In de auto heb je een achteruitkijkspiegel. Ik zou wel eens een vooruitkijk-spiegel willen hebben. Even blikken in de toekomst. Wat brengt het nieuwe jaar? Eén ding is zeker: stress.

'Noteer die datum in je agenda,' zei mijn zus, 'want die dag ga ik je verrassen. In Amersfoort.' Hartstikke leuk natuurlijk als iemand je voor je verjaardag mee uit neemt naar een onbekende bestemming. Maar ik ben een tamelijk hopeloos geval in die dingen. Ik denk dan meteen: stel dat het vreselijk tegenvalt?

De eerste week van mijn vakantie stierf ze. De tweede week werd ze begraven. Wat een verdriet. Vooral voor haar kinderen. En voor de nieuwe liefde in haar leven, met wie ze nog geen twee jaar getrouwd was. Voor mijn schoonouders: om je kind te moeten overleven. En voor mijn schatje en zijn vijf broers die de kist met hun enige zus naar het graf droegen.

Wij hebben een zwembad.

Een van mijn eerste columns voor Sestra ging over het wonderlijk volmaakte ontwerp van het ei. De vorm, de inhoud en de talloze toepassingsmogelijkheden: hier moest haast wel een meesterbrein achter zitten. Dientengevolge moeten we het hoognodig eens hebben over de vraag die de mensheid als sinds eeuwen bezighoudt: wat was er eerder, de kip of het ei?

Toen wij verhuisden naar een boerenhuisje met een lap grond om de woning, beloofde mijn lieve schat – die niet van tuinieren houdt - mij plechtig zijn aandeel in de tuin te leveren. Het was te veel werk voor mij alleen. En Johan heeft zich tot nu toe keurig aan zijn belofte gehouden.

Ook al staat je huis op het platteland, zelfs als je buren een heel eind weg wonen kun je er nog ruzie mee krijgen. Dat ondervonden we pas nog.

Iedereen die hetzelfde is overkomen, kent dat gevoel. De schrik slaat je om het hart. Je denkt: néé, hè. Je gelooft het niet. Maar dan moet je het erkennen: computer gecrasht. Alles weg.

Hij maakte destijds een tv-programma dat 'Overal en Nergens' heette. En daar was Jan van den Bosch ook: overal, maar vooral nergens. Tot grote wanhoop van een 24-jarig jong eindredacteurtje, dat vaak vergeefs wachtte op kopij van de bekende programmamaker. Vandaag, zo’n twintig jaar later, ontmoet ik hem weer.

'Je moet niet schrikken dat ik het zeg, maar er is van alles mis met je', zegt ze. Gehoorzaam doe ik wat ze vraagt: ik schrik niet.