Tweeënvijftig. Haar leeftijd verbaast me. De meeste latina's lijken juist jonger dan ze zijn, maar Juana niet. Haar blik is droevig, haar gezicht doorleefd en ik had eerder gedacht dat ze de pensioengerechtigde leeftijd bijna bereikt had.

'Door de porno en ook door mijn misbruik had ik al zo'n verwrongen kijk op vrouwen en seksualiteit dat mijn eerste bezoek aan een prostituee helemaal geen grote stap voor mij was. Er waren wel signalen waaraan ik kon zien dat het niet goed was. Ik wist dat het volgens de Bijbel echt niet kon, maar ik leefde in zo'n andere wereld dat de Bijbel en God me weinig zeiden.'

'Toen ik zestien was, bezocht ik voor het eerst een prostituee,' vertelt Bram. Tegenover me zit een man van 27 jaar. Hij is actief in de kerk, woont in Haarlem en doet een avondstudie naast zijn baan in de bouw. Zijn jarenlange seksverslaving heeft diepe sporen in zijn leven achtergelaten.

Voor veel prostituees uit Latijns-Amerika is het geloof in God hun enige houvast. Voor mij als buitenstaander is het soms moeilijk te begrijpen hoe je een leven in de afgrond kunt combineren met het geloof in God. Tegelijkertijd geldt dat Jezus ons zelf verzekert dat Hij bij uitstek voor gevangenen, hongerigen en zieken is gekomen.

Als het maar geen meisje werd. Het was vreemd om te bedenken dat er iets in haar groeide. Het verbaasde haar ook. Dat zoiets mogelijk was. Een geheim voor haar alleen. Nog wel, maar straks zou iedereen het zien. Als het maar geen meisje werd. Een wezentje dat ze moest beschermen, dat zo kwetsbaar was.

Ze voelde hoe een traan over het randje van haar ooglid gleed. Altijd maar die priemende blikken die onbeschaamd haar lichaam aftastten; lippen, borsten, billen. Een mond die dichterbij kwam en lippen die de woorden vormden: Hoeveel? Ze zou het uit willen gillen: Hoe bedoel je, hoeveel? Rot op met je centen. Rust. Dat is het enige wat ik wil.

'Hé, jullie zijn toch van die Jezusfiguren?' We zijn net terug uit de straat en staan op het punt het pand van De Haven binnen te gaan. We draaien ons om. Achter ons staat een lange slungel. Een jongen nog. Wat moet hij? denk ik. Heeft hij ons soms gevolgd? Ik heb hier geen zin in, maar nog voor ik iets kan zeggen, antwoordt mijn collega vriendelijk: 'Ja, dat klopt. Kom maar even mee naar binnen voor een kopje koffie.'

Soms lijkt het werk in de straat net ploegen op rotsen. De deuren gaan wel open, maar de harten van de vrouwen lijken gesloten te blijven. Maar soms laat God ook zien dat Hij echt wel aanwezig is in de straat. Alsof Hij even naar ons knipoogt en ons bemoedigt: het heeft wel zin. Mijn Woord werkt altijd iets uit.

Kinderen die op straat leven. Dat komt in Nederland gelukkig niet voor, dacht ik terwijl ik op de fiets zat. Ik was op weg naar ons pastoraal centrum De Haven. Toen ik er bijna was, werd ik geroepen door een vrouw. Ze was me al opgevallen. Haar jas spande over haar buik, haar gezicht leek een masker en haar ogen stonden hol.

Schone schijn, daar draait het om in de wereld van de prostitutie. Vrouwen doen hun best om er zo aantrekkelijk mogelijk uit te zien. Mannen lopen in de straat op zoek naar een kwartiertje geluk en vergeten het liefst dat ze ervoor betalen. Maar degenen die de grootste prijs betalen, zijn uiteindelijk de vrouwen. Hoe langduriger ze zich bloot geven, hoe verder hun ziel verschrompelt. Soms valt in de straat de schijn weg en komt een stukje heiligheid aan het licht.