Mijn lijf wordt ouder. Daar kan ik niet omheen. Broeken zonder achterzakken staan me niet meer, omdat mijn billen de strijd tegen de zwaartekracht inmiddels hebben opgegeven. Een nacht slecht slapen levert plooien op in mijn decolleté. Mijn krullenbos laat zich steeds moeilijker in model krijgen. En een pre-menstruale 'ik-eet-alles-wat-los-en-vast-zit-vreetbui' wreekt zich tegenwoordig onherroepelijk op de weegschaal.

'Volgens mij ga ik dementeren.' Hoe vaak ik die opmerking de laatste tijd niet hoor van vriendinnen. Een stotterend kortetermijngeheugen kan een symptoom zijn van de overgang. Dus kan ik vele vrouwen in mijn omgeving troosten met de wetenschap dat dit 'erbij hoort'.

Het is half negen in de ochtend. Bijna tegelijkertijd rijden we met onze auto's de parkeerplaats op vlakbij de christelijke zender Family 7. 'Hé, hoi', mompelen we redelijk duf tegen elkaar. Petra is om zes uur opgestaan, ik een half uur later om op tijd in Apeldoorn te zijn. Als schrijfsters van Het Grote Overgangsboek zijn we gevraagd voor ons eerste gezamenlijke interview. We mogen aanschuiven bij het programma Café Tinto van coryfee Evert ten Ham.

Een vrouw staat wat verscholen tussen rekken met kleding. Kort blond haar, eind vijftig, open gezicht. Het is volop sale bij de Bijenkorf in Utrecht. Veel is voor de helft van de prijs en massa’s mensen willen een koopje 'scoren'. De dochter van de vrouw past jassen van een anders zo peperduur merk. "Kijk mááám, wat vind je van deze?" Met een kritische blik bekijkt ze zich van alle kanten in de passpiegel en vraagt bij elk nieuw model dat ze aantrekt de mening van haar moeder. Die geeft maar spaarzaam commentaar. "Leuk!" zegt ze, of soms: "Nee, da’s niks."