Iedereen heeft in zijn leven een geloofsheld nodig. En dan bedoel ik geen koene Bijbelfiguur die eeuwen geleden iets lovenswaardigs heeft gepresteerd, maar gewoon, een inspirerende huis-, tuin- en keukenchristen die je onverschrokken voorgaat op het smalle pad. Een enthousiasteling waar je heerlijk achteraan kunt hobbelen. Een lichtend voorbeeld uit het hier en nu.

Onze examenklas Latijn bestond uit slechts drie meisjes. Een blonde, een rode en een donkere. De trotse docent keek niet naar haarkleur en noemde ons gewoon de 'crème de la crème'. Wat hebben we de man gesmeekt om een excursie naar Rome, maar dat zat er met dit clubje helaas niet in. Zestien jaar later maken de blonde en ik die reis alsnog. Noodgedwongen als duo, want de rode is niet meer onder ons.

Ze staat zo abrupt op de handrem dat ze bijna over haar voorwiel duikelt. De banden van haar fiets schuren nog een stukje over het schelpenpad. Dan is het zo stil als het bij een gesloten begraafplaats maar kan zijn. Wat ze hier komt doen, is haar een raadsel. Aan deze plek heeft ze jaren niet gedacht. Maar alles is nog precies zoals voorheen.

Mijn man en ik hadden vroeger dezelfde kinderbijbel, het Kleutervertelboek van de Bijbelse geschiedenis van Anne de Vries. We smulden van precies dezelfde verhalen en tekeningen en begrepen de moraal: dat we de Here God steeds verdriet doen, maar altijd mogen bidden om een nieuw hartje. Het enige verschil tussen onze Bijbels was dat de mijne gewoon in de winkel was gekocht, terwijl de zijne een geheime reis had afgelegd tot achter het IJzeren Gordijn.

Mijn leraar Duits had een gruwelijke hekel aan zingen. 'Het eerste wat ik doe als ik de kerk in kom, is op het psalmbord kijken,' brieste hij eens de klas in. 'Hoe voller dat bord, hoe meer zin ik krijg om rechtsomkeert te maken.' Helaas voor hem bestond de dagopening uit drie vaste onderdelen: Bijbellezen, bidden én psalmzingen. Op hele noten, wel te verstaan.

'You don't have to worry, and don’t you be afraid…' Zo’n dertig koorleden zingen de woorden op fluistertoon, want hoe zachter we inzetten, hoe harder we straks kunnen knallen. 'Joy comes in the morning, troubles they don’t last always…' We proberen als één stem klinken, letten op de zuiverheid, denken om de dynamiek. En toch kijkt de dirigent nog lang niet tevreden.

'Hé, jij hier?' Mijn man staart me verrast aan in de badkamerspiegel. Het is nog geen zeven uur en nu sta ik hier zomaar naast hem wakker te zijn. Ik knik opgewekt. Ja, ik hier. 'Stille tijd houden,' kondig ik aan en druk een kus op zijn wang. Nog voor hij de deur uit is, zit ik devoot met de Bijbel op schoot.

Nadat de klas was uitgezongen, schoot er een knuistje de lucht in. 'Juf, wie is eigenlijk Koning Huldebiet?' De juf fronste haar wenkbrauwen. Waar kwam dit nu weer vandaan? 'Nou,' lichtte het jongetje zijn vraag toe. 'We zongen toch net: "Neem mijn stem opdat mijn lied U mijn koning Huldebiet"?'

Wanneer ik om half acht de deur achter me dicht trek, doemen de koplampen al op in de mistige straat. Na een dag vertalen geef ik me graag over aan het gebabbel van de vrouw achter het stuur, maar op de dijk wordt het stiller. De witte flarden nemen hier bijna mystieke vormen aan. 'Waar zijn we nou?' Goede vraag. Maar na de laatste bocht komt Wilsum dan echt in zicht. Zij het vaag.

Waar een bezoek aan het theater al niet goed voor is. Na een avond te hebben genoten van de mooiste juweeltjes uit de Nederlandse kleinkunst, loop ik nu al weken met 'Sammy' van Ramses Shaffy in mijn hoofd. De echo klinkt alleen iets anders dan het origineel, want in plaats van 'Sammy' hoor ik daar mijn eigen naam. Sannie.