sestrastap

sestra_stap door Anne Westerduin

>> Toewijding

Het komende weekend is het Pasen. Veel mensen bezoeken de komende dagen momenten in de kerk waarbij met aandacht naar het paasfeest toegeleefd wordt. Juist door iets met toewijding te doen merk je ook dat het meer gaat leven voor je. Pak het onderstaande gedicht er eens bij en overdenk het voor jezelf:

Maar één weg immers is er
om God te zoeken
en die weg gaat langs het pad van de eigen geschiedenis.
Om Hem te vinden zal een mens moeten graven
in de grond waarop zij staat.
Dat veroordeelt je niet tot stilstand;
integendeel.
De zoektocht van de verwondering
brengt je steeds opnieuw in beweging.
Om houvast te vinden moet je loslaten.
Om thuis te komen moet je op weg gaan.
(lichte bewerking op J. Gooskens)

>> Deel uit!

Om me heen zie ik de hype groeien: frugal living. Een variatie op deze way of life zou ook door/voor christenen uitgevonden kunnen zijn. Petrus zegt in Handelingen 3 'Zilver en goud heb ik niet, maar wat ik heb, zal ik u geven.' Frugal leven betekent dat je 'doordacht' leeft. De meeste mensen leggen bij frugal living de nadruk op wat je allemaal bespaart en wat dus uiteindelijk toch weer bij jezelf terecht komt, maar dat bedoel ik niet. Sta eens ff stil: hoe leef ik en wat heb ik uit te delen? Wat is jouw zilver of goud? Aan wie zou jij het kwijt kunnen?

Frugal leven begint bij voorkeur in de kleine dingen. In een tijdperk van overconsumptie en commercialisering, kan het een verademing zijn om je eigen weg te zoeken, naar wie je bent en wat je uit te delen hebt... Ook als niemand kijkt!

>> God spreekt door gebeurtenissen

Laatst was ik in Frankfurt waar uitgevers van over heel de wereld hun boeken presenteerden. Ik zag daar opvallend veel boeken voor de maand die deze week begint: december. Hoe je er de leukste maand van het jaar van kan maken, hoe om te gaan met decemberstress, allerlei knutselideeën, etc. In al die boeken schuilt de behoefte om er iets moois van te maken. Maar voor je het weet laat je je leven van feeststress (Is de sinterklaaszak wel vol? Wat eten we?) tot kerkdienst (de kerstdagen vallen door de week!).

Jij herkent vast ook het verlangen om in de decembermaand meer van God te ervaren. Maar hoe moet dat, tussen alle drukte door? Het antwoord is simpel. We hebben vluchtneigingen in ons streven naar 'geestelijk leven'. Vlucht voor de concrete, schijnbaar banale werkelijkheid hier en nu, naar een bestaan dat beantwoordt aan onze ideeën over waar God te vinden is (vooral in stille tijd, in een gesprek over God met de buren). Maar God wil aanwezig zijn in jouw dagelijkse dingen! In alles wat je doet en wat je overkomt, zit Zijn rode draad met jou verborgen.

Een mooie uitdaging om op die manier december in te gaan: er is geen ogenblik waarin God zich niet meedeelt. In je schoonmoeder die opbelt of jullie toch echt wel komen op tweede kerstdag. In je angst dat niemand je uitnodigt voor de feestdagen. In je kids die je zo verwachtingsvol aankijken met het oog op 5 december. In de oorlogsbeelden op televisie. Het aanwezig zijn van God in ons leven krijgt zo een nieuwe betekenis. Probeer het eens uit en neem in december de proef op de som.

Noteer in een mooi schriftje, op je computer of waar jij het dan ook maar handig vindt, elke dag een gewone gebeurtenis waarvan je weet, vermoedt of merkt dat je daarin iets ziet van God. In het Hebreeuws zijn dat namelijk dezelfde woorden: God spreekt door gebeurtenissen. Woorden en gebeurtenissen hangen nauw met elkaar samen. Mijn schriftje ligt al klaar!

>> Crisis?

Hoewel het overal voelbaar begint te worden, kriebelde het bij mij toch een beetje afgelopen week. In het nieuws waren de verongelijkte uitroepen continue te horen: wij werken er toch voor, ze kunnen ons niet zomaar een paar procent koopkracht afpakken! Waarom hoor ik niemand over het feit dat we nog altijd tot één van de rijkste landen behoren? Als dat je uitgangspunt in denken is, roep je gewoon net wat minder hard. Neem je misschien zelfs wel even tijd om na te denken.

Crisis: wat is het eigenlijk écht? Wanneer ben ik gelukkig en wanneer komt dat in gevaar? Is dat bij minder geld, of minder tijd of minder aandacht of… Hoe zou het me ook wat op kunnen leveren? Het is een feit dat iedereen anders reageert in geval van 'gevaar'. De ene vrouw laat zich verlammen, de ander veert juist op als het om inspelen op een nieuwe situatie gaat. Weer een ander kijkt het eerst even aan, ziet om zich heen wat de (on)mogelijkheden zijn en gaat dan handelen.

Als we die krachten nou eens bundelen? We helpen elkaar door niet mee te gaan in verbitterd en verongelijkt gedoe, maar we gaan kijken hoe het anders kan... Verhalen doorgeven van wat God doet als de crisis ook bij jou merkbaar is. Tips verzamelen hoe je 'fair' kunt leven: met aandacht voor de mensen die het nog minder hebben dan jij, met liefde voor jezelf en je eigen omgeving... Elke mening, gevoel of gedachte is welkom! Mail ze naar Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. .

>> Terug naar de bron

Mijn lijstje…

Kijken naar de vezels die achterblijven in een leeg glas verse sinaasappelsap
Uit een kerkdienst naar huis gaan en denken: ik kan er weer tegenaan
Het geluid van een koerende duif
Me laten glijden onder een schoon dekbedhoes
Een kind dat tegen de zon in naar me kijkt
Een nieuw tijdschrift met de doorzichtige verpakking er nog omheen
Kaas van de markt, op bruin boerenbrood
De auto stoppen voor een kop dampende koffie uit de thermoskan
Een bijbeltekst lezen waarvan ik denk: die is voor mij

Geluksmomenten zijn gratis, voor iedereen die er oog voor heeft.
Welk lijstje maak jij deze week?

>> Hij is erbij

Weten wat je roeping is... dat wil toch iedereen. De rode draad door je leven zien lopen en weten: ik ga de goede kant op. Dat is best moeilijk vind je niet? Soms zitten er perioden bij dat je werkelijk geen hand voor ogen ziet en denkt: is dit nu waarvoor ik leef? Moet het niet anders… beter. Inmiddels ben ik er van doordrongen dat we maar naar de natuur hoeven te kijken om te weten dat God in alles een ritme heeft ingebouwd. Variërend van zomer en winter, van regen en zon, van donker en licht.

Voor ons leven gaat dat vaak ook op. Verschil is alleen dat wij geneigd zijn – anders dan in de natuur – het ene positief te duiden en het andere negatief. Maar zeg nu zelf, hoe vaak zeg je achteraf niet: ik heb van die donkere fase ook veel geleerd? Nu er weer een nieuw seizoen aanbreekt, is het mooi om een rode draad-dagboek bij te houden waar je die momentjes in opschrijft voor jezelf waarbij je diep ervaart: Hij is erbij.

>> Op je mooist

Na de vakantie is het tijd voor goeie voornemens. Ga je op een bijbelkring, sporten of zingen? Neem zelf het initiatief tot een cappuccinoclub! Dit boekje is geschikt voor vrouwen die weinig tijd hebben en een nieuwe manier zoeken om bezig te zijn met de Bijbel en jouw leven. Plan met een paar vrouwen vijf momenten in. Ja, dat kan ook bij dat leuke cafeetje om de hoek waar ze zulke lekkere cappuccino hebben! Het gaat er om dat je samen bent en tijd hebt voor elkaar en voor de wezenlijke dingen van het leven.

Over Op je mooist: Er mooi uitzien: wie wil dat niet? Toch roepen veel mensen dan al snel: echte schoonheid zit van binnen. Net alsof het één het ander uitsluit. Mooi zijn betekent niet volmaakt zijn of een perfect uiterlijk nastreven, maar een verzorgde uitstraling hebben. Dat is voor iedereen weggelegd. Via onze zintuigen ervaren wij de werkelijkheid. Als we ons ervan bewust zijn dat we onze zintuigen speciaal van Hem gekregen hebben, dan weten we ook dat we via onze oren, onze mond en ogen, onze smaak en tastzin meer van Hem kunnen leren, ook over onszelf!

Hebben onze zintuigen en geloven dan iets met elkaar te maken, vraag je je misschien af. Op het eerste gezicht is het antwoord lastig te geven. In religieus opzicht doen eigenlijk alleen de zintuigen horen en zien serieus mee. De zintuigen ruiken, voelen en proeven staan laag op de ladder. Hoe vaak steken we niet achteloos iets in onze mond, zonder erbij na te denken. En snuif jij vaak bewust een heerlijke geur op en heb je God er weleens voor gedankt? Vast niet… Troost je: je bent niet de enige.

En toch: geloven is openstaan voor die andere (hemelse) werkelijkheid en dat is waar onze zintuigen ons elke keer toe uitdagen: ons niet af of op te sluiten maar vrijmoedig te reageren op wat er op ons afkomt. Een leuke vingeroefening: probeer de komende weken eens bewust via je zintuigen te ervaren dat God voor je zorgt, dat Hij wil dat jij het goed hebt. Voorbeeld: de zon op je gezicht om 9.00 uur: nog net niet te warm... De aardbei die je in je mond steekt. De zee die af en aan rolt en iets laat zien van Gods trouw... En nu jij!

Meer lezen over dit onderwerp? Bestel het boekje 'Op je mooist' van Anne Westerduin en Studio Vrolijk.

>> Na de feestdagen...

Nu na Pasen en Hemelvaart ook het Pinksterfeest weer achter ons ligt breekt er een periode aan zonder christelijke feestdagen. Dat voelt best een beetje 'kaal'. Maar we worden de wereld ingestuurd met de Geest van God als stille kracht in ons. Die ons aanspoort om God te zien in de kleine dingen om ons heen.

De Geest van God waait als een wind

De Geest van God waait als een wind
Op vleugels van de vrede
Als adem die ons leven doet,
Deelt ons een onrust mede
Die soms als storm durft op te staan,
Geweld en kwaad durft tegengaan,
Een koele bries die zuivert.

De Geest van God is als een vuur,
Als vlammen felbewogen,
Verterend wat aan onrecht leeft,
Een gloed vol mededogen.
Een vonk van hoop in onze nacht,
Een wenkend licht dat op ons wacht,
Een warmt' in hart en ogen.

(tekst: Marijke de Bruijne)

>> Hemelvaart

Is het je ook opgevallen dat er elk jaar weer enquêtes gehouden worden hoeveel mensen nog weten wat we herdenken met Hemelvaart? Zorgelijk buigen christenen zich opnieuw over de vraag: hoe kunnen we anderen laten geloven dat zowel Hemelvaart als Pinksteren van betekenis zijn?

Om eerlijk te zijn: dan maak je je druk om de verkeerde dingen. Gods Geest maakt zich overtuigend kenbaar door dat wat Hij voorbrengt: de vrucht van de Geest is liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, vertrouwen, zachtmoedigheid, zelfbeheersing staat er in Galaten 5:22. Die vruchten spreken voor zichzelf. We kunnen ons dus beter bezighouden met de vraag hoe wij kunnen groeien in die Geest. Daar gaat meer werking vanuit dan elk mooi overtuigend betoog…

Neem deze Hemelvaart eens de tijd om je af te vragen welke vrucht jouw uitdaging wordt de komende tijd!

>> Moeders en dochters

Overal ontmoet ik ze: vrouwen die het als een onbereikbaar ideaal zien om de relatie met hun moeder op een volwassen manier vorm te geven. Ik bedoel daarmee dat je van twee kanten het gevoel hebt dat je mag zijn wie je bent... Vroeger leek het allemaal zo simpel. Je verstopte het werkje dat je had gemaakt voor Moederdag en op de dag zelf gaf je het met een blij gezichtje boven het dienblad met beschuit en kopje thee. Eenmaal de deur uit moet je andere manieren vinden om van betekenis in elkaars leven te zijn. Teleurgestelde verwachtingen en emoties spelen vaak een rol wanneer dat niet lijkt te lukken.

De band tussen moeders en dochters is uniek en kwetsbaar. Realiseer je dat achter elk boos of verdrietig verhaal of reactie vaak het diepe verlangen zit om begrepen te worden. Voordat je nu al druk op zoek bent naar een of andere therapie om met dit gevoel te dealen… Sla de Bijbel eens open! Het advies is vaak verrassend nuchter: 'Wie antwoord geeft, voordat hij hoort, die is het tot dwaasheid en smaad' (Spreuken 18: 13).

Het lastige tussen moeder en dochters is nu eenmaal dat je je elkaar denkt te kennen als je rokzak! Voor je 't weet, ben je heel goed geworden in invullen: 'Nu komt er natuurlijk dit', of 'Nu denkt ze zeker dat'. Gemiste kans om echt eens te horen wat je moeder bedoelt! Houd dit jaar de cadeautjes bescheiden (onder een tientje ben je in de Sestrashop al klaar :-)) en doe haar eens een moment van echte aandacht cadeau. Tegen zulke gratis geschenken kan niets op…

>> Je mag er zijn!

Ieder mens is op zoek naar de betekenis van zijn of haar leven. Diep van binnen willen jij en ik ervaren dat je goed genoeg bent. Dat je er helemaal mag zijn. Dat er van je gehouden wordt zoals je bent. Die zoektocht naar acceptatie zie je vandaag de dag veel om je heen.

Op school stonden ze op het bord geschreven,
Het werkwoord hebben en het werkwoord zijn:
Hiermee was tijd, was eeuwigheid gegeven,
De ene werkelijkheid, de andre schijn.

E. Hoornik

Het is vaak moeilijk om je 'zijn' te vinden en te beleven. Geen wonder dat mensen dat compenseren met 'hebben'! Wie trapt er af en toe niet in? Laatst dacht ik met de aanschaf van een hippe sportieve outfit ook het bijbehorende gevoel te krijgen. Ik reed opgewekt in de auto naar huis met het idee dat ik nu al voldoende bewoog en gezond bezig was, alleen al door het kopen van dit trainingstenue. Het leuke pakje ligt nog steeds opgevouwen in de kast.

Met spullen verdoezelen we vaak onze werkelijke vragen. Plato zegt ergens dat we al die dingen die in ons zijn (onze tegenstrijdige behoeftes, wensen en verlangens) tegen elkaar moeten wrijven om de vonk van het werkelijke inzicht te laten ontspringen. Wat zegt dit over mij? Waarom doe ik dit? Ook ten aanzien van je geloof! Prediker geeft ons daarin een voorbeeld door heel eerlijk te zeggen dat het leven ingewikkeld in elkaar steekt en dat ook hem vaak het doel en de zin van zaken ontgaan.

Kennelijk kan dat dus: geloven zonder dat je alles begrijpt. Dat is een opluchting! Je verliest oude zekerheden, maar je krijgt er een nieuw houvast voor terug. Dan weten we misschien meer niet dan wel, maar weten we ons ondanks onze vragen geborgen...

Meer lezen? Koop de nieuwe uitgave van Koester de tijd!

>> Bankrekening in balans

Kijk jij ook met regelmaat op je bankrekening wat er nog aan geld op staat? Even checken en je weet weer waar je aan toe bent... Jammer dat het met je emotionele bankrekening wat minder makkelijk werkt. Vertrouwen, een gevoel van veiligheid en geborgenheid is niet zo makkelijk te meten. Door het leven heen bouw je aan je bankrekening: soms kom je tot de conclusie dat je behoorlijk op je reserves teert. Dat merk je doordat je alleen maar aan het geven bent en/of weinig energie put uit je bezigheden en contacten.

De veertig dagen-tijd is een goed moment om ook daar eens bij stil te staan: hoe zit het met mijn bankrekening, is die in balans? Weet ik mij geliefd en zoek ik de mensen en de mogelijkheden op om te bouwen aan een veilige marge waardoor het ook weleens wat minder mag gaan? Weet je dat je dat niet alleen voor jezelf doet? Iemand die niet investeert in z'n eigen bankrekening, kan ook niet (uit)geven! Neem deze week de tijd om stil te staan bij wat God zelf je geven wil…

>> Niets terug verwachten...

Laatst luisterde ik naar de autoradio en hoorde ik de term voor het eerst: 'Sociaal Konvooi'. Tijdens je leven bouw je een heel sociaal netwerk op van familie en vrienden, maar ook van collega's of mensen die je bijvoorbeeld kent via de kerk. Deze groep mensen vormt jouw sociaal konvooi. Grote levensveranderingen zoals het verhuizen naar een andere plaats, lid worden van een andere kerk, een echtscheiding of een nieuwe baan hebben grote invloed op je sociale netwerk. Sommige relaties verwateren en vallen weg, anderen blijven of worden juist sterker. Je sociaal konvooi op peil houden, betekent werk aan de winkel. Tijdens het radioprogramma viel het me op dat de noodzaak tot het investeren in mensen vooral verbonden werd met je eigenbelang. Als jij investeert, dan word jij in elk geval niet eenzaam.

Wie Jezus wil navolgen, is ook bereid te investeren in een (deel van je) sociaal konvooi waar je niet echt wat van terug kan verwachten. Iemand is oud of ziek of in andere opzichten beperkt: niet in staat om belangstellend te zijn of verder te kijken dan z'n eigen situatie. Mag zo iemand ook deel uitmaken van jouw sociaal konvooi? Ben jij bereid om een eerlijke balans aan te brengen tussen mensen met wie je contact hebt omdat je er zelf ook wat voor terug krijgt en een aantal waarvan je zegt: bij hen ben ik bereid om te investeren... Ik zie wel wat er van komt?!

Zet de volgende SestraStap: breng je sociale konvooi eens in kaart. Maak een lijstje: familie, vrienden, kennissen, collega's en speciaal. Zorg dat je in je hoofd of op papier bijhoudt wat je iemand aan liefde en aandacht geeft: even een belletje, een sms'je, een kaartje, etc. Let op: het is een mooie oefening om dat te doen zonder er wat voor terug te verwachten! In de speciale categorie komen de mensen te staan die jij op je hart draagt: zij kunnen niets terug doen, maar jij wilt er op jouw manier voor ze zijn... Deze concrete manier van werken kan je ook rust geven. Je hoeft niet de hele wereld op je nek te nemen, maar je neemt wel dat pakje op wat jij dragen kunt.

Het mooie is… terwijl jij niets terug verwacht, is de kans groot dat je op een dag met dichter J.C. Bloem zegt:

Alles is veel voor wie niet veel verwacht.
Het leven houdt zijn wonderen verborgen
Tot het ze, opeens, toont in hun hogen staat.