Heel mijn leven is 30 april al een feestelijke dag. Niet alleen vanwege Koninginnedag, maar ook omdat ik zelf die dag jarig ben. Wij hebben Koninginnedag ongetwijfeld altijd anders gevierd. U in de publieke belangstelling van heel Nederland en ik in de warme belangstelling van mijn familie en vrienden. Beiden hopelijk genietend van de aandacht, de cadeautjes en de bijzondere sfeer van Koninginnedag.

Mijn gewicht blijft momenteel ongeveer hetzelfde. Ofwel: soms kom ik een paar ons aan en val dan weer een paar ons af. Het heeft niets met een vertraagde stofwisseling of zo te maken, maar het komt door wat ik doe en laat. Ik eet soms net iets te veel in combinatie met iets te weinig bewegen. Veel kan ik me niet permitteren. Het evenwicht is uitermate wankel en soms een beetje zoek.

Het schijnt normaal te zijn, dat je moet wennen aan je lijf als je afgevallen bent. Ik doel niet op de rimpels (toen ik 25 kilo meer woog, was mijn gezicht een stuk strakker…), maar ik weet niet zo goed wat ik met mijn lijf moet.

'O, o, wat ben ik toch goed. Ik ben maar liefst 25 kilo afgevallen, mijn suiker is op peil en zelfs de internist is tevreden. Ik mag concluderen dat ik wel wat heb bereikt. Wat ontzettend knap van me.' Hoogmoed komt voor de val, Margot, dat spreekwoord ken je toch?

Dertig jaar geleden woonde ik op nummer 54. Dat huisnummer heeft helemaal niets te maken met bovenstaande titel, maar het getal 54 kreeg deze week een bijzondere betekenis.

Sinds eind december weeg ik minder dan 90 kilo. En vanmorgen liet de weegschaal me weten 24,5 kilo kwijt te zijn: ik woog exact 89 kilo.

Nog voordat 2012 werd ingeluid, startte de uitverkoop. Normaliter heb ik een hekel aan de 'uitverkoophysterie', maar aangezien ik wel wat nieuwe (lees: kleinere) kleren kan gebruiken én mijn salaris nog een stukje onder de Balkenende-norm zit, besloot ik dit keer toch te gaan profiteren van de 'sale'.

Doelstelling: met kerst minder dan 90 kilo wegen. Nog minder eten dan ik deed was niet verstandig, meer sporten had wel gekund, maar dat ging niet vanwege een pijnlijke schouderblessure.

Al eerder heb ik de afgelopen 30 jaar verwoedde pogingen gedaan om af te vallen. Eén keer redelijk succesvol, alle andere keren niet. Maar altijd wilde ik afvallen voor anderen. Dat zou het makkelijker maken.

De dag na pakjesavond deed ik de laatste pepernoten in een schaaltje voor mijn gezin. En toen gebeurde het! Terwijl ik dacht dat ik nooit meer uit gewoonte zou eten of snoepen…