Mama zijn op reis is hetzelfde als mama zijn thuis. Het enige verschil is dat ze elke seconde om je heen hangen en niet gezellig een dagje naar school of de crèche gaan, zodat je even een paar uur mama-vrij hebt. Ook in Australië moest er dus gegeten, gedronken, geslapen en gespeeld worden.

Wie gaat er nou met een kleuter en een dreumes zes weken op reis naar de andere kant van de wereld? Nou, wij. Tien jaar geleden hadden we er beiden een wereldreis op zitten. Toen kwamen we elkaar tegen. Er moest hoognodig weer gewerkt en gespaard worden en nogal wat bakens verzet. Maar het kriebelde weer of nog steeds. En het plan voor een grote reis samen was daarom al snel gesmeed.

Kleuter heeft net als haar collega's zo haar eigen zaken waar ze zich mee bezighoudt. Als ze 's morgens vroeg bij mij in bed kruipt, hoop ik dat ze nog even verder tukt. Maar nee hoor: 'Mama, ik heb het echt geprobeerd. Maar mijn ogen willen niet naar beneden vallen.' Dat is inderdaad wel jammer dan. Vooral voor mij. Want mijn ogen willen nog niet omhoog vallen op dat tijdstip. Ook wil ze graag weten waar de Here God is als zij met hem bidt. Of hij dan in een stoel zit te luisteren. Of zo. Goede vraag.

Ik heb ook een achternaamdilemma, net als Anne Westerduin… Onlangs werd ik weer met de naamkwestie geconfronteerd door het boeken van een vliegticket. Hoe heette ik nou eigenlijk?

Ooit was er een tijd dat ik voor kleuter altijd en eeuwig de liefste moeder van de wereld was. Die tijd is voorbij.

Kom maar bij mama…, vlei ik baby. Zij wenst overigens al geruime tijd aangesproken te worden met dreumes. Dus bij dezen de upgrade. Dreumes zit vijf meter verder, op de grond, naast de bank. Een beetje te hannesen met een speelgoedje. En uit mijn ooghoeken zie ik het gebeuren. Ze kijkt me aan. Denkt even na. Ach, waarom ook niet... Ze richt zich op in slow motion, uiterste beheersing van al haar spieren. Staat even stil rechtop. Maakt dieper oogcontact met mij. En zet haar eerste stapjes.

Zo, zeiden een collega-moeder en ik tegelijk. We pakten onze fietsen en haalden eens diep adem. De oudste kinderen waren op school afgeleverd en de jongsten op de crèche. Zo. We hadden er al een halve dag op zitten. En nu aan het werk.

Beste webredacteur van Sestra,

Deze week realiseerde ik me dat ik al bijna 10 jaar aan het stiefmoederen ben. En dat het de laatste tijd wel mee valt met de complexiteit en hoe moeilijk ik het vind. Nu heb ik natuurlijk ook een stiefdochter die heel goed gelukt is en inmiddels wat ouder is en haar eigen gang gaat :-). Maar over all genomen doen wij het best aardig, hier zo met zijn allen van de koude en de warme kant.

Eind van de dag, de telefoon ging. Man aan de lijn, of ik een duif verwachtte. Hûh?