Ik dacht altijd dat het helemaal niks voor mij was. Die vieze mannen: dronken, stoned, stinkend… Tot ik een tijd geleden Mattheüs 25:40 las: Ik verzeker jullie: alles wat jullie gedaan hebben voor een van de onaanzienlijksten van mijn broeders of zusters, dat hebben jullie voor mij gedaan. Toen besloot ik dat ik het in elk geval een keer wilde proberen.

Een tijd van voorbereiden in mijn hoofd ging eraan vooraf, ideetjes zette ik op papier, werkte ik uit en zo ontstond langzaam maar zeker de workshop die ik laatst mocht geven. Ja, ik was gespannen, al dacht ik van te voren dat ik zenuwachtiger zou zijn. Tegen God had ik gezegd dat het 'maar' vijf broden en twee visjes waren die ik had. Hij moest er maar meer van maken door Zijn zegen, dat kon ik niet zelf. Daardoor kon ik het ook wel wat loslaten.

Het is nog vroeg als ik wakker word. De wekker is nog net niet gegaan, de vogels hoor ik fluiten en het is al licht buiten. Ik pak mijn telefoon van mijn nachtkastje en check meteen maar vast mijn e-mail, Facebook en Draw something. Het duurt niet lang voor ik getrippel op de overloop hoor.

Vrouwen en onzekerheid. Daar is 'ie weer. Ik heb er al eerder over geschreven en blijkbaar is het iets wat mijn hart raakt. Omdat ik zelf zo ontzettend goed weet wat het is. Hoe het voelt. Hoe het je soms kan verlammen.

Giechelend kwam ze binnen, met een tas vol kleding. Ze was onder de indruk van de studio die ik in onze woonkamer had opgebouwd. We dronken een kopje thee en gingen aan de slag. Haar dikke buik kwam mooi tot z'n recht en ze was gek genoeg voor lekker spontane foto’s op megahoge hakken.

'Mag ik pinnen?' vroeg ik terwijl ik de broccoli, het gehakt en de melk in de boodschappenshopper deed. Ondanks dat mijn handtas niet overdreven groot was, moest ik toch behoorlijk graven op zoek naar mijn portemonnee. Terwijl ik dat deed, bedacht ik hoe raar het eigenlijk was dat ik mijn tas, die ik toch altijd overal mee naartoe sleep, zo volprop met van alles wat ik niet nodig heb. Of wel nodig heb. Of misschien nodig zou kunnen hebben.

Met haar zwemdiploma bijna in bezit komt ze steeds dichterbij de magische grens. De grens van nieuwe mogelijkheden. Dan mag ze namelijk een sport en/of muziekinstrument kiezen en op les. Mevrouwtje heeft wat sport betreft haar keuze al gemaakt, ze wil graag, net als haar grote zus, op paardrijden. Maar grote zus wilde dat ook jaren voordat ze daadwerkelijk mocht, dus moet kleine zus ook nog een paar jaar wachten. Laat ze eerst maar gaan dansen of op gym.

Het nieuwe jaar is nog maar jong. Terwijl ik dit schrijf is de kerstvakantie nog niet eens afgelopen en staat er zelfs nog een weekendje weg met bijna m'n hele familie op het programma. De wind doet ongelooflijk z'n best om het er herfstachtig uit te laten zien en dat herfstachtige gevoel blijft niet alleen buiten. Na logeerpartijen bij vader/familie van moeder en een uitje met opa en oma, zijn de kinderen allemaal weer thuis en dralen ze door het huis, mét de nodige herfststormen. Lontjes zijn kort en licht ontvlambaar. Regelmatig moet ik even ingrijpen en de tv staat vaker aan dan me lief is.

Rond kerst moet ik altijd vaak aan je denken. Ik vind jou toch zo bijzonder! Zo mooi dat God jou heeft uitgekozen om zijn Zoon op de wereld te zetten! Dan zie ik je voor me met je dikke buik. Piepjong met stralende ogen. Dan voel ik de prikkende ogen in je rug van de mensen die iets over je dachten. Die hun mening klaar hadden en zachtjes over je roddelden.

Dit blogje staat onder 'Ik&mijn agenda'. Dat is een lekker ruim begrip, want alles wat ik doe valt toch wel een beetje onder de categorie 'agenda' te plaatsen. Maar nu gaat het een keertje echt over mijn agenda.