Vier vrouwen. Ik ken ze niet zo goed. Twee van hen eigenlijk helemaal niet. De andere twee een beetje. Vier vrouwen, elk van hen getrouwd en elk van hen vier kinderen. Maar er is meer dat hen bindt. Wrang genoeg.

Langzaam laat ik me zakken in de nog kussenloze zomerstoel. Hij moet er net zo hard aan wennen als ik. Mijn nek ontspant, mijn wangen spinnen bij de warme zonnestralen. Nadat het geluid van krakend hout en knieschijven is weggestorven, blijft er niets anders over dan de zachte lentegeluiden van een merel, een waakse hond, de grasmachine van de enige buurman in de wijde omtrek, en het heerlijke niets. Stilte zoals het is bedoeld. Adem die de hele ochtend opgesloten leek te zitten in mijn lijf, komt nu in volkomen ontspanning naar buiten. Wat een rust!

Hem koelen is in dit geval het minste probleem. Hij kwam immers met de juiste temp onder de sneeuw vandaan. Een geluk bij een ongeluk.

Ik weet alles over columns schrijven. Ik zat erop. Twee avonden college aan de Hogeschool voor Journalistiek in Utrecht. Dat zou het moeten doen, de grote doorbraak, de gouden griffel.

Ik was er net aan gewend. Maar het is alweer 'uit'. Volgens Facebook propt iedereen zijn kerstverlichting zo snel mogelijk weer in een doos. Zat van overdaad, verlangend naar minimalistische rust. Niet vanwege het einde der duistere tijden, maar vanwege de kalender. 2 januari: einde sfeer. In het geval van rendieren en flikkerslangen verheug ik mij zeer. Maar het wordt wel kaal.

In Nederland ben ik een gemiddelde, lichtelijk saaie vrouw. Ik kan lezen én schrijven, en doe dat volop. Ik heb gestudeerd en een verantwoordelijke baan gehad. Uit liefde voor mijn man ben ik met hem getrouwd. Hij heeft slechts één vrouw. Ik heb 3 kinderen gebaard en leef nog steeds. En zij ook.

Ik word al een paar weken gespamd. Door een lieve vriendin weliswaar, en daarom verschijnen de mailtjes toch in mijn inbox. En ach, ik moet ook wel giechelen om die blije meid die alle kansen creëert en benut om mij in haar crea-workshop te lokken. Hulde voor haar vrolijke pogingen. Heel leuk voor haar, maar ik vind theepot beschilderen niets aan...

Ze zwaaien. Allemaal. En ze kijken vertederd naar Kyan, die op mijn schoot staat te dansen bij elke voorbijrijdende auto. En nu dus uit zijn dak gaat bij 3 voorbij zeilende buurkinderen en hun moeder.

Welkom op de blubberparade! Dé place to be voor recentelijk ontzwangerde dames: het peuterbuitenbad! Voelt als thuiskomen, als in de spiegel kijken. We hebben een band. Ongewenst, en het blijft drijven. Maar we mogen er helemaal zijn, en hoeven niets in te houden.

This life is so complicated, until we see it through the eyes of a child.