Grappig hoe je mentale toestand invloed kan hebben op de bevalling. Manlief had zijn laatste werkdag er nog maar net op zitten, toen het bij mij begon te rommelen. Dat weekend is ons dochtertje geboren, op 4 december, dus nog net voor Sinterklaas. Prima zo.

Nog een paar dagen, dan is het zover: de uitgerekende datum. Grappig, het leek steeds zo ver weg, en nu is de tijd toch gekomen. De baby kan zich ieder moment aankondigen, en is meer dan welkom. Komt dan, want alle dingen zijn gereed… het lijkt de avondmaalsviering in onze kerk wel.

Dit jaar vieren we Sinterklaas niet zo uitgebreid, omdat ik 5 december uitgerekend ben. Even geen stress over surprises, gedichten en cadeautjes. Maar een rustige pakjesavond thuis, samen met mijn man. Als de baby er dan tenminste niet al is…

Als ik op zondagochtend naar de kerk fiets, is het opvallend rustig op straat. Even geen druk werkverkeer, schreeuwende kinderen of voorbij zoevende scooters. Het is juist heerlijk stil. Toch heeft die stilte ook iets verdrietigs. Die wordt namelijk veroorzaakt doordat alle mensen nog liggen te slapen. Of misschien eten ze een croissantje of kijken ze tv. Een enkeling laat de hond uit. Ik denk dat maar zo'n 2% van mijn stadsgenoten op zondag naar de kerk gaat.

De afgelopen weken is het enigszins chaotisch in ons appartement. De computer staat op de eettafel, wat aan tafel eten effectief belemmert. Er staan overal dozen en meubels die duidelijk niet in de huiskamer thuishoren, en je wilt niet weten wat ik allemaal onder ons bed heb gestouwd. Dit is allemaal niets voor mij, want ik ben een zeer geordend mens (op het neurotische af). De reden voor de rommel is natuurlijk onze gezinsuitbreiding: er wordt een babykamer gecreëerd.

Terug van weggeweest: de opspelende hormonen. Ineens dreig ik weer in tranen uit te barsten als ik een zielig verhaal lees, en voel ik me zonder duidelijke aanleiding somber. Ik ben nu dertig weken zwanger en de makkelijke maanden zijn echt voorbij. Dat merk ik niet alleen aan mijn stemmingswisselingen. Ook fysiek is het nu duidelijk zwaarder.

Mensen hebben het vaak over een onbezorgde zwangerschap. Over genieten van deze bijzondere tijd. Dat doe ik ook zeker, want ik heb weinig om me zorgen over te maken. Aan de andere kant is er voor wie wil piekeren altijd wel iets te vinden.

Mijn man en ik zijn allebei gezegend met een uitgebreide familie. Onze (schoon)ouders leven nog en zijn gezond. Ze genieten nu van hun eerste kleinkinderen, en zullen waarschijnlijk ook ons kindje heel bewust meemaken. Ik ga steeds meer beseffen dat dit niet vanzelfsprekend is.

Toen ik afstudeerde dacht ik als volgt: eerst een baan vinden en trouwen, dan een huis kopen en tot slot (hopelijk) een kindje. Maar het leven gaat natuurlijk niet altijd zoals je gehoopt had. Ik had de afgelopen jaren allerlei baantjes, maar mijn carrière kwam niet echt van de grond. Daardoor is het financieel nog niet mogelijk om een eigen huis te kopen. Maar ik ben zeer gezegend met mijn man en een kindje op komst.

Na de felicitaties volgt vaak de vraag: "En, weten jullie al wat het wordt?" Waarop wij altijd antwoorden dat we ons door God laten verrassen. Het verbaast sommige mensen dat wij het geslacht van de baby niet hoeven te weten.