rust te gaan schrijven. Het was ingewikkeld om dagen te vinden waarop ik 'zomaar' weg kon, maar deze week was het dan zover. Dinsdagmorgen om 10 uur was ik welkom.

Vrienden… het is een groot en mooi woord. Carianne Ros schreef een prachtig boek over vriendschap en ik heb het met veel plezier gelezen. Tegelijkertijd en daardoor besef ik dat ik zo vaak “te weinig tijd” heb, en mijn vrienden vaak ook. Toch vinden we mogelijkheden om de vriendschap te onderhouden, met iedereen weer op andere manieren. Dat maakt het ook wel bijzonder, als een geschakeerd gemengd boeket bloemen. Niemand is gelijk.