In mijn nieuwe kookboek lees ik het volgende wistjedatje: 'De poon die vrij rondzwemt is rood van kleur. Maar van dat rood is niets meer te zien als de vis gedood, gefileerd en gebakken is. Dan is hij wit. Zoals jij ook wit en rein mag zijn door het bloed van Jezus Christus.' Je moet er maar opkomen. Een glibberig beest op een krant, dat is wat ikzelf zie op de foto die ernaast staat.

Je kunt ervan vinden wat je wilt, maar naar de opkomst gemeten is het nu al een succes. 'Wat een drukte,' zeg ik in ABN tegen de oude dame naast mij in de bank, die glunderend toekijkt hoe de zaal volloopt. 'Is dit de wekelijkse opkomst of is de halve stad uitgelopen voor deze speciale dienst?'

Stel, je bent student aan de Universiteit van Boekarest en staat voor een belangrijke toets. Dan zou je natuurlijk via Facebook je vrienden kunnen vragen voor je te duimen. Maar wat je ook kunt doen voor je onder het schavot moet, is de straat oversteken, een paar kruisen slaan en bij een overdaad aan iconen je zorgen van je afbidden.

Mensen die als een roos hebben geslapen. Mensen die geen oog hebben dichtgedaan. Mensen die met de auto zijn of met de bus. Mensen die zijn komen lopen of fietsen. Mensen alleen of met elkaar mee. Mensen uit Zwolle en mensen uit omstreken. Mensen van 'mij niet gezien!' en 'hé, jij hier ook?' Mensen van toen en mensen van nu.

Tussen de zwart-witfoto's in een oude schoenendoos bewaart mijn moeder een vergeeld krantenartikel, dat af en toe weer opduikt om te bewijzen dat deze familielegende nou eens niet uit de dikke duim gezogen is. Al klinkt het als een sterk verhaal, natuurlijk. Want welke dominee sleept op 31 december nou zijn orgel naar buiten om er met het hele gezin meerstemmig een paar versjes omheen te zingen?

Tijd voor een kleine opiniepoll! Bekijk de afbeelding bij deze blog, laat hem even op je inwerken en beantwoord dan de volgende vraag. Bij het zien van dit plaatje a) hit ik meteen like en share, b) vlieg ik naar de voordeur, c) vlieg ik naar de zolder, d) krijg ik de slappe lach. Vul je antwoord (anders mag ook) in bij 'reacties' onderaan, geef een toelichting zo lang als je wilt en lees dan verder.

Midden in een gesprek over een van mijn favoriete onderwerpen flapt mijn spontane vriendin het er zomaar uit: 'Over boeken gesproken – San, ik ben nou iets aan het lezen, dat durf ik nauwelijks hardop tegen jou te zeggen.' Waren we net nog vrolijk aan het babbelen, nu bijt ze op haar lip en kijkt ze me aan alsof ze haar woorden het liefst weer zou willen inslikken. Oeps.

Als je man in zijn vrije tijd bergen van zesduizend meter en hoger bedwingt, krijg je nog wel eens een mooi verhaal te horen. Ik hang aan zijn lippen wanneer hij vertelt over de combinatie van extreme kou, oorverdovende stilte en een hoogte die je letterlijk de adem beneemt. Maar wat mij nog het meest fascineert, is de nabijheid van de Schepper die hij ervaart tijdens zo'n klim. Daar lift ik, minder handig met stijgijzers en ijspikkel, graag een beetje op mee.

Onlangs las ik het boek Vijf olifanten in een porseleinkast. Hierin bespreekt good old Willem Ouweneel vijf onderwerpen die garant staan voor verdeeldheid tussen christenen onderling, omdat de Bijbel er niet eenduidig over is. Al is die dat in de ogen van beide kampen natuurlijk wel. 'Kijk maar. Het stáát er toch?'

De afgelopen tijd was Zwolle in de ban van een verkiezing. In de sportkantine, het verpleeghuis, de supermarkt – overal kon je zomaar worden gevraagd naar jouw nummer één. Toen alle stemmen binnen waren, begon het lange aftellen, want per maand werd er slechts één tipje van de sluier opgelicht. Maar nu zijn ze dan toch echt allemaal bekend: de tien mooiste Bijbelverhalen van Zwolle!